Slökkviliðsmaðurinn - 01.06.2014, Side 18

iimmiiiimmiMmmimmiimmiMmmmmmimmiimmmmmmmm
mmmmmm
Ragnar hefur þurft að kljást við marga stórbruna en helsta dhættan á starfssvæðinu tengist stóru
fiskvinnslufyrirtækjunum.
Eykyndill og fleiri og við erum þakk-
látir fyrir þann stuðning," segir Ragnar.
Af öðrum verkefnum slökkviliðsins
nefnir hann heimsóknir í stærri fyrir-
tæki, þar sem staðhættir eru skoðaðir.
„Við segjum líka til og aðstoðum við að
þjálfa fólk í að bregðast rétt við í að-
stæðum sem kunna að koma upp. Svo
eru líka alltaf slökkviliðsmenn á örygg-
isvakt þegar verið er að dæla bensíni
úr skipum," segir hann og bætir við að
fræðsla um eldvarnir fyrir nemendur
Grunnskólans sé einnig fastur liður í
starfi slökkviliðsins.
Ragnar segir að helsta áhættan
vegna bruna í Vestmannaeyjum tengist
stóru fiskvinnslufyrirtækjunum enda
hafa mestu stórbrunar í sögu slökkvi-
liðsins átt sér stað í þeim húsum. Þá sé
líka ákveðin hætta þegar bátaflotinn
er í höfn og hafi nokkrum sinnum
verið útköll til að slökkva eld um borð
Aðsetur
Slökkviliðs
Vestmanna-
eyja
Fyrsta slökkvistöðin í Eyjum er talin
hafa verið í járnklæddum timbur-
skúr er stóð skammt frá þar sem nú
er hús íslandsbanka. Þar var tækja-
geymsla slökkviliðsins í rúmlega
áratug.
Árið 1926 fékk slökkviliðið
aðsetur í nýbyggingu sem stóð
norðan við gömlu lögreglustöðina
við Hilmisgötu, þar sem nú er
raftækjaverslunin Geisli, og þar var
slökkvistöðin næstu áratugina.
Upp úr 1960 var orðin þörf á
stærra húsnæði fyrir slökkvistöðina
þar sem tækjakostur hafði aukist
verulega. Var hugmyndin að gera
gömlu rafstöðina við Krikjuveg að
rafstöð en fallið frá því og í desemb-
er 1964 flutti slökkviliðið í neðri
hæð Netagerðar Vestmannaeyja,
við Heiðarveg. Þar er slökkvistöðin
enn til húsa en á efri hæð húss-
ins er Fiska- og náttúrugripasafn
Vestmannaeyja.
í skipum. „En það er eiginlega alveg
liðin tíð að við þurfum að fara út á sjó
til að sinna slökkvistarfi," segir hann.
„Það var algengt hér áður fyrr og ég
fór margoft út á sjó til að aðstoða við að
slökkva eld í skipum," segir hann.
„En svo hefur það líka mikið að
segja hve allt húsnæði er orðið betra
með tilliti til eldvarna. Sú þróun er
öll á réttri leið sem léttir mikið okkar
starf. Þar hefur eldvarnaeftirlitið mikið
að segja sem og aukinn skilningur
húseigenda, bæði í íbúðar- og
atvinnuhúsnæði."
„Ætli við snúum ekki bara við"
Þegar Ragnar er spurður um eftir-
minnilegustu atburði sem tengist veru
hans í slökkviliðinu, vefst honum
ekki tunga um tönn. „Það er fyrst og
fremst eldgosið 1973 og allt það sem
þeim ósköpum fylgdi. Líklega stærsta
verkefni slökkviliðsmanna í allri
Islandssögunni. Þar kynntumst við at-
vinnumönnum bæði frá Keflavíkurvelli
og Reykjavíkursvæðinu og má segja að
hafi orðið eins konar bylting í slökkvi-
starfi hér með komu þeirra. Þá til
dæmis byrjuðum við að nota reykköfun
af einhverri alvöru."
Ragnar segir að fyrst í stað hafi
starf slökkviliðsins í eldgosinu 1973
snúist um björgunarstörf og að reyna
að slökkva í húsum í austurbænum
sem kviknaði í. „Það var nú oft meira
af þrjósku en von um árangur," segir
hann. „Kristinn Sigurðsson, sem var
slökkviliðsstjóri, lagði hart að okkur að
slökkva eld í þeim húsum. Einhverju
sinni vorum við á ferð í austurbænum
á einum slökkvibflnum okkar, sem
var kominn nokkuð til ára sinna og
var stýrishúsið á honum úr timbri.
Auðberg Óli ók og við sátum nokkrir
aftur í. Þarna rigndi yfir okkur glóandi
grjóti. Óla leist ekkert á blikuna og
spurði Kristin hvort ekki væri rétt
að snúa við. „Nei," sagði Kristinn og
áfram var haldið. Skömmu síðar kom
svo glóandi steinn í gegnum þakið á
bflnum og þá heyrðist í slökkviliðsstjór-
anum: „Ætli við snúum ekki bara við."
Það var gríðarleg breyting sem
fylgdi björgunarstarfinu í eldgosinu
þegar björgunarsveitir, skipaðar tré-
smiðum, komu og tóku að negla fyrir
glugga á húsum, að því er Ragnar segir.
Þar með kviknaði ekki lengur í húsum
eftir að glóandi hraunmolar höfðu farið
inn um glugga og slökkviliðið gat að
mestu snúið sér að öðrum verkefnum.
„Eg hafði lengi vel ákveðið verkefni
með höndum í gosinu," segir Ragnar.
„Það var að ná í lyf í apótekið fyrir
þann lækni sem var til staðar hverju
sinni. Stundum fór ég einn, eftir að
gasið kom til sögunnar varð að fara í
reykköfunarbúningi, en Einar Valur
Bjarnason, læknir, var stundum með
í för. Þeir félagar mínir kölluðu mig
stundum „apótekarann" vegna þess-
arar iðju," segir Ragnar og brosir við.
Eins og Bakkabræður
En svo tók slökkviliðið talsverðan þátt
í hraunkælingunni, þessari nýstárlegu
tilraun sem reynd var í fyrsta sinn í
eldgosinu í Eyjum. „Við byrjuðum
að kæla við suðurhafnargarðinn með
slökkvibfl og svo þróaðist þetta áfram í
mun stórvirkari tæki. Það var Þorbjörn
Sigurgeirsson eðlisfræðingur sem
stjórnaði kælingunni, alveg stórmerki-
legur maður. Hann sagði einhvern
tíma frá því hvernig hugmyndin að
hraunkælingunni hefði kviknað. Þá sat
hann á heimili sínu í Kópavoginum
með strákunum sínum og þeir voru
18 Slökkviliðsmaðurínn
Óskar Pétur Friðriksson