Morgunblaðið - 03.09.2016, Qupperneq 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. SEPTEMBER 2016
✝ Sigurlína Ei-ríksdóttir
fæddist í Tungu í
Stíflu, Fljótum, 30.
ágúst 1932. Hún
lést á Dvalarheim-
ilinu á Sauðárkróki
28. ágúst 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Eiríkur
Guðmundsson, f.
28. júní 1908, d. 9.
maí 1980, og Her-
dís Ólöf Jónsdóttir, f. 11. ágúst
1912, d. 1. september 1996.
Systkini hennar voru Friðrik,
f. 5. nóvember 1934, Jón, f. 30.
Sigurlína og Þorvaldur eign-
uðust þrjú börn; 1) Eyrún Ósk, f.
26. maí 1956, gift Rúnari P.
Björnssyni. Börn þeirra; Ingi
Þór, kvæntur Fjólu Bjarnadótt-
ur. Börn: Rakel Heba, Rebekka
Rós, Jóhannes Rúnar og Inga
Lea.
Þórdísi Ósk, í sambúð með
Yngva Jósef Yngvasyni. Barn:
Kristófer Rúnar.
2) Sigurður Þorvaldsson, f. 1.
janúar 1959, d. 6. september
2009.
3) Edda Björk, f. 24. janúar
1963, gift Finni Jóni Nikulás-
syni. Synir þeirra eru Þorvaldur
Örn, í sambúð með Jóhönnu
Jónsdóttur, og Nikulás Már,
unnusta hans er Særún Erla
Baldursdóttir.
Útför Sigurlínu fer fram frá
Sauðárkrókskirkju í dag, 3.
september 2016, kl. 11.
apríl 1937, d. 15.
febrúar 2005, Leif-
ur, f. 23. nóvember
1939, Gylfi, f. 11.
maí 1945, Jóhanna
Sigríður, f. 9. sept-
ember 1946, Berg-
ur, f. 22. janúar
1949, d. 16. maí
2004, Guðný, f. 7.
maí 1951, Ása, f. 1.
júní 1954, og Krist-
ín, f. 4. júlí 1955.
Hún fluttist síðan til Siglu-
fjarðar þar sem hún ólst upp. 17.
júní 1955 giftist Lína Þorvaldi
G. Óskarssyni frá Sleitustöðum.
Nú þegar ég kveð tengdamóð-
ur mína, hana Línu, þá rifjast upp
margar minningar frá liðnum ár-
um.
Lína var fædd í Tungu í Stíflu
þar sem hún ólst upp fyrstu árin,
en síðan fluttist hún með foreldr-
um sínum til Siglufjarðar. Við
Eyrún byggðum okkur sumarbú-
stað í Tungu en þar voru fyrir
tveir bústaðir sem systkini Línu,
Jón og Guðný, höfðu áður byggt
sér. Lína hafði sterkar taugar í
Stífluna og ég fann að hún var
ánægð með að niðjar Jóns, afa
hennar, sæktust eftir að koma sér
þar fyrir.
Það var alltaf gaman að koma í
heimsókn í Sleitustaði og enginn
fór þaðan svangur. Ömmu- og
langömmubörnin sóttust eftir að
heimsækja ömmu sína og afa.
Eitt af fyrstu verkum þeirra var
að kíkja í búrið og skoða kökub-
irgðirnar og áttu þau oft erfitt
með að ákveða á hvaða sort af
brauði/kökum þau ættu að byrja.
Það var föst venja okkar í fjöl-
skyldunni í áratugi að hittast á
jóla- og nýársdag og borða sam-
an.
Einnig fórum við nokkrum
sinnum saman til útlanda og er
þetta hluti af ógleymanlegum
stundum sem við áttum og eigum
eftir að minnast um ókomin ár.
Það var sama hvað hún tók sér
fyrir hendur, allt lék í höndunum
á henni og naut ég þess í ríkum
mæli.
Hún prjónaði t.d. á mig lopa-
peysur, húfur, vettlinga o.fl. Allt
bar þetta vitni um mikinn hagleik
og var ég oft spurður hvar ég
hefði fengið þessar flíkur.
Lína og Þorvaldur höfðu mik-
inn áhuga á tónlist, þá sérstak-
lega kórsöng og fór ómældur tími
þeirra hjóna í að sinna þessu
áhugamáli sínu. Þau sungu sam-
an í Kirkjukór Hólahrepps og
Samkórnum Hörpu á Hofsósi.
