Heimsmynd - 01.09.1986, Blaðsíða 114

„Sá tími kom aö ég sá aö hán var hreinlega oröin mér afhuga.“
segir hann hafa verið leikritið Ofvitann í
Iðnó. „Þessi kvikmynd okkar sló öll að-
sóknarmet en 120 þúsund manns komu
til að sjá hana og við stórgræddum á
henni.“ í þeirri kvikmynd léku bæði
Anna Björnsdóttir þáverandi eiginkona
hans og Ragnhildur Gísladóttir núver-
andi samstarfs- og sambýliskona hans.
Hann brosir. „Við Ragga vorum ekk-
ert byrjuð að draga okkur saman þá.
Hins vegar var orðið ljóst að hjónaband
okkar Önnu var farið í hundana. Við
höfðum verið saman í sjö ár og kannski
var það þessi frægi sjö ára kláði sem var
kominn í sambandið. Ég er vinnudýr og
Anna er hörkudugleg en hún vildi líka
taka því rólega stundum og njóta ávaxta
erfiðis síns. Einhvern tíma hafði ég talað
um það við hana hve gaman það væri að
fara til Suður-Ameríku. Og einn góðan
veðurdag segir hún við mig að hún hafi
pantað ferð fyrir okkur til Brasilíu. Þá
fékk ég þá hugdettu að gera mynd um
íslendinga á þeim slóðum. Fór á kaf í
vinnu og vann allan tímann sem við vor-
um þar. Þegar við komum síðan aftur
heim úr þessu áður fyrirhugaða fríi sló
hún hnefanum í borðið og sagðist vera
búin að fá nóg. En auðvitað hefur margt
annað verið að sem gerði það að verkum
að ekki var hægt að lappa upp á þetta
hjónaband úr þessu, þótt það hafi verið
reynt. Grundvöllurinn var hreinlega
brostinn, þótt við bæðum reyndum til
dæmis að leita ráðgjafar." Hann hristir
höfuðið við tilhugsunina. „Ég man eftir
einu atriði úr þessari hjónabandsráðgjöf
að það var að ný lauf yxu þar sem þau
gömlu dyttu af. Sá tími kom að ég sá að
hún var hreinlega orðin mér afhuga.
Auðvitað tekur það alltaf ákveðinn tíma
að sætta sig við skilnað en mér tókst það.
Stundum sér maður ekki fyrr en eftir á
hvað er manni fyrir bestu.“
Og nú segist hann vera yfir sig
ástfanginn. „Ég var á tímabili sár,
beiskur og gramur. Síðan var ég svo lán-
samur að kynnast Röggu betur og þau
kynni hafa verið mér mikil gæfa. Ég var
ekki sjálfs mín herra í fyrri sambúðinni
og ég er viss um að Anna hefur einnig
upplifað eitthvað svipað eftir að okkar
hjónabandi lauk.“
Það færist hlýja yfir svipinn þegar hann
talar um Ragnhildi. Hann hlær við þeirri
spurningu hvort hann eigi þátt í því að
hún sé orðin eins grönn og falleg og raun
ber vitni. „Það hafa margir spurt mig að
þessu. Alveg eins og fólk haldi að Ragga
hafi verið einhver níutíu kílóa hlunkur
veltandi um á milli þúfnabarða í Kjósinni
áður en ég hitti hana. Annars var ég að
hugsa um það í Vestmannaeyjum á dög-
unum að hún er eiginlega að verða of
grönn - en það er ekki bara mataræðið
heldur hin stöðuga hreyfing á sviðinu.
Hún er kannski á iði í fjóra tíma í senn.“
Og áfram talandi um samband þeirra,
segir hann: „Ragnhildur er svo goody,
glaðvær og skemmtileg. Auk þess hefur
hún mikinn húmor sem passar mjög vel
inn í hljómsveitina. Samband okkar
verður betra með hverju misserinu sem
líður. Ég skynja í henni ákveðin heilindi,
ákveðið traust sem gerir það að verkum
að hún er frábær félagi og lífsförunautur.
Auk þess höfum við mjög lík áhugamál.
Hún er listamaður sem er stöðugt að
þroskast. Auðvitað er samband okkar
ekki alfarið árekstralaust, þar sem við
vinnum saman. En þetta er lukkuleg
sambúð og litla Erna Guðrún, dóttir
Röggu, er yndislegur bónuspakki, vasa-
útgáfa af mömmu sinni.“
Hann segir að barneignir séu hins veg-
ar ekki á döfinni hjá þeim Ragnhildi
næstu tvö til þrjú árin. „Það er ákveðinn
verkefnalisti sem við þurfum að ganga
frá áður og ýmislegt á döfinni. Upphaf-
lega gerðum við Ragnhildur áætlun fyrir
árið 1986 og hugðumst starfa sem dúó.
En með tilkomu Kínaferðarinnar var
ákveðið að gera þetta að heildarplani
fyrir allan Stuðmannahópinn. Við
höfðum ráðið okkur umboðsmann í Los
Angeles, sem nú sér um framkvæmda-
hlið allra mála utan íslands eins og
hljómplötugerðina í Englandi síðasta vor
og Kínaferðina. Þá þarf að markaðssetja
sjónvarpsmyndina um Kínaferðina sem
og plötuna. Þannig að svona fram-
kvæmdaaðili er mjög nauðsynlegur. Auk
þess er nýkomin út eftir mig djassplata í
Bandaríkjunum. Það er ekkert gróðafyr-
irtæki en gaman samt. Plan Stuðmanna
sem heildar nú er að koma afurðum sín-
um á markað sem víðast, í sem flestum
löndum. Og það er markaður fyrir Stuð-
menn um ókomna framtíð, svo fremi
spilagleðin haldi áfram að vaxa. Og enn
flengjumst við landshorna á milli að
spila, kvöld eftir kvöld.“
í kjölfar þess talar hann um æsku þessa
lands. „Við erum í töluvert nánu sam-
bandi við krakkana. Mér finnst ég skynja
að þau séu að mörgu leyti agaðri en mín
kynslóð á okkar unglingsárum. Þau virð-
ast drekka minna og vera framagjarnari.
Hass eða eiturlyf virðast ekki eins al-
geng. Sjálfur vildi ég ekki hafa farið á
mis við reynsluna af hassi á sínum tíma,
þótt ég hafi fyrir löngu lagt allt slíkt á
hilluna. Sú reynsla veitti mér innsýn inn í
hættulegan heim, þar sem fólk er eins og
lauf í vindinum. Sumir eru í mörg ár að
ná sér eftir slíka reynslu. Ég og mínir
félagar sluppum með skrekkinn en þeir
eru margir sem aldrei bera sitt barr. Ég
er einnig hófmaður í áfengismálum,
drekk stundum vín með mat og koníak
með kaffi og læt þar við sitja. Ég er þó
handviss um að bjórinn ef hann yrði
leyfður myndi bæta áfengismenningu hér
og draga úr neyslu sterkra, brenndra
drykkja, sem gera fólk kolvitlaust.
En talandi um yngri kynslóðina nú finn
ég einnig í þeirra hópi einstaklinga
samsaumaða af menntahroka og full af
sjálfsréttlætingarkennd. Eigin-
hagsmunaseggir, sem nú virðast áberandi
í forystu fyrir ungu kynslóðinni, til dæmis
ungliðaleiðtogar í pólitík, og finna fyrri
kynslóð allt til foráttu, eru ekki að mínu
skapi. Mín skoðun er sú að hið rétta eðli
íslendinga sé sambland af einstakl-
ingshyggju og sterkri félagslegri tilhneig-
ingu. Sjálfur hef ég upplifað hvort
tveggja og núorðið, að mér finnst, í hinni
réttu blöndu. Það er nauðsynlegt að
tryggja eigin velferð, því strax og svo er
fer hinn heilbrigði einstaklingur að
hlynna að velferð náungans. Sá sem van-
rækir sjálfan sig verður engum að gagni.
Ég er enginn skáti en þetta eru mín
grundvallar lífsviðhorf."
Og ég kveð Stuðmanninn Jakob á
horni Hallærisplansins. Hann er í græn-
um silkifötum og heldur sína leið eins og
endurskinsmerki á myrku síðsumar-
kvöldi. Ég hef engar áhyggjur af því að
hann týnist í myrkrinu. Hann veit hvert
hann er að fara.
114 HEIMSMYND