Málfríður - 15.05.1988, Blaðsíða 25

seint til Norðurlanda og hefði það í
för með sér að öll kennsla erlendra
tungumála á háskólastigi væri að
breyta nokkuð um svip.
Turid kvað þessari tegund nám-
skeiða fjölga ört um þessar mundir.
Árið 1983 hefði í fyrsta skipti verið
boðið upp á frönskunámskeið fyrir
nemendur raunvísindadeildar að
beiðni deildarinnar. Árið 1987 hefði
verið boðið upp á námskeið í þýsku,
ensku og frönsku fyrir nemendur
sem leggja stund á ýmsar greinar
raunvfsinda og sérstakt frönsku-
námskeið fyrir laganema. Þá væru
og haldin enskunámskeið ætluð em-
bættismönnum og hefðu þau aðal-
lega beinst að þýðingum.
Turid Henriksen lýsti frönsku-
námskeiðunum nokkuð og þeim
vandamálum sem strax hefðu blasað
við kennurum. I upphafi hefðu þeir
talið að sérstaka áherslu yrði að
leggja á fagmál þeirra greina sem
þátttakendur legðu stund á, en það
hefði strax reynst ógerlegt að finna
fagmál sem hæfði sundurleitum
nemendum hópsins. Það hefði líka
von bráðar komið í ljós að nemend-
ur áttu auðveldast með að tileinka
sér fagmál greina sinna og töldu sig
hafa mesta þörf fyrir að læra daglegt
mál og kynnast menningu og siðum
Frakka.
Aðeins þeir nemendur, sem lært
hafa einhverja frönsku áður, hafa
heimild til að sækja námskeiðin, sem
standa í 15 vikur og í hverjum hóp
hefur hámarksfjöldi nemenda verið
takmarkaður við fimmtán. Kennt er
8 stundur í viku og skyldumæting (að
undanskildum nokkrum stundum
sem varið er til textalesturs og mál-
fræðiæfinga).
Raungreinastúdentar, sem sótt
hafa frönskunámskeið háskólans, fá
styrk norskra stjórnvalda til dvalar
við Háskólann í Caen eitt ár. I upp-
hafi var um 15 styrkþega að ræða
hverju sinni, en sú tala hefur nú
verið hækkuð í 20. Flestir þessara
nemenda leggja síðan stund á fram-
haldsnám í sinni grein við franska
háskóla. Þá fá um 10 laganemar
styrk til árs dvalar við háskólann í
Aix-en-Provence.
Verkfræðistúdentar hafa fengið
einhverjar einingar fyrir frönsku-
nám við háskólann í Osló, enda telja
norsk yfirvöld mjög mikilvægt, að
eiga jafnan verkfræðinga sem stund-
að hafa nám við franska háskóla.
Hins vegar hafa laganemar engar
einingar hlotið fyrr en að lokinni
vinnu við franskan háskóla að ein-
hverju því verkefni sem snertir sér-
grein þeirra. Það ákvæði hefði þó
ekki dregið úr aðsókn að námskeið-
um fyrir laganema.
Fleira markvert kom fram í máli
Turid Henriksen, en verður ekki
rakið hér, enda er ég hrædd um, að
hér sé komið fram yfir kurteisis-
mörkin í lengd á grein í Málfríði.
Að lokum þakka ég STÍL og
NORSKUM MÁLAKENNURUM
fyrir að hafa gefið mér tækifæri til að
dvelja í Sanner, hitta norræna kenn-
ara og kynnast viðhorfum þeirra. Af
því hafði ég bæði GAGN og GAM-
AN!
Höfundur er kennari við
Menntaskólann við Hamrahlið.
25