Málfríður - 15.05.2001, Side 11

Hvernig datt þér í hug að verða kennari?
„Hvernig datt þér eiginlega í hug að
verða kennari?“, er spurning sem ég fæ
oft frá nemendum mínum, sérstaklega á
þessum síðustu og verstu tímum.Við því
er ekkert einfalt svar en í framhaldsskóla
var það orðið nokkuð ákveðið að EF ég
yrði kennari, þá yrði ég enskukennari í
framhaldsskóla. Enskan var orðin mitt
uppáhaldsfag og kennararnir voru mér
áhugaverðar fyrirmyndir.
Eftir að ég innritaðist í enskudeild
Háskóla Islands fékk ég auðvitað hin
dæmigerðu viðbrögð þjóðfélagsins, sem
allir sem stundað hafa nám í enskudeild-
inni ættu að þekkja: Bara í ensku? Hvað
ætlarðu þá að verða? Sem betur fer gat
ég þó svarað því til að ég yrði kannski
kennari. Flestir önduðu léttar því að ég
var a. m. k. að stefha að löggiltu starfi en
ekki að eyða tíma mínum til einskis.
Námið í enskudeildinni var allajafnan
skemmtilegt, áhuginn jókst með árunum
og allt í einu var M.A. prófinu lokið og
tími kominn til að skrá sig í kennslu-
fræði. Þrátt fyrir áhuga minn á kennara-
starfinu var ég engan veginn viss um að
það hentaði mér. Eg hafði enga reynslu
af kennslu og bjó mig því undir það að
þetta ár í kennslufræðinni yrði ákveðinn
prófsteinn á getu mína og hæfni og
hvort ég mundi gera kennsluna að ævi-
starfi.
Eg innritaðist í kennslufræðina
haustið ’95 og fannst mér námið strax
gagnlegt og áhugavert en misáhugavert
þó. Það sem stendur helst eftir eru þær
greinar þar sem fræðin urðu á einhvern
hátt áþreifanleg. Þar ber hæst kennslu-
fræði erlendra mála og æfmgakennsluna
sem eru í sjálfu sér nátengdar greinar. I
kennslufræði erlendra mála lásum við
um ýmsar kenningar og kennsluaðferðir,
lærðum hvert af öðru og bjuggum svo til
verkefni, sem nýttust mörg í æfinga-
kennslunni. í tengslum við æfinga-
kennsluna vorurn við látin halda dagbók
á hverjum degi, sem gerði það að verk-
um að við vorum í raun neydd til að
horfast í augu við mistökin sem við
gerðum þann daginn, eða að við gátum
glaðst yfir einhverju sem tókst vel.
Þannig vorum við sífellt að skoða okkur
sjálf í kennslu sem er nokkuð sem allir
kennarar hefðu gott af að gera reglulega
(en enginn hefur tíma til). Það var að
heyra á flestum að þeir hefðu viljað fá
lengri tíma í æfingakennslu, bæði í
grunnskóla og framhaldsskóla, enda var
þetta rnjög dýrmæt reynsla. En þrátt fýr-
ir að kennslufræðin hafi kannski ekki
breytt grundvallarhugmyndum mínum
um það hvernig kennari ég vildi verða,
þá hjálpaði hún mér mjög mikið til þess
að öðlast sjálfstraust í kennslustofunni og
vitneskju um þá víðtæku hugmynda-
fræði sem liggur að baki faglegum
vinnubrögðum tungumálakennarans. Að
mínu mati hefðu það verið reginmistök
af minni hálfu að fara að kenna án þess
að hafa þennan vetur í kennslufræðinni
að baki.
Eftir að ég lauk kennslufræðinni vor-
ið 96 fékk ég styrk til þess að gerast að-
stoðarkennari í einn vetur í London, sem
var mjög skemmtilegur tími og styrkur
fyrir mig sem kennara. Ég kenndi að
vísu aðaUega í barnaskólum en það var
mjög fróðlegt að kynnast því stigi og fá
að fylgjast með fjölmörgum kennurum
og nemendum að störfum. Það má því
segja að þarna hafi ég fengið framlengda
æfingakennslu. Ég upplifði nemendur
afskaplega líka þeim íslensku, þrátt fyrir
að umgjörðin væri dálítið ólík. Kennar-
ar eru líklega að glíma við það sama hvar
sem er í heiminum.
Með þessa vitneskju, ásamt ýmsu
öðru nýtilegu í farteskinu, fór ég frá
Englandi og leitaði að skóla til þess að
kenna í á íslandi. Ég var svo heppm að fá
stöðu í Borgarholtsskóla í Grafarvogi
sem þá var að hefja sitt annað starfsár. I
Sólrún Inga Ólafsdóttir.
11