Morgunblaðið - 02.12.2021, Blaðsíða 52

52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 2. DESEMBER 2021
✝
Reynir Bene-
diktsson fædd-
ist 5. janúar 1946 í
Reykjavík. Hann
lést á sjúkrahúsi í
Alicante á Spáni
11. nóvember 2021.
Foreldrar hans
voru Benedikt
Kristinsson, f. 17.
sept. 1906, d. 18.
maí 1986 og Anna
Elín Guðmunds-
dóttir, f. 27. ágúst 1917, d. 22.
ágúst 1993. Systkini Reynis eru
Ragnheiður Benediktsdóttir, f.
8. desember 1936, Þorbjörg
Lára Benediktsdóttir, f. 12. des-
ember 1941, Sigurður Hjörtur
Benediktsson, f. 31. ágúst 1943,
d. 1. september 1998, Stella Sig-
ríður Benediktsdóttir, f. 16. apr-
íl 1950 og Jóhannes Viðar
Bjarnason, f. 9. ágúst 1955.
Reynir kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni, Jóhönnu Gunn-
arsdóttur, f. 19. ágúst 1946,
þann 21. ágúst 1969.
Synir þeirra eru Rúnar
Reynisson hljóðtæknimaður, f.
Hann byrjaði ungur að
stunda sjómennsku sem háseti á
hinum ýmsu togurum og fiski-
skipum í Reykjavík og síðar á
Rifi á Snæfellsnesi. Þangað
flutti hann ásamt verðandi eig-
inkonu sinni í ársbyrjun 1966 og
nokkurra mánaða syni þeirra
og hófu þau búskap sinn á Hell-
issandi 19. nóvember sama ár
og bjuggu þar um tuttugu ára
skeið ásamt sonum sínum fjór-
um.
Reynir hlaut stýrimannsrétt-
indi veturinn 1973 og starfaði
sem stýrimaður og skipstjóri til
ársins 1996 frá Rifi og frá Hafn-
arfirði. Hann átti og gerði út
sína eigin báta nokkrum sinnum
á sinni sjómannstíð og var virk-
ur í félagsstörfum og stéttabar-
áttu. Hann var um tíma formað-
ur Verkalýðsfélagsins Aftureld-
ingar á Hellissandi ásamt því að
vera í Sjómannadagsráðinu þar.
Hann var lengi varaformaður
Skipstjóra- og stýrimanna-
félagsins Öldunnar og sat sem
varamaður í stjórn Félags
skipstjórnarmanna. Reynir
sinnti ýmsum störfum í landi að
lokinni skipstjórnartíð sinni og
varði tíma sínum að mestu með
eiginkonu og afkomendum sín-
um.
Útför Reynis fer fram í dag,
2. desember 2021.
26. júní 1965. Einar
Ingi Reynisson stýri-
maður, f. 20. janúar
1975. Benedikt
Reynisson kynning-
arfulltrúi, f. 5. ágúst
1977, sambýliskona
hans er Rósa María
Óskarsdóttir. Gunn-
ar Reynisson húsa-
smiður, f. 10. janúar
1979, eiginkona
hans er Sigríður
Kristín Kristþórsdóttir. Barna-
börn þeirra eru: Kristþór Reynir
og Ása Margrét Gunnarsbörn,
Konráð Ari, Reynir Erling og
Óskar Glói Benediktssynir.
Reynir ólst upp í Laugarnes-
hverfinu í Reykjavík og gekk í
Laugarnesskóla. Ungur að aldri
var hann sendur í sveit austur
fyrir Stokkseyri sem og á Hafra-
nes í Reyðarfirði. Hann var
snemma efnilegur íþróttamaður
og skaraði hann fram úr í hand-
knattleik, setti Íslandsmet í
skriðsundi ungur að aldri og var
einnig mjög lipur á skautasvell-
inu.
Elsku pabbi minn, orð eru
fremur fátækleg til að lýsa þakk-
læti mínu og tilfinningunum í þinn
garð.
Allt frá blautu barnsbeini hef
ég verið stoltur að fá að eiga Reyni
Ben sem föður. Pabbi var harð-
duglegur, áreiðanlegur og alltaf til
staðar.