Einnig var Þorvaldur lengi í
Karlakórnum Heimi og mörg ár
formaður kórsins. Þá þurfti oft að
undirbúa hina ýmsu viðburði
kórsins, t.d. tónleika, plötuútgáf-
ur, kaffiboð o.fl. og þar lét Lína
sitt ekki eftir liggja.
Fyrir nítján árum greindist
hún með parkinson og er það
mikið áfall fyrir alla sem verða
fyrir því en Lína var ekki tilbúin
að láta þetta kippa sér út úr sínu
daglega amstri. Hún hélt áfram
sínu venjulega lífi, hugsa um
heimilið, snúast fyrir verkstæðið
o.fl. Eitt lítið dæmi langar mig að
nefna, en það er að alltaf skrælaði
hún kartöflurnar sem hún setti á
borðið, Þorvaldur skyldi fá kart-
öflurnar sínar án hýðis. Ósjaldan
gerðum við athugasemdir við
þetta en hún sagði að þetta væri
hluti af því að þjálfa sig í einbeit-
ingu og færni gegn sjúkdóminum.
Fyrir rúmum tveimur árum
var svo komið að Lína varð að
flytjast á Dvalarheimilið á Sauð-
árkróki. Þetta var erfið ákvörðun,
en hún vissi að þetta var það eina
í stöðunni. Við reyndum að sinna
henni eins vel og við gátum, tók-
um hana heim, fórum með í
Sleitustaði og heimsóttum hana á
Dvalarheimilið nær daglega. Það
var einstakt samband á milli
þeirra mæðgna, Línu, Eyrúnar
og Þórdísar.
Oft er talað um að tengdamæð-
ur geti verið erfiðar (oftast í
gamni) en það var ekki mín upp-
lifun, því það bar aldrei skugga á
okkar samband og er ég einstak-
lega þakklátur fyrir það.
En allt tekur enda og fór Línu
hrakandi í sumar og lést hún á
Dvalarheimilinu á Sauðárkróki
28. ágúst sl.
Rúnar.
Elsku, elsku amma mín.
Ekki óraði mig fyrir því að
þegar við komum og kvöddum þig
á Dvalarheimilinu áður en við fór-
um til Kanarí, að það væri í síð-
asta skipti sem við myndum hitt-
ast.
Ég bað þig um að vera fljóta að
jafna þig en þú varst búin að vera
slöpp undanfarna daga en varst
að hressast. Ég sagði þér að ég
myndi kaupa fallega skeið handa
þér í safnið þitt og ég fann skeið
sem ég mun varðveita sjálf til
minningar um þig.
Þú varst yndisleg amma og
vinkona, við vorum svo góðar
saman og það mun ylja mér um
ókomna tíð.
Það var alltaf svo gott að koma
til ykkar afa í sveitina og ég tala
nú ekki um þegar maður kom á
föstudögum, þá fengum við alltaf
ömmu-Línu kjúkling og franskar,
enda segi ég alltaf að þú varst
snillingur í eldhúsinu en því mið-
ur fékk ég ekki þann hæfileika,
svo mikið er víst. Ömmu-skyrið
var langbest og það var alltaf svo
spennandi þegar ég var yngri að
koma í búrið og sjá hvað væri til.
Kristófer Rúnar og hin barna-
börnin dýrkuðu hlaðborðið þitt.
Þú varst mikill dugnaðarfork-
ur, kvartaðir aldrei þó að sjúk-
dómurinn væri erfiður viðureign-
ar. Þú gast ekki gert eins mikið
og þú varst vön að gera en fátt
gat stoppað þig. Kristófer var svo
lánsamur að fá að umgangast
ykkur afa svona mikið og mun
hann búa að því alla tíð. Einnig er
mér ofarlega í huga minning um
ferð sem við Yngvi og Kristófer
fórum með ykkur afa fyrir tveim-
ur árum austur í Þingeyjarsýslu.
Það var góður tími sem við áttum
saman.
Ég sakna þín svo mikið, og eins
og ég lofaði þér, þegar ég talaði
við þig síðast í síma og kvaddi þig,
þá munum við passa upp á afa og
ég veit að Siggi frændi tekur vel á
móti þér.
Góða nótt, elsku amma mín, og
ég veit að þú vakir yfir okkur öll-
um.
