Skírnir - 01.09.2001, Side 18

282
SIGURÐUR LÍNDAL
SKÍRNIR
eldri árgöngum. Eitt er víst að meðan fræði eru stunduð og skáld-
skapur iðkaður koma tímarit út í einhverri mynd. Old fræðilegra
tímarita er ekki liðin hver sem miðlunartæknin kann að vera.
Tímaritin eru enn nauðsynlegt stig milli bóka annars vegar og hins
vegar blaða og ljósvakamiðla til að birta ritsmíðar sem eru of stutt-
ar til að fylla bók, en of langar fyrir hina fjölmiðlana.
V
Eins og fyrr var tekið fram má segja að í reynd sé Skírnir mörg
tímarit. Flest tímarit eru stofnuð í þeim tilgangi að sinna ákveðinni
þörf eða helga sig ákveðnu verksviði. Síðan er þörfinni fullnægt
með því að upphaflegu markmiði er náð eða verksviðið þrotið
vegna breyttra þjóðfélagshátta. Þá er eðlilegt að tímarit leggist af
og síðan stofnuð ný til að sinna nýjum viðfangsefnum. Þetta hef-
ur gerzt og er alltaf að gerast. Og svo má gefa út safnrit eftir efn-
um og ástæðum. En hver er þá ávinningurinn af því að halda úti
tímariti áratugum saman, jafnvel tæpar tvær aldir? Hann er m.a. sá
að ritröð eins og Skírnir nær, ef vel tekst til, vissri markaðsfestu;
hún verður þekkt, menn vita að þar er vandað efni og ritgerðir sem
þar eru gleymast síður. Ef góð efnisyfirlit fylgja er auðvelt að
ganga að ritsmíðum vísum. Tímarit sem koma út skamman tíma
gleymast hins vegar gjarnan og efni þeirra hverfur sjónum manna.
Undantekningar eru rit sem marka sérstök tímamót vegna nýmæla
og áhrifa eins og Rit Lœrdómslistafélagsins, Fjölnir, Ný félagsrit og
Verðandi, svo að dæmi séu tekin.
Það er athygli vert að á Islandi hefur í tæpar tvær aldir verið
nægilega stór hópur manna úr flestum stéttum þjóðfélagsins til að
halda uppi fræðafélagi eins og Hinu íslenzka bókmenntafélagi, þ.á
m. útgáfu tímarits eins og Skírnis. Einn megintilgangur félagsins
var að koma í veg fyrir skiptingu þjóðarinnar í ólíka menningar-
heima, þannig að þar myndist annars vegar hástétt með aðgangi að
æðri menntun og svo á hinn bóginn lágstétt sem fari á mis við slík
gæði. Þess vegna er nauðsynlegt að sem flestir þegnar þjóðfélags-
ins, helzt allir, séu virkir þátttakendur á sem flestum sviðum. Vís-
bendingar eru um að þetta sé að breytast. Nokkur hluti þjóðar-