Heimsmynd - 01.06.1991, Page 93

geta raunverulega hjálpað manni. Það
eru reyndar aðeins tveir eða þrír slíkir
gagnrýnendur og ég held að leikarar taki
mikið mark á þeim og virði þá. Þessir
menn hafa ekki fyrirfram mótaða skoð-
un eins og svo margir. Lélegur gagnrýn-
andi er sá sem fer með því hugarfari á
tónleika hjá Bob Dylan að hann sé léleg-
ur og reynir síðan að rökstyðja þessa fyr-
irfram mótuðu skoðun sína. Það sama
gildir um kvikmyndir. Þetta er það sem
maður finnur svo oft fyrir hjá gagnrýn-
endum og þess vegna er ekki nema von
að maður taki lítið mark á þeim. Sjálfur
er ég gagnrýnastur allra á eigin verk.“
Nú kemur aðstoðarmaður leikstjórans
í annað sinn til að minna Mick Jagger á
að ekki sé lengur til setunnar boðið,
hann verði að fara að hafa fataskipti svo
kvikmyndatökurnar geti hafist. Við
þessa áminningu stekkur hann leifturs-
nöggt upp úr stólnum, afsakar sig og
þakkar fyrir spjallið og er horfinn áður
en ég veit af. Það verður úr að ég fæ að
fylgjast með þeirri senu sem á að fara að
mynda með Jagger. Hún er hluti af loka-
bardaga milli góðs og ills. Ætlunin er að
láta sprengjum rigna yfir senuna við und-
irleik skothríðar fimmtán vélbyssa.
Fjöldi fólks er viðstaddur upptökuna,
ekki aðeins starfsfólk heldur einnig
nokkur hópur áhorfenda. Þarna er með-
al annarra mættur stórleikarinn Martin
Sheen, faðir Emilio Estevez, ásamt stór-
um hópi prúðbúinna kvenna. Hann er
örlitlu hærri en sonur hans og ólíkt betur
klæddur þetta kvöld. Hann er í bláum
blazerjakka, gráum buxum og með
bindi. Einhver úr hóp starfsfólksins
hvíslar að mér að nú fari hann að trúa
þeim sögum sem gangi um kvensemi
þeirra feðga. Þeir eru stórtækir í kvenna-
málum og eru sagðir hafa staðið í fjölda
deilna vegna barnsfaðernismála.
Nýsjálenski Ieikstjórinn Geoff
Murphy, klæddur í leðurfrakka með
barðastóran leðurhatt, situr í stól við
hlið kvikmyndatökumannsins og gefur
fyrirskipanir og virðist lítið kippa sér upp
við allan þennan áhorfendafjölda. Jagger
er kominn í sitt gervi, svartar buxur með
linda og fjólubláa skyrtu, og bíður þess
að fá frekari fyrirmæli. Eftir um hálfrar
klukkustundar bið taka við æfingar á
þessu mínútu-langa atriði þar sem menn
Jaggers stráfella verði Estevez. Loks
rennur stundin upp, nú á að festa atriðið
á filmu. Þá uppgötvast að marga úr hópi
áhorfenda vantar eyrnatappa og sömu-
leiðis Jagger. Er því hafist handa við að
útvega mannskapnum þessi nauðsynlegu
öryggistæki því sprengingarnar eru svo
magnaðar að þegar til kemur hristist öll
byggingin og nötrar. Það er ekki annað
að sjá en að Jagger hafi mikið gaman af
öllu þessu umstangi. Hann vindur sér
þangað sem ég stend og spyr hvort ég
hafi ekki örugglega fengið eitt sett og
sýnir mér síðan með miklu handapati
hvernig best sé að nota þessa vaxklumpa
sem eyrnatappa. Það er auðséð að hann
skemmtir sér konunglega yfir öllu sam-
an. „Ég hef haft gaman af vísindaskáld-
sögum síðan ég var strákur,“ segir hann.
Þess má geta að Jagger hannaði í sam-
vinnu við arkitekta sviðið fyrir Steel
Wheels hljómleikaferðalag Rolling Ston-
es um Bandaríkin og Urban Jungle ferð-
ina um Evrópu árið 1989-90 með um-
hverfi framtíðarmyndanna Blade Runner
og Brazil í huga. „Maður verður að vera
mjög sterkur til að halda sínum hlut í
myndum sem þessum því það eru tækni-
brellurnar sem eru í aðalhlutverki. Það
eru líka nokkur mjög góð áhættuatriði í
henni og ég verð að viðurkenna að mér
finnst mjög gaman að sjá hvernig farið er
að því að framkvæma þau. Reyndar þarf
ég sjálfur að framkvæma nokkur en eng-
in mjög hættuleg. Ég legg ekki í þau
hættulegu," segir Jagger og brosir
lymskulega. „Þú ættir að sjá hvað þessir
áhættuleikarar verða að leggja á sig. Þeir
aka bíl á ofsahraða upp örmjóa spítu og
síðan þeytist bíllinn upp í loftið, snýst í
nokkra hringi og fer yfir steyptan vegg
áður en hann lendir. Þegar síðan vesal-
ings leikarinn kemur ringlaður út úr biln-
um og spyr hvernig hafi tekist til er hon-
um sagt að það þurfi að taka atriðið aft-
ur. Nei, áhættuatriði eru eitthvað sem ég
vildi helst vera laus við en það er gaman
að horfa á þau.“
Loks eru allir komnir á sinn stað og
aðstoðarmaður byrjar að telja niður.
„Fimm, fjórir, þrír, tveir, einn,“ og
myndavélarnar fara af stað um leið og
sprengingarnar dynja og menn Jaggers
þeysa um gólfið með byssur í hendi og
stráfella andstæðingana. Á meðan stend-
ur Jagger álengdar, illilegur á svip og
fylgist með framgöngu sinna manna.
Hann tekur sig vel út en það er illgerlegt
að draga ályktun út frá þessari örstuttu
senu um það hversu djúpt leiklistarhæfi-
leikar Jaggers rista. Senan er á enda án
þess að nokkur heyrist kalla „klippa“ og
leikararnir slaka á. En leikstjórinn er
ekki ánægður þannig að hafist er handa
við að taka atriðið upp að nýju og nú frá
öðrum sjónarhóli. Við endurtekninguna
þynnist áhorfendahópurinn og starfsfólk
tekur að spyrja hvort ekki fari að líða að
því að gert verði matarhlé.
Klukkan er farin að ganga tvö um nótt
þegar ég læt mig hverfa en kvikmynda-
tökur eiga eftir að halda áfram fram í
morgunsárið. Ég segi skilið við Mick
Jagger þar sem hann fær sér sæti og býr
sig undir langa vökunótt. Það er ekki að
sjá að hann sé farinn að þreytast. Hann
virðist búa yfir ómældri orku hvort sem
er á sviðinu eða utan og þess er trúlega
ekki langt að bíða að hann nái að hasla
sér völl á þessum nýja vettvangi líkt og
hann hefur gert á tónlistarsviðinu.
íbaráttuimi við aukakílóin!
G4MKRÉL
Töflur og strásæta.
Bragðast sem besti sykur!
HEIMSMYND 93