Morgunblaðið - 29.09.2022, Blaðsíða 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 29. SEPTEMBER 2022
✝
Hallbera Sigríð-
ur Ísleifsdóttir
fæddist 13. maí 1934
á Ytri-Sólheimum í
Mýrdal, Vestur-
Skaftafellssýslu.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Hömrum í Mos-
fellsbæ 13. sept-
ember 2022.
Foreldrar hennar
voru Ísleifur Erl-
ingsson, f. 6. ágúst 1893, d. 19.
nóvember 1966, og Lilja Tóm-
asdóttir, f. 3. ágúst 1906, d. 5.
ágúst 1973. Systkini Hallberu
voru Erlingur, f. 1931, d. 2015,
Margrét, f. 1942, d. 2017, og
Tómas, f. 1948.
Hinn 22. desember 1957 giftist
Hallbera Erni Friðgeirssyni, f.
24. apríl 1931, d. 30. ágúst 2006.
Börn Hallberu og Arnar eru: 1)
Lilja, f. 26. maí 1958, gift Hró-
bjarti Ægi Óskarssyni. Þeirra
synir: a) Örn, f. 1978, kvæntur
Ragnheiði Ingu Davíðsdóttur.
Þeirra börn: Axel Örn, Lilja
Björg, Inga María og Styrmir
Þór. b) Ari, f. 1983, kvæntur Þór-
eyju Hannesdóttur. Þeirra börn:
þau um nótt máttu flýja heimili
sitt á Oddstöðum sem var með
fyrstu húsum sem varð eldinum
að bráð.
Fjölskyldan flutti til Þorláks-
hafnar haustið 1973 og var þar
heimili hennar þar til hún flutti á
hjúkrunarheimilið Hamra í júní
sl.
Hallbera var kappsöm til allra
verka á langri ævi. Á Stöðvar-
firði saltaði hún síld, vann síðar í
fiskvinnslu í Vestmannaeyjum og
Þorlákshöfn. Samhent voru þau
hjón við að skera af netateinum
og hnýta á króka í uppmælingu,
þá slitin eftir erfiðisvinnu.
Hallbera hafði alla tíð mikinn
áhuga á félagsmálum og starfaði
í ýmsum félögum. Hún var í
Sunnlendingafélaginu í Vest-
mannaeyjum, Kvenfélaginu í
Þorlákshöfn auk þess sem hún
var virk í Verkalýðsfélaginu í
Þorlákshöfn. Hún hafði mikinn
áhuga á söng og kórstarfi og
söng með kirkjukórum bæði í
Vestmannaeyjum og Þorláks-
höfn. Þegar Tónar og trix byrj-
uðu var hún ein af þeim sem voru
með frá byrjun. Hún söng með
Söngfélagi Skaftfellinga í
Reykjavík í nokkur ár og lét sig
ekki muna um að keyra yfir heið-
ina til að mæta á æfingar þar.
Útför Hallberu verður gerð
frá Þorlákskirkju í dag, 29. sept-
ember 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13.
Brynja Björt og Arn-
ór Már. 2) Ísleifur, f.
14. febrúar 1960,
kvæntur Patriciu
Marie Bono. Fyrri
kona hans var Sig-
ríður Stefánsdóttir.
3) Elsa, f. 30. desem-
ber 1961, sonur
hennar Þorgeir
Jónsson, f. 1993, í
sambúð með Gíslínu
Guðmundsdóttur. 4)
Erlingur Örn, f. 23. júlí 1969,
dóttir hans er Urður Falsdóttir, f.
2003.
Hallbera var á æskuheimili
sínu þar til hún fór til Vest-
mannaeyja 1956 á vertíð. Þar
kynntist hún Erni sem var þar á
sjó.
Hún fór í Húsmæðraskólann á
Varmalandi haustið 1956. Sum-
arið 1957 byrjuðu þau Örn bú-
skap á Óseyri í Stöðvarfirði og
bjuggu þar til vorsins 1960. Á
vetrarvertíð 1961 bjuggu þau í
Vestmannaeyjum, um vorið
fluttu þau aftur austur.
Árið 1965 flytja þau aftur til
Vestmannaeyja. Búsetu þeirra
þar lauk 23. janúar 1973 þegar
Við dauða systur minnar, Hall-
beru, hvarflar hugur minn til lið-
inna daga. Ég man ljóslega ung-
linginn Höllu. Munntamt er
Íslendingum að stytta nafn henn-
ar þannig.
Hún var svarthærð, grannvax-
in, glaðvær, kvik á fæti og hetja til
allra starfa. Ég man atvik um hve
stoltur ég var af stóru systur, þeg-
ar hún var 16 ára.
Ég var henni nákominn jafnt og
mömmu – ég man þegar veröld mín
var þær tvær og hinir. Síðar, í veik-
indum mömmu árin 1953-1954, tók
Halla á sínar herðar heimilishaldið
og þar með að annast okkur börnin
á heimilinu. Halli var sumardreng-
ur, tveimur árum eldri en ég. Hon-
um þremur árum eldri voru Gréta
og Óli, nær jafnaldra.
Ég átti öruggt athvarf hjá
Höllu, hún knúsaði mig samt lítið.
Hún átti það til að veita mér traust
með því að segja: „Tommi komdu
til mín!“ Svo studdi hún hendi á
öxl mér og ég róaðist.
Á unglingsárum Höllu var
margt fólk á hennar reki á næstu
bæjum. Ungmennafélag með
íþróttum starfaði á sumrin og þau
spiluðu af hjartans gleði í skamm-
deginu. Ég fylgdist stíft með systur
og mér fannst hún oft eiga sviðið.
Á útisamkomu 17. júní 1953 í
Vík í Mýrdal vorum við Gréta í
umsjá Höllu. Mér er í minni að til
kátínu var stofnað með því að
kveðja til hlaupapör og binda sam-
an á öðrum legg. Halla og Sigur-
geir Kjartansson frændi okkar
hlupu samtaka og í gáska sinn
sprett.
Æskuheimili okkar skorti ekki
efnisleg gæði, þótt foreldrar okk-
ar væru heilsulaus. Pabbi var yfir-
vegaður maður og dagfarsprúður.
Gegningar hvíldu á Erlingi, nema
mjaltir.
Á jólum 1953 var mamma á
Landspítalanum. Ég óttaðist um
hana, en samt urðu þau jól mér
minnisstæð og gleðileg. Mest
þakka ég það Höllu. Hún hafði
dugnað til að baka og elda öll mat-
föng, ásamt því að setja upp nýtt
jólaskraut – að búa til jól fyrir
börnin. Við biðum spennt eftir því
að stofan væri opnuð á Þorláks-
messukvöld og undrandi horfði ég
á herlegheitin.
Eftir að Halla og Örn stofnuðu
eigin fjölskyldu létu þau mig og
aðra í fjölskyldunni njóta með sér
margra sameiginlegra jóla.
Ég er þakklátur systur minni
fyrir samferðina.
Tómas Ísleifsson.
Hinn 13. september sl., þá
stödd í hjólaferð í Króatíu, barst
okkur hjónum fregn um fráfall
Hallberu tengdamóður minnar.
Hún fékk hægt andlát í stólnum
sínum í herberginu sínu á Hömr-
um í Mosfellsbæ þar sem hún
hafði dvalið í tæpa þrjá mánuði.
Þótt líkamleg heilsa hennar hafi
liðið af ýmsum kvillum var hug-
urinn enn skarpur og vitsmunir í
besta lagi. Þar lauk áratuga kynn-
um okkar Hallberu. Mér er enn
minnisstætt þegar ég sá hana
fyrst, þá var ég í sveitadvöl hjá
foreldrum hennar, Ísleifi og Lilju,
á Ytri-Sólheimum í Mýrdal. Þau
hjón voru tekin að eldast og voru
bæði til lækninga í Reykjavík, en
ég undi mér vel í sveitinni með
bræðrunum á bænum, Erlingi og
Tómasi, og naut þess, þrátt fyrir
að vera kominn meira en að hálfu
til vits og manns, orðinn 12 ára, að
vera barnið á heimilinu. Erlingur
hafði skroppið suður einhverra er-
inda og einn daginn þegar ég kom
frá því að reka kýrnar sá ég heim-
ilisbílinn á hlaðinu en brá við þeg-
ar ég kom inn í bæ, að sjá tvær
ferðatöskur og unga konu með
þrjá krakka sem störðu undrandi
á mig með stórum dökkbrúnum
augum. Þar var komin Halla og
börn. Nú varð ekkert sem áður,
við karlpeningur heimilisins vor-
um reknir í bað og skipt á rúmum
okkar og daginn eftir blöktu á
snúrum rúmföt og vinnufatnaður í
norðanþerrinum. Bærinn skúrað-
ur út og enginn fór framar þar inn
í fjósagallanum. Matar- og kaffi-
tímar urðu reglubundnari og við-
hafnarmeiri. Okkur „körlunum“
þótti þetta óþarfa tilstand og hug-
leiddi ég hvort Halla færi nú ekki
að fara til síns heima með krakka-
stóð sitt og kvenlega forsjár-
hyggju, en af hvoru tveggja þótt-
ist ég hafa nóg í foreldrahúsum.
Þegar svo að því kom á miðju
sumri var ekki laust við að ég
fyndi fyrir tómleika, jafnvel sökn-
uði.
Næstu 10 árin hafði ég fátt af
Höllu og hennar fólki að segja, en
þá hófst samband okkar Lilju,
elsta barns hennar. Þar samtvinn-
uðust örlagaþræðir okkar Höllu;
hún varð tengdamamma, ég varð
tengdasonur, ég varð pabbi, hún
amma, og þegar ég varð afi varð
hún langamma. Minningarnar eru
margar frá þeim árum þegar við
hjónin fórum með þeim Höllu og
Erni ásamt sonum okkar í útileg-
ur og sumarbústaði. Afmæli,
fermingar og svo jólaboðin í Eyja-
hrauninu þar sem þau Örn bjuggu
í hartnær þrjá áratugi eftir að þau
þurftu að flýja heimili sitt í Vest-
mannaeyjum undan eldinum í jan-
úar 1973.
Síðast en ekki síst vil ég minn-
ast á listfengi Höllu sem kom vel
fram í hannyrðum hennar, þar
sem hvergi var slegið af kröfum
sem og listsköpun hennar í gler og
leir sem hún tók upp á efri árum,
þar kom í ljós frjó hugsun og jafn-
vel byltingarandi sem hún hafði
ekki fengið útrás fyrir í amstri
daganna. Söngurinn fylgdi henni í
gegnum árin í Kirkjukór Landa-
kirkju, Þorlákskirkju og Söng-
félagi Skaftfellinga í Reykjavík, að
ógleymdri rokksveit eldri borg-
ara, sem nefndist Tónar og trix.
Margar fleiri minningar mætti
tilfæra hér, en mál er að linni, og
eins og fólk sagði víst í gamla
daga; fyrirgefðu párið og farðu
sæl.
Hróbjartur Óskarsson.
Hallbera Sigríður
Ísleifsdóttir
✝
Ólafur Jón
Ólafsson fædd-
ist 31. mars 1981 á
Akranesi. Hann
lést 15. september
2022.
Foreldrar Óla
Jóns, eins og hann
var ætíð kallaður,
eru Ólína Sigþóra
Björnsdóttir, f.
19.11. 1959, og
Ólafur Ingimar
Jónsson, f. 9.8. 1957, d. 3.5.
2021.
Unnusta Óla Jóns er Gyða
Björg Þórsdóttir, f. 31.1. 1987.
Systkini hans eru Elín, f.
7.11. 1978, Jakob, f. 21.1. 1986,
Ólöf Kristín, f. 29.5. 1993,
Björn Sigþór, f. 7.6. 1995, Óm-
velferðarþjónustu. Hann var
meðal annars frístundaleið-
beinandi fyrir fötluð börn, ráð-
gjafi á bráðageðdeild Landspít-
alans og teymisstjóri á sambýli
fyrir börn og unglinga með
fjölþættan vanda.
Óli Jón var fróðleiksfús og
víðsýnn maður sem hafði
áhuga á körfubolta, tölvum,
tækjum og tónlist. Áhugi hans
á fólki var þó einna einlæg-
astur. Hann hafði einstaka
hæfileika til að nálgast fólk og
sýna því virðingu og kærleik.
Honum gafst vel að veita fólki
sem til hans leitaði áheyrn og
stuðning og gaf gjarnan ráð úr
sínum viskubrunni. Óli Jón
tókst sjálfur á við ýmsar áskor-
anir á lífsleiðinni, en mætti
þeim af æðruleysi og auðmýkt.
Útför Óla Jóns fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 29. sept-
ember 2022, kl. 13.
ar Ari, f. 31.7.
2005, og Justin
Leifur, f. 12.4.
2007. Dætur El-
ínar eru Guðrún
Eydís, Hekla Rakel
og Heiður Kristín.
Óli Jón ólst upp
á Akranesi og í
Bandaríkjunum.
Hann varð stúdent
frá Fjölbrauta-
skóla Vesturlands
og stundaði síðar nám í sál-
fræði. Óli Jón vann fjölbreytt
störf í ólíkum geirum. Meðal
starfa má nefna iðnaðarvinnu
hjá Norðuráli á Grundartanga,
hótelstörf á Englandi og þjón-
ustustörf hjá Arion banka.
Lengst af starfaði hann þó í
Elsku fallegi sjarmörinn minn
hann Óli Jón litli bróðir minn.
Ég var sú eina sem gat kallað
þig litla bróður og mér fannst það
svo gaman þegar þú varst hæsti
maðurinn í mínu lífi, tveir metrar
tæpir. Ég man ekki öðruvísi eftir
mér en að eiga þig að, enda tæp-
lega tvö og hálft ár á milli okkar.
Ég skil ekki hvernig ég er komin
hingað, að skrifa minningargrein
um þig, eldklára góðmennið mitt,
aðeins rúmu ári eftir að við
kvöddum pabba okkar.
Þegar þú varst lítill sást þú
mestmegnis um að tala, mér
fannst það bara fínt enda varstu
alltaf svo skemmtilegur. Þú sást
líka um að klára nammið mitt á
laugardögum og ég sé þig ennþá
fyrir mér að suða í mér að fá
nammið mitt því þú varst löngu
búinn með þitt. Ég gat sjaldnast
neitað þér, enda varstu sætastur.
Ævintýrin okkar voru mörg og
voru árin okkar í Bandaríkjunum
einstök. Við höfðum einstakt lag
á að blóta á ensku því það var
ekkert alvörunni blót því það var
á ensku. Svo vorum við stundum
að hlæja að mömmu og pabba
fyrir enskuna sína. Við urðum
eiginlega fyrst foreldrar þegar
litlu systkini okkar, þau Ólöf
Kristín og Björn Sigþór, fæddust
’93 og ’95. Við kepptumst um að
fá að vera með þau, svæfa þau og
dúllast með þau. Enda sagði
mamma alltaf að þau ættu tvær
mömmur og tvo pabba.
Þú varst einn helsti stuðnings-
maður minn í lífinu, alltaf að
segja við mig hvað ég væri klár,
dugleg og hvað þú litir mikið upp
til mín. Ég fæ mig ekki til að opna
skilaboðin frá þér ennþá, það er
of sárt. Við áttum svo mörg djúp
og löng samtöl á fullorðinsárum
og mig vantar svo að fá að tala við
þig núna. Þú varst svo klár, góður
og tilfinningaríkur maður. Kær-
leikurinn og góðmennskan skein
af þér.
Við fórum saman til að vera
hjá pabba í Tékklandi í fyrra
hans síðustu daga, sem er tími
sem ég verð ævinlega þakklát
fyrir að hafa átt með þér. Við
ræddum allt, staðfestum einu
sinni enn að við borðuðum sama
matinn, talan 7 auðvitað besta
talan, hugsuðum eins, með sama
lífsviðhorf og gildi, þrátt fyrir að
vera orðin fullorðin. Þú þakkaðir
mér fyrir þennan tíma okkar
saman aftur og aftur og eftir
hann snerust samtölin okkar svo
mikið um þá djúpu sorg sem við
vorum að reyna að læra að lifa
með eftir að hafa misst pabba.
Eins og þú sagðir: „Ella, hann
var ekki bara pabbi okkar, hann
var besti vinur okkar.“ Þú kunnir
svo vel að færa allt í orð. Einn
mesti pælari sem ég hef kynnst.
Dætur mínar elskuðu Óla Jón
frænda mikið og er sorg þeirra
þung. Þegar þær voru litlar
skriðu þær alltaf beinustu leið í
fangið þitt, enda stórt og mikið
fang. Hrifning þín á þeim var
ekkert minni. „Ella, þær eru svo
fullkomnar allar,“ sagðir þú iðu-
lega.
Ég mun aldrei gleyma því þeg-
ar þú hélst svo fast utan um mig á
svölunum á hótelinu í Tékklandi
þar sem ég hélt að ég væri búin
að fela mig grátandi og enginn
myndi sjá mig, en þú auðvitað
fannst mig og hélst utan um mig.
Eina huggunin við þetta allt sam-
an er að núna ertu kominn til
pabba. Við erum öll viss um að
þið séuð mikið að spjalla með ís
við höndina. Elska þig ætíð.
Þín stóra systir,
Elín.
Mágur minn, Óli Jón, lést hinn
15. september langt fyrir aldur
fram. Hann var litríkur karakter
sem hristi á vissan hátt upp í fjöl-
skyldunni okkar. Hann kom sér
alltaf beint að efninu og við áttum
mörg djúp og falleg samtöl sem
ég er þakklát fyrir í dag. Óli Jón
barðist við nokkra innri drauga
og lífið var ekki alltaf auðvelt en
hann hélt í gleðina og góð-
mennskuna. Ég kveð hjartans
vin og á eftir að sakna hans.
Ingileif Bryndís Þórsdóttir.
Dýpsta sæla og sorgin þunga
svífa hljóðlaust yfir storð.
Þeirra mál ei talar tunga,
tárin eru beggja orð.
(Ólöf frá Hlöðum)
Við hittum Óla Jón fyrst fyrir um
sjö árum þegar Gyða Björg dóttir
okkar kynnti hann fyrir okkur
sem kærasta sinn. Það var
snemma ljóst að þarna var um
einstaka tengingu að ræða. Á
þessum árum kynntumst við góð-
um mannkostum hans alltaf bet-
ur og betur og hans fersku sýn á
tilveruna.
Hann var viðræðugóður og vel
að sér um alls konar málefni og
oft um hluti sem voru ekki á vit-
orði margra. Tæknikunnátta
hans var mjög góð, sem okkar
heimili naut góðs af. Þá hafði Óli
Jón brennandi áhuga á íþróttum,
sérstaklega körfubolta og fót-
bolta. Við höfðum gaman af því
að hlusta á fáheyrðar sögur og
fróðleik hans um einstaka leik-
menn og þjálfara.
Óli Jón var þó sérstaklega
áhugasamur um fólk og átti auð-
velt með að kynnast samferða-
mönnum sínum, þar sem hann
setti sig inn í líf þeirra og gat
hlustað á sögur þeirra. Þegar við
ferðuðumst saman hér innanlands
og erlendis, þá sagði hann okkur
oft frá því hvað bílstjórinn, þjón-
ustustúlkan eða dyravörðurinn á
hótelinu voru að fara að gera eða
hvað þau voru að glíma við.
12 dagar liðu frá því að fjöl-
skyldan okkar fagnaði brúðkaupi
Ingu og Florians í síðustu utan-
landsferð okkar til Bayern nú í
september, þar til Óli Jón varð
bráðkvaddur. Öldur lífsins báru
okkur upp í gleði og svo snögg-
lega í öldudal.
Efst er okkur í huga þakklæti
fyrir samveruna á liðnum árum,
örlæti hans á hrós og uppörvun
og hlýtt faðmlag. Eftir stendur
minningin um góðan dreng sem
yfirgaf þennan heim allt of fljótt.
Við á Lynghaganum kveðjum
hann með söknuði og kærleik í
hjarta.
Hvíl í friði Óli Jón.
Áslaug og Þór.
Ólafur Jón Ólafsson
Elskuleg móðir mín, tengdamóðir og amma,
ÁSLAUG INGIBJÖRG MAGNÚSDÓTTIR,
fyrrverandi gæðastjóri
Norðurorku á Akureyri,
lést á Landspítalanum Fossvogi
mánudaginn 26. september síðastliðinn.
Útför hennar fer fram frá Akureyrarkirkju þriðjudaginn
4. október klukkan 13.
Gunnar Pálsson Giti Chandra
Arshia Eyrún Gunnarsdóttir
Ashali Ásrún Gunnarsdóttir
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýju vegna andláts og útfarar ástkærrar
eiginkonu minnar, móður okkar,
tengdamóður, ömmu og systur,
HAFDÍSAR HÖLLU ÁSGEIRSDÓTTUR,
Bjargi, Arnarstapa,
sem lést á líknardeild Landspítalans í
Kópavogi þriðjudaginn 6. september.
Þórkell Geir Högnason
Margrét Bára Þórkelsdóttir Sigurður Natan Jóhannesson
Anna Katrín Þórkelsdóttir Guðmundur Snorri Sigurðars.
Daði Þórkelsson
Jóhanna Bára Ásgeirsdóttir
og barnabörn
Sólför
HRAFNS JÖKULSSONAR
ástkærs eiginmanns míns, föður okkar,
afa, frænda og bróður fer fram frá
Hallgrímskirkju föstudaginn 30. september
klukkan 15. Hlekk á streymi má nálgast á
mbl.is/andlat. Þeim sem vilja minnast Hrafns er bent á
góðgerðarfélög í þágu barna.
Fólk er hvatt til að koma bjartklætt til kirkju á sólfarardegi.
Oddný Halldórsdóttir
Þorsteinn Máni Hrafnsson
Örnólfur Hrafn Hrafnsson
Þórhildur Helga Hrafnsdóttir
Jóhanna Engilráð Hrafnsdóttir
Ronald Mánason
Zoey Elísabet Mánadóttir
Styrmir Starri Örnólfsson
frændfólk og systkini