Ég minnist þess þegar ég var
barn og fjölskyldan bjó á Hellis-
sandi þar sem faðir minn var far-
sæll skipstjóri. Pabbi tók mig með
sér á sjóinn, en ég fékk maga-
kveisu í öll skiptin. Þegar í land
var komið var ég spurður á
bryggjunni hvort ég hefði verið
sjóveikur? Áður en ég gat svarað
greip pabbi fram í: „Nei dreng-
urinn, hann fann ekki fyrir því.“
Því hefur oft verið fleygt fram
að pabbi hafi átt níu líf og get ég
heilshugar tekið undir það. Hann
var um borð í mb. Gunnari Há-
mundarsyni þegar hann sökk út af
Langanesi 10. september 1962.
Forlögin sáu til þess að Gunnar
móðurafi minn sem þá var skip-
stjóri á Kristjáni Hálfdáns kom
pabba og áhöfn til bjargar. Pabbi
hafði þá ekki hugmynd um að
skipstjórinn ætti gullfallega dótt-
ur sem ætti eftir að verða stóra
ástin í lífi hans. Er það sú kona
sem mér hefur hlotnast sá heiður
að eiga fyrir móður.
25. febrúar 1980 þegar faðir
minn var á Saxhamri, þá skolaði
honum með brotsjó út úr stýris-
húsinu og fyrir borð. Fyrir ein-
staka mildi tókst honum að grípa í
borðstokkinn á fluginu og hékk ut-
an á síðu skipsins, uns honum
tókst að vega sig aftur um borð.
Það var þekkt í flotanum hvað
pabbi átti gott með að leggja tölur
á minnið og geymdi hann snur-
voðableyðurnar sínar í hausnum á
sér. Var hann þó boðinn og búinn
að miðla þekkingu sinni til þeirra
skipstjóra sem til hans leituðu.
Pabbi vildi aldrei neitt umstang
í kringum sig. Hann vildi t.d. ekki
vera heiðraður á sjómannadaginn
og bikarinn sem hann fékk til
eignar eftir að hafa unnið stakka-
sundið þrjú ár í röð notaði hann
sem skrúfubox í bílskúrnum.
Pabbi var maður fárra orða en það
sem hann sagði var fullt af visku.
Ef það var eitthvað sem honum
mislíkaði í gjörðum fólks og gat
ekki umborið, þá sagði hann þeim
það beint út sama hver átti í hlut.
Hann lagði það ekki í vana sinn að
baktala eða blóta neinum, nema
þá kannski kvótakerfinu og póli-
tíkusum í fréttatíma sjónvarps.
Faðir minn var með sterka
réttlætiskennd. Hann reyndi aldr-
ei að móta mínar skoðanir en dró
mig þó á stofnfund Frjálslynda
flokksins sem haldinn var í gömlu
Rúgbrauðsgerðinni í nóvember
1998, þar sem helsta baráttumálið
var að breyta fiskveiðistjórnunar-
kerfinu. Hann fór með mig á fundi
hjá Skipstjóra- og stýrimanna-
félagi Öldunnar þar sem hann sat í
stjórn og þar sem ég var nú í
Stýrimannaskólanum fannst
pabba brýnt að ég skyldi láta þessi
málefni mig varða.
Þeir sem til föður míns þekktu
vita að hann notaði iðulega orðið
elskan. Hann var ekki mikið fyrir
að tjá tilfinningar sínar í orðum,
heldur sýndi hann þær í verki og
naut ég góðs af því. Faðir minn
nærðist á því að hjálpa þeim sem
stóðu honum næst. Pabbi var
dugnaðarforkur og harðjaxl, allt
fram á seinasta dag.
Þú hefur verið mín helsta fyr-
irmynd og verður alltaf.
Farðu í friði, elsku pabbi minn.
Meira á www.mbl.is/andlat
Þinn sonur,
Einar Ingi.
Elsku besti pabbi minn. Ég
man vel þegar ég upplifði sorg og
fann að þú varst ekki ódauðlegur
harðjaxl þegar ég heimsótti þig á
Landspítalann við Hringbraut
fyrir um 25 árum. Þar sá ég þig
fyrst í sjúkrarúmi þar sem þú
varst að jafna þig eftir hjartaáfall-
ið þitt og ég fór bak við glugga-
tjöldin að fela tárin af því ég vildi
ekki að þú sæir mig gráta. Þegar
ég horfi til baka sé ég hvað þetta
er sérstakt en þetta var það sem
ég kunni þá og ég veit hver við-
brögð þín hefðu verið hefði ég
grátið fyrir framan þig.
Út á við varstu harðjaxl sem
var alltaf mættur fyrstur allra og
alltaf síðastur til að fara og ef það
var eitthvað sem þú vildir alls ekki
gera var það að láta bíða eftir þér.
Þegar ég hugsa til þín og hvaða
orð þú sagðir langoftast af öllum
þá var það orðið „elskan“ og al-
gengasta spurningin þín til mín
var: „Hvað get ég gert fyrir þig
elskan mín?“ Þú varst alltaf til
reiðu og ekkert verk var of mikið
skítverk fyrir þig og ég veit að lík-
ami þinn var ekki alltaf ánægður
með seigluna þína enda var áfalla-
og sjúkrasaga þín lengri en lang-
flestra. Til að hlífa þér vorum við
fjölskyldan farin að fela fram-
kvæmdir fyrir þér af því að við
vissum að þú værir strax mættur
ef það þyrfti að koma einhverju í
verk.
Bak við alla eljusemina, hörk-
una, og ósérhlífnina sem var þinn
skrápur var óendanleg ást og
hlýja. Þessi hlýja var alltaf til
staðar en hún kom enn meira í ljós
með árunum og ég veit nú að ég
hefði fengið hana margfalt til baka
hefði ég grátið fyrir framan þig á
Landspítalanum um árið.
Sem barn og unglingur mynd-
aði ég sjálfur minn skráp sem að
hluta til er sá að ég vil ekki sýna
öðrum mig og að ég verði að vera
harður og standa mig líkt og þú
gerðir allt til síðasta andardráttar.
Ég er þér og mömmu ævinlega
þakklátur fyrir fórnir ykkar í
mína þágu og strákanna minna,
þið studduð hvort annað og þú
gafst þig allan í þitt hlutverk sem
faðir og afi. Allt sem þú kunnir og
gast gafstu frá þér og sérhlífni var
ekki til í þér. Aldrei léstu styggð-
arorð falla um nokkra manneskju
en lást þó aldrei á skoðunum þín-
um og stóðst alltaf með þér eða
öðrum sem minna máttu sín. Sam-
kennd þín og réttlætiskennd var
ótæmandi og það tók mig langan
tíma að ná utan um hvernig þú
sýndir ást þína. Þau sem hafa ver-
ið náin mér hafa heyrt mig tjá
hversu erfitt mér þótti að heyra
ekki orðin: „Ég elska þig.“
Blessunarlega varð ég þeirrar
gæfu aðnjótandi að hitta mann
sem sagði mér nokkuð sem ég
mun aldrei gleyma: „Pabbi þinn er
alltaf að segja þér að hann elski
þig en hann gerir það ekki með
orðunum heldur með tilfinning-
unni.“ Þegar ég heyrði þetta var
níðþungu fargi af mér létt og ég sá
þig og ást þína svo skýrt. Þú varst
ekki maður sem tjáði sig mikið
með orðum en nærvera þín, rödd-
in og þjónustan var hlýrri og meiri
en hægt er að lýsa með orðum.
Fólk jafnt sem dýr löðuðust að
þessari hlýju þinni og maður sá að
börn, konur, dýr og veðurbarðir
harðjaxlar ljómuðu í þinni nær-
veru eða einfaldlega heyrðu á þig
minnst.
Takk elsku pabbi minn, þú
gerðir allt.
Benedikt Reynisson.
Reynir
Benediktsson
HINSTA KVEÐJA
Enga rödd ég heyri,
ekkert faðmlag fæ,
ekkert bros að morgni,
enginn segir hæ,
snöggt til himna fórstu,
lífið frosið er,
en minningarnar ylja,
þær búa í hjarta mér,
þær kraft mér gefa og gleði,
yfir því að vera til,
og von og trú á lífið,
sem ég njóta áfram vil.
(Steinunn Valdimarsdóttir)
Þín
Jóhanna.
- Fleiri minningargreinar
um Reyni Benediktsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝
Guðmunda Jó-
hanna Dag-
bjartsdóttir fæddist
í Neðri Hvestu,
Hærribæ í Ket-
ildölum Arnarfirði
8. október 1922.
Hún lést á Landspít-
ala 16. nóvember
2021. Foreldrar
hennar voru hjónin
Þórunn Bogadóttir
húsfreyja, f. 27.
febrúar 1894 í Hringsdal í Ket-
ildalahreppi, d. 5. mars 1944, og
Dagbjartur Elíasson útvegs-
bóndi, f. 27. júlí 1890 að Upp-
sölum í Selárdal, d. 31. ágúst
1978. Munda eins og hún var
kölluð var 5. í röðinni af 12 al-
systkinum sem eru: Lára, f. 24.7.
1917, d. 7.3. 2013, Bogey Kristín,
f. 10.10. 1918, d. 21.2. 2014,
Halla, f.20.1. 1920, d. 16.7. 1990,
Guðrún Jóna, f. 8.7. 1921, d. 23.8.
2005, Kristín, f. 12.7. 1924, d. 2.6.
2016, Elías Jón, f. 12.12. 1925, d.
og Magnúsar Sveinssonar frá
Hvilft í Önundarfirði, skipstjóra
og stýrimanns, f. 20.6. 1888, d.
16.1. 1947.
Börn þeirra eru: 1) Jóhanna
Sigríður, f. 1.2. 1945, kennari,
gift Ingimar Heiðari Þorkels-
syni, f. 25.10. 1942, viðskipta-
fræðingi. Þeirra börn eru: a)
Þorgerður Jörundsdóttir, B.A. í
heimspeki og myndlistarmaður,
f. 24.7. 1969. Dóttir dr. Jörundar
Hílmarssonar, fyrri eiginmaður
Jóhönnu.
Þorgerður er gift Óskari
Sturlusyni, tölvunarfræðingi.
Börn þeirra eru: Solveig gift
Bjarka Ármannssyni, Jörundur,
Eiríkur, Dagbjartur og Sturla. b)
Pétur Guðmundur Ingimarsson,
tölvunarfræðingur, giftur Eevu
Anttinen. Þau eiga Iivari Ingi-
bjart og Hildu Hönnu. c) Heiðar
Örn Ingimarsson B.S. í lækn-
isfræði. 2) Magnús Þórir, f. 28.9.
1946, fluggagnafræðingur,
kvæntur Kristínu Guðmunds-
dóttur fóstru. Þeirra börn eru a)
Margrét, f. 1966, sálfræðingur,
gift Bjarna Einarssyni. Þeirra
börn eru: Benjamín, unnusta
hans er Tinna Vibekka, og
Mirra. b) Pétur Magnússon, f.
1968, iðnrekstrarfræðingur
kvæntur Selmu Unnsteinsdóttur.
Þau eiga Kristmund, Berglindi
og Magnús Emil. 3) Ólöf Guðrún,
f. 29.4. 1957, hjúkrunarfræð-
ingur og myndlistarmaður, gift
Þorsteini Njálssyni lækni. Þeirra
börn eru a) Tómas Davíð, mann-
auðsstjóri, kvæntur Elenu Lo-
sievskaja. Þau eiga: Stefán Bald-
ur, Elísabetu Ásu og Daníel
Frey. b) Matthías Guðmundur,
tölvunarfræðingur. c) Lovísa
Margrét verkfræðingur. d) Njáll
Pétur verkfræðingur, unnusta
hans er Bethany Erin. e) Ísabella
Ólöf, B.A. í heimspeki, gift Han-
lin Wang og Alexander háskóla-
nemi.
Guðmunda Jóhanna var fé-
lagslynd. Hún var meðlimur í
Frímúrarareglu karla og kvenna
í 70 ár og sinnti þar ýmsum störf-
um. Hún sinnti eigin rekstri og
vann á Ægisborg.
Útför Guðmundu fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 2. desember
2021, kl. 13. Vegna fjöldatak-
markana verða aðeins nánustu
ættingjar viðstaddir.
Athöfninni verður streymt á
slóðinni:
https://laef.is/Munda/
Hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
22.2. 1995, María, f.
18.8. 1927, d. 26.4.
2016, Ragnhildur
Hólmfríður, f. 14.11.
1928, d. 13.9. 1986,
Þóra Rúna, f. 2.12.
1931, d. 13.11. 1976,
Oddur Kristinn, f.
7.3. 1933, Einar Gísli,
f. 26.7. 1936, og hálf-
systir Laufey f.
20.10. 1920, d. 6.6.
2005.
Guðmunda ólst upp í Hvestu
við fjölbreytt sveitastörf. Þegar
hún kom til Reykjavíkur vann hún
á Hvítabandinu og var síðan á ár-
unum 1942 til 1943 nemandi í
Húsmæðraskóla Reykjavíkur.
Hún giftist 21. júní 1944 Pétri
Magnússyni, atvinnurekanda og
seinna í endurskoðunardeild
Seðlabanka Íslands, f. í Reykja-
vík, 10.10. 1915, d. 11.3. 2003.
Hann var sonur hjónanna Jó-
hönnu Pétursdóttur frá Patreks-
firði, f. 25.9. 1890, d. 19.1. 1920,
Allt hefur sinn tíma hér á
jörðu. Nú hefur fjölskyldan
misst ættmóður sína, „rós“ sem
óx og dafnaði undir háum
hamrabjörgum Vestfjarða. Móð-
ir mín Guðmunda Jóhanna er
fædd í Hvestu í Ketildölum í
Arnarfirði. Næsti dalur við
Hvestu er Hringsdalur, en þar
fæddist og ólst upp móðir henn-
ar Þórunn. Á milli bæjanna
gnæfir Hringsdalsnúpurinn hár
og tignarlegur. Landið mótar
börnin sín og gerir þau lík sér.
Fegurð landsins er óviðjafnan-
leg á góðum dögum en getur
verið farartálmi þegar veður eru
válynd.
Móðir mín er alin upp á kær-
leiksríku heimili, við kvöldvökur,
guðsorð, hljómlist, sálma, söng,
vísur og ljóð, sem fylgdu henni
fram á síðasta dag, lestur Ís-
lendingasagna, taflmennsku,
vinnu innanhúss og útiverk. Hún
þótti góð í að leita uppi lömb
sem fallið höfðu niður í gjótur
og ærnar gátu ekkert að gert.
Hún stundaði sund, var mjög
skipulögð og hafði sterkar skoð-
anir á mönnum og málefnum.
Kærleika og hjartahlýju áttir
þú nóg af og ekki þurftum við að
fara langt því næga vináttu
fengum við hjá þér. Í lífinu hef-
ur hamingjan verið mér hliðholl,
að eignast slíka foreldra sem
ykkur pabba er ekki sjálfgefið.
Líf þeirra var auðvitað ekki allt-
af auðvelt, en gæfan var þeirra
megin sökum lyndiseinkunnar
þeirra. Það var mér mikils virði
ungri, nýfarin að kenna í Mela-
skóla, þegar Sigríður Eiríksdótt-
ir kennari sagði mér frá áliti
sínu á þeim. Það var gott að
heyra frá henni það sem ég
vissi. Stórfjölskylda mömmu
leitaði stundum til þeirra og fóru
þau aldrei bónleysu. Pabbi var
kletturinn, sá um fjárhaginn, og
mamma dugnaðurinn og gjaf-
mildin. Þau bættu hvort annað
upp.
Þau voru bæði náttúruunn-
endur, höfðu mikinn áhuga á
ræktun landsins og að fegra allt
umhverfis sig, sem heimili
þeirra ber vott um.
Móðir mín er skírð í höfuðið á
tveimur mönnum, sem amma
hennar Kristín Árnadóttir ól
upp, en þeir voru frá barnmörg-
um heimilum, en fórust við fisk-
veiðar í Arnarfirði. Þeir vitjuðu
nafna hjá Þórunni ömmu. Afi
Dagbjartur var ekki sáttur en
varð að lúta í lægra haldi.
Mamma sagði oft að þeir fylgdu
sér og styddu.
