Hlynur - 15.02.1981, Blaðsíða 12

Hópurinn, sem fór í kynnisferðina vestur um haf sl. haust, ásamt forstöðumönnum Sambandsins vestra, f. v.: W. Gramlich,
verksmiðjustjóri; Guðjón B. Ólafsson, framkvæmdastjóri; Pórður J. Magnússon; Jón Mýrdal, Rvík; Gylfi Aðalsteinsson, Rvík;
Valdís Þorgrímsdóttir, Rvík; Arnbjörn Ólafsson, Keflavík; Jóna Ólafsdóttir, Keflavík; Geir Magnússon, aðstoðarframkvæmda-
stjóri; Jenný Hauksdóttir, Hrísey; Gunnlaugur Ingvarsson, Hrísey; Árni Benediktsson, Rvík; Elísabet Ellerup, Djúpavogi; Borg-
þór Pétursson, Djúpavogi; Fríða Björk Gunnarsdóttir, Dalvík; Aðalsteinn Gottskálksson, Dalvík; Sigríður Thoroddsen, Stöðvar-
firði; Guðjón Smári Agnarsson, Stöðvarfirði og Pétur Jónsson, Rvík.
eyða löngum tíma í að skoða og segja
frá.
Nálægt borginni Lancaster, sem
við fórum til býr sértrúarsöfnuður,
sem neitar að taka tæknina í sína
þjónustu. Var furðulegt að líta heim
til húsa þeirra, þar sem engir bílar,
símalínur og slíkt dót sást, en úti á
akri voru fimm hestar fyrir frum-
stæðu jarðvinnsluverkfæri og á göt-
unum mættum við fólki í opnum
kerrum með einum hesti fyrir.
Washingtonferð var farin á sunnu-
degi. Eitt var það í þeirri ferð, sem
kom mér á óvart. Við ókum inn í
borgina um hverfi, sem byggt var
snotrum einbýlishúsum, þar sem
rúður voru brotnar, hurðir hálf
opnar, allir garðar og umhverfi í
óhirðu og sást varla maður nema
einn og einn ræfilslegur negri. „Er
ekki búið hér?“ varð einhverjum
12 HLYNUR
að orði. „Hér býr enginn nema
eiturlyfjaneytendur“, var svarið.
„Innreið slíks lýðs síðustu fimm til
tíu ár orsakar það, að venjulegt
fólk getur ekki búið hér fyrir glæp-
um“.
Ekki mun hér freistast til að
segja fleira frá þessum kynnisferð-
um, þó þær eigi lengi eftir að skjót-
ast fram í minningum okkar sem
nutum þeirra.
Bæði fyrsta og síðasta kvöldið,
sem við dvöldum í Harrisburg, sát-
um við sameiginlegt borðhald með
ráðamönnum verksmiðjanna og mök-
um þeirra. Auk ánægjunnar að sitja
þessi boð, virtist mér mjög gagn-
kvæmt, að fólk reyndi af einlægni
að kynnast viðhorfum hvers annars,
sem hlýtur að vera mjög jákvætt
fyrir starfsemina í heild.
í dagskrá ferðarinnar var prentað,
að 29. okt. skyldi vera verslunar- og
hvíldardagur. Guðlaug, kona Guð-
jóns sýndi þennan dag eins og fyrr,
að hún er ekki alveg stikkfrí við
svona móttökur. Hafði hún boðið
aðstoð sína og hef ég rökstuddan
gran um, að ýmsir hefðu ekki gert
þau kaup sem gerð voru, ef ekki
hefði notið kunnugleika hennar og
leiðbeininga, sem henni virtist svo
sjálfsagt og eðlilegt að láta í té.
Morguninn 30. okt. settumst við
fjórtán upp í rútu og kvöddum þá
Guðjón, Geir og Pálma, sem komnir
voru til að reka smiðshöggið á
verkið. Samt héldu þeir einum hjón-
um eftir, sér og þeim til sálubóta.
Eftir fjóra tíma vorum við á
Kennedyflugvelli og flugum áleiðis
heim kl. hálf átta um kvöldið. Nú
var komið að því, að gjalda til baka
þá fimm tíma sem við höfðum unnið