Morgunblaðið - 29.09.2022, Blaðsíða 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 29. SEPTEMBER 2022
✝
Jón Ágúst
Ólafsson fædd-
ist á Þórkötlustöð-
um, austurbæ í
Grindavík, 10. ágúst
1925. Hann lést á
Landspítalanum 20.
september 2022.
Foreldrar hans
voru Ragnheiður
Helga Jónsdóttir
frá Ísafirði, f. 22.9.
1884, d. 18.1. 1964,
og Ólafur Þorleifsson ættaður úr
Þingvallasveit, f. 23.8. 1870, d.
7.9. 1960.
Jón var yngstur 11 systkina.
Jón Ágúst giftist Ernu Ólsen,
f. 3.9. 1926, d. 5.3.
2011. Þeirra börn
eru: Róbert, f. 5.2.
1949, d. 10.6. 2013;
Guðmundur Geir, f.
8.12. 1951, d. 28.10.
1983, og tvíburarnir
Ellen Ragnheiður
og Arnar, f. 20.4.
1962. Afabörnin eru
12 og langafabörnin
16.
Seinustu árin bjó
hann á Skólabraut 3, Seltjarnar-
nesi.
Útförin fer fram frá Seltjarn-
arneskirkju í dag, 29. september
2022, klukkan 11.
Elsku pabbi minn, ég þakka
fyrir lífið sem þú gafst mér og all-
ar minningarnar, þær hugga.
Ævi
Þitt óðal er úthaf
þinn andi land.
Gimsteina gaf
í gróður og sand.
Lofsungin leið
leysti þín bönd.
Í birtingu beið
brimið við strönd.
Gatan er gróin
gömul en bein.
Söngva við sjóinn
skildum við ein.
Byr fær er bíður
blíð er dagsbrún.
Yfir sæina sígur
síðnæturhúm.
(Stefán Finnsson)
Þín dóttir,
Ellen R. Jónsdóttir.
„Þetta verður allt í lagi“ var
það síðasta sem Jón sagði við mig
þegar við kvöddumst á Hrafnistu
þar sem hann var í stuttri hvíld-
arinnlögn. Þetta var lýsandi fyrir
hans lífsviðhorf, vitandi að lífið
gengi ekki áfallalaust. Honum
fylgdi einstakur léttleiki og kraft-
ur. Hlutirnir áttu að ganga hratt