Allt er afmarkað í tíma og
rúmi. Nú ert þú farin til hins ei-
lífa austurs. Að leiðarlokum er
þakklæti efst í huga. Takk, elsku
mamma, fyrir allt. Þú fékkst
rúmlega 99 ár á jörðinni, alltaf
heilbrigð, gefandi og farsæl. Er
hægt að biðja um meira?
Þín elskandi dóttir,
Jóhanna Sigríður
Pétursdóttir.
Elsku amma mín.
Amma mín Guðmunda Jó-
hanna Dagbjartsdóttir var fædd
í Fremri-Hvestu í Arnarfirði.
Hún var ein af tólf systkinum og
var hún fimmta elst. Systurnar
voru níu og bræðurnir þrír. Af
systkinahópnum eru tveir bræð-
ur á lífi, Oddur Kristinn og Gísli.
Amma sagði mér að hún hefði
fyrst séð afa, Pétur Magnússon,
þegar hann kom ríðandi á hvít-
um hesti inn í Arnarfjörð. Afi
var þá nýkominn frá Kanada,
þar sem hann ólst upp frá fimm
ára aldri. Þar kviknaði kannski
fyrst neistinn í sambandi þeirra.
Amma var mikill dugnaðar-
forkur og spakmælið „Á morgun
segir sá lati“ lærði maður fljótt.
Hún vann í rækjunni á Bíldu-
dal á unglingsárum og hjálpaði
til á heimilinu. Hún hugsaði um
aldraða ömmu sína, Kristínu,
sem þá bjó á heimilinu. Þegar
amma flutti suður átján ára
gömul til Reykjavíkur réð hún
sig til starfa á Hvítabandið, lítið
sjúkrahús efst á Skólavörðustíg.
Einnig fór hún í Húsmæðraskól-
ann í Reykjkavík 1942-43.
Ömmu langaði alltaf að fara í
hjúkrun en hjúkrunarnemar á
þessum tíma þurftu að búa í
heimavist, svo það gekk ekki
upp. Amma og afi giftust 1944
og voru þau gift í 59 ár. Þau
leigðu til að byrja með á Lauga-
vegi 144, en fluttu síðan árið
1949 í Sörlaskjól 9 í Vesturbæn-
um. „Framkvæma meira en tala
minna“ var annað spakmæli sem
maður heyrði oft ömmu segja.
Amma vildi alltaf gefa og hjálpa
þar sem hún gat. Hún hugsaði
alltaf um aðra fyrst.
Sörlaskjól 9 var hannað þann-
ig að það var verslunarhúsnæði í
öðrum enda þess. Afi var sjálfur
með verslunina þangað til hann
hóf störf í endurskoðunardeild
hjá Seðlabanka Íslands. Árið
1965 tók amma sjálf við rekstr-
inum og rak hún nýlenduvöru-
verslunina Vör í 15 ár. Amma
var mikill fagurkeri, hafði unun
af fallegu umhverfi og elskaði
rósirnar sínar í garðinum. Allt
spratt í kringum hana börn og
blóm, þvílík var umhyggja henn-
ar.
Afi og amma höfðu gaman af
að ferðast og oft var gestkvæmt
í Sörlaskjólinu.
Amma hugsaði um afa í 7 ár
eftir að hann fékk blóðtappa, allt
þar til hann lést árið 2003.
Afi og amma voru bæði í al-
þjóðlegri Frímúrarareglu karla
og kvenna.
Amma hafði unun af því að
fara í sund og var hún oftast
með þeim fyrstu sem mættu í
Vesturbæjarlaugina á morgn-
ana. Hún hafði gríðargott minni
og gat þulið upp heilu ljóðabálk-
ana á góðum stundum. Sérstak-
lega var hún iðin við að fara með
vísur og ljóð fyrir barnabörnin,
sem hún passaði oft á meðan
heilsan leyfði.
Að lokum gaf hún okkur þá
gjöf að geta verið með okkur á
heimili hennar, þegar hún hélt
upp á 99 ára afmælið sitt 8.
október síðastliðinn. Sú stund
mun seint líða úr minni.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Njáll Pétur Þorsteinsson.
Guðmunda Jóhanna
Dagbjartsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Guðmundu Jóhönnu Dag-
bjartsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.