Ég læt fylgja ljóðið sem þú
söngst svo oft fyrir Kristófer
Rúnar þegar hann var litill.
Nú gaman, gaman er
í góðu veðri að leika sér,
og fönnin hvít og hrein
svo hvergi sér á stein.
Húrra tra la la la
nú bind ég skíði á fiman fót
og flýg um mó og grjót.
Húrra tra la la la.
Þín
Þórdís.
Nú er Lína amma fallin frá og
sorgin er mikil hjá okkur sem eft-
ir stöndum og söknum hennar.
Það eru margar minningarnar
tengdar þessari góðu konu, sem
ég var svo heppinn að eiga sem
ömmu.
Amma var dugnaðarforkur og
hafði ávallt eitthvað fyrir stafni,
hún var lítið gefin fyrir að láta
stjana við sig en vildi gjarnan
stjana við aðra. Amma var alla tíð
mikil prjónakona og það eru ófá
listaverkin sem við höfum verið
svo lánsöm að fá frá henni í gegn-
um tíðina. Hún átti ekki í vand-
ræðum með að prjóna gullfalleg-
ar peysur, vettlinga, kjóla og allt
hvaðeina. Prjónaskapurinn var
hennar helsta áhugamál og hún
fór með prjónadótið sitt á sjúkra-
húsið og prjónaði þar alveg þar til
kraftarnir leyfðu það ekki lengur.
Þegar ég var lítill fór ég marg-
sinnis í sveitina og þar fékk ég oft
uppáhaldið mitt, makkarón-
ugrautinn hennar ömmu. Oft á
kvöldin kom hún inn í stofu með
skál fulla af niðurskornu mars og
snickers sem mér fannst alveg
stórmerkilegt og gott á þeim
tíma, heimatilbúinn ís og ávextir
voru líka oft í boði. Það var alltaf
gott að borða hjá ömmu og
kaffitímarnir voru bestir. Það
leyndist ýmislegt góðgæti í
búrinu sem var lagt á borð í kaffi-
tímum þegar karlarnir komu
heim af verkstæðinu í pásu.
Einnig standa upp úr minning-
ar um laufabrauðsgerð í sveitinni
en það var alltaf gaman að fara
fyrir jólin og skera út laufabrauð.
Amma bakaði iðulega brauð og
hún steikti bestu kleinur sem ég
hef smakkað. Það var alltaf gam-
an að koma í sveitina með fjöl-
skylduna og krökkunum leið vel
þar.
Amma tók alltaf vel á móti okk-
ur og hafði mikið fyrir okkur þeg-
ar við litum við enda hélt hún
heimilinu vel við og var dugnaðar
húsfreyja á Sleitustöðum.
Við eigum öll eftir að sakna
ömmu mikið enda vart hægt að
finna ljúfari og betri konu en hún
var. Hvíl í friði, elsku amma mín.
Langt úr fjarlægð, elsku amma mín,
ómar hinzta kveðja nú til þín.
En allt hið góða, er ég hlaut hjá þér,
ég allar stundir geymi í hjarta mér.
Ég man frá bernsku mildi og kærleik
þinn,
man hve oft þú gladdir huga minn.
Og glæddir allt hið góða í minni sál,
að gleðja aðra var þitt hjartans mál.
Og hvar um heim, sem liggur leiðin mín
þá lýsa mér hin góðu áhrif þín.
Mér örlát gafst af elskuríkri lund,
og aldrei brást þín tryggð að hinztu
stund.
Af heitu hjarta allt ég þakka þér,
þínar gjafir, sem þú veittir mér.
Þín blessun minning býr mér ætíð hjá,
ég björtum geislum strái veg minn á.
(Höf. ók.)
Kærleikskveðja,
Ingi Þór og fjölskylda.
Sigurlína
Eiríksdóttir
✝ HallgrímurSævar Magn-
ússon sjómaður
fæddist 16. sept-
ember 1947 í
Brekku í Hrísey.
Hann lést á St.
Franciskusspít-
alanum (HVE) í
Stykkishólmi.
Hann var sonur
Magnúsar Jó-
hannssonar sjó-
manns og Báru Hallgríms-
dóttur húsfreyju.
Systkini hans eru Hulda Vil-
fríður húsfreyja, Magnús Jó-
hann (látinn), Sigríður hús-
freyja og Bragi Þór (látinn).
Eftirlifandi eiginkona hans
er Helga Fríða Tómasdóttir.
Synir hans eru
Rúnar sjómaður,
Hallgrímur Jó-
hann vaktstjóri og
Tómas Logi bíl-
stjóri. Eiginkona
Tómasar er Agnes
Ýr Bergmannía
Kristbjörnsdóttir
þroskaþjálfi.
Afastrákarnir
eru þrír, þeir Elís
Orri nemi og
Gabríel Berg nemi Rúnarsynir
og Sæbjörn Logi Tómasson.
Útför Hallgríms verður
gjörð frá Grundarfjarðar-
kirkju í dag, 3. september
2016, kl. 13. Jarðsett verður í
Setbergskirkjugarði að athöfn
lokinni.
Yndislegi vinur minn og mág-
ur, Halli, er fallinn frá.
Hann var rausnarlegur og
kærleiksríkur, og þó að hann
væri stundum hrjúfur á yfirborð-
inu var hann ljúfmenni og alltaf
stutt í húmorinn og átti það til að
koma mér á óvart með gríni þeg-
ar ég síst bjóst við.
Hann var svo sannarlega fal-
legur að utan sem innan og þegar
litið er um öxl er þakklæti mér of-
arlega í huga. Hann reyndist mér
og fjölskyldu minni óskaplega vel
í gegnum árin og gleymist það
seint hversu mikil stoð hann var
okkur systrum þegar mamma féll
frá. Hann vílaði ekki fyrir sér að
axla með okkur byrðarnar, djöfl-
ast þvert yfir landið í slæmu veðri
að vetri til – bara til að vera til
staðar og sleppa ekki af okkur
sínum veðruðu og sigggrónu, en
kærleiksríku höndum.
Sonur minn og dóttir hafa ætíð
átt stað í hjarta hans og heimili
og ekki stóð á honum Halla okkar
að taka að sér að vera barnapía,
skemmtanastjóri eða hjúkrunar-
kona. Hann var af gamla skólan-
um; stoltur og nýtinn á alla muni.
Allt átti að vera tipp topp þar sem
hann kom að, en samt var honum
oft svo sama um útlitið á sjálfum
sér. Hann gekk til dæmis með
grisju um hálsinn þegar honum
var kalt á sjónum eða í landi og
einhvern tímann spurði ég hann
hvort hann vildi ekki fá almenni-
legan trefil í staðinn til að hafa
um hálsinn, en hann sá nú lítinn
tilgang í því – grisjan góða hent-
aði honum fullkomlega.
Blessuð sé minning þessa
mæta manns. Ég mun gera mitt
til að minning hans lifi hjá Nóu
litlu og kem til með að rifja upp
gleðistundirnar með henni og
Sæbirni Loga, eins og þegar
hann tók upp á því að dansa við
hundinn á heimilinu, hana Ylfu,
eða prakkarast á einhvern hátt.
Minning um góðan mann lifir í
hjörtum okkar.
Sigríður Hafdís
Benediktsdóttir.
Hallgrímur Sævar
Magnússon
Föðursystir mín
Fjóla er fallin frá.
Það vantaði dag upp
á 96 ára afmælis-
daginn hennar. Sagt
er að lífið sé röð augnablika sem
enginn getur gripið og haldið í
hönd sinni. Ég held samt að Fjólu
hafi tekist það. Hún fékk mögu-
leika á löngu lífi og hún þáði það.
Hún nýtti hverja stund og gerði
það sem hana langaði til. Hún var
einstaklega sjálfstæð, hörkudug-
leg og lífsglöð. Gleði hennar, ást
og umhyggja var m.a. ljósið í lífi
hennar og sem hafði jákvæð áhrif
á okkur hin. Henni var ekki sama
um fólkið sitt og því heyrðist oft í
henni og það var eftir á að hyggja
mjög notalegt.
Hún var næstyngst í fimm
barna fjölskyldu og fæddist í
Ráðagerði þá við Sellandsstíg
eins og pabbi hennar og öll henn-
ar systkini. Það hús keypti afi
hennar Einar Björnsson tómt-
húsmaður af tómthúsmanninum
Árna Jónssyni – sem byggði það
hús 1883 – árið 1887 og er það
enn í eigu fjölskyldu hennar. Á
árum áður bjuggu stórfjölskyld-
ur saman. Ráðagerði varð of lítið
fyrir stækkandi fjölskyldu. Árið
1930 flutti kjarnafjölskyldan að
Öldugötu 14 og bjó þar í tæp 10
ár. Þá fluttu þau að Sólvallagötu
68 en húsin nr. 66 og 68 byggðu
þeir feðgar Sigurður og Steindór.
Það var fjör á þessum
fjölskyldubæ og öll börnin hress
og kát og það heyrðist líka hvar
þau voru.
Allir hafa einhvern „púka“ í
sér og Fjóla var svo heppin eða
óheppin að bræður hennar voru
fæddir „stríðnispúkar“. Þeir
þekktu afar vel hvar „on og off“-
takkinn var hjá Fjólu. Þeir voru
afar oft notaðir en þeir fundu
Fjóla
Steindórsdóttir
✝ Fjóla Stein-dórsdóttir
fæddist 23. júlí
1920. Hún lést 22.
júlí 2016.
Útför Fjólu fór
fram í kyrrþey.
ekki alltaf „off“-
takkann. Í lok orða-
skipta var yfirleitt
mikið hlegið og kátt
í höllinni.
Fjóla var Þing-
vallabarn. Hún elsk-
aði þennan stað og
vildi hvergi annars
staðar vera. Hún
varð að fá að anda.
Nokkur sumur
dvaldi Fjóla og fjöl-
skylda á efri hæð í sumarhúsi
fjölskyldunnar en þau hjónin
keyptu svo sumarhúsið Fögru-
brekku sem var við hliðina og þar
bjuggu þau sér til hreiður. Á
Þingvöllum dvaldi Fjóla frá vori
fram á haust alla tíð. Það eru ekki
til orð um það hversu notalegt
það var að sækja þau heim í
Fögrubrekku, Jón og Fjólu, og fá
knús og notalegheit. Það var allt-
af svo hlýtt hjá þeim og Lilla, Ás-
rún Svava, var alltaf til í að leika.
Við stelpurnar erum fjórar í 13
barnabarna fjölskyldu s.s. níu
strákar sem kunnu ekkert í
dúkkuleik né að hoppa lengst úr
rólu, bakstur á drullukökum, né
aðra almennilega leiki. Fjóla
hafði alltaf skilning á því að við
áttum að fá að leika í friði enda
við nöfnurnar yngstar í barna-
hópnum.
Fjóla hafði „músík“ í kroppn-
um, hún mátti ekki heyra í fal-
legri dansmúsík þá vissi hún
varla af því að hún hreyfði sig eft-
ir tónlistinni hvar sem hún var,
með kaffikönnu í hendi eða ekki.
Það skipti ekki máli. Hún keyrði
um á „Gamla-Rauð“, Volvo 240,
fram yfir níræðisaldur. Henni
þótti þó verra að þurfa að bakka
síðustu árin en það gerði ekkert
til, maður gerði það svo gjarnan
fyrir hana.
Innra með okkur höfum við öll
góðar og dýrmætar minningar
um Fjólu vegna þeirrar væntum-
þykju og ást sem hún sýndi öllum
sínum.
Ég kveð hana með þakklæti og
virðingu.
Ásrún Kristjánsdóttir.
Mig langar að
minnast nöfnu
minnar og vinkonu
með örfáum orðum.
Ég var svo heppin að kynnast
Guðrúnu þegar ég var á Heilsu-
hælinu í Hveragerði fyrir mörg-
um árum.
Urðum við mjög góðar vinkon-
ur. Ég heimsótti hana á Gríms-
staði hjá frænku minni í Reykja-
hlíð við Mývatn. Það var gaman
að koma til hennar Guðrúnar og
Guðrún
Benediktsdóttir
✝ Guðrún Bene-diktsdóttir
fæddist 3. júní
1940. Hún lést 19.
júlí 2016.
Útför Guðrúnar
fór fram 2. ágúst
2016.
sjá allar fallegu
myndirnar og
margt fleira sem
hún sýndi mér. Við
skrifuðumst á og
sendum hvor ann-
arri jólakort og fal-
legar myndir. Hún
hafði gaman af því
að taka myndir.
Ég kem til með
að sakna þess að fá
ekki oftar bréf og
jólakort frá henni.
Elsku nafna mín og vinkona,
takk fyrir allt. Ég mun alltaf
hugsa til þín. Guð veri með þér,
fjölskyldunni allri og aðstand-
endum.
Votta ég mína dýpstu samúð.
Guð verið með ykkur öllum.
Guðrún Lára Pálsdóttir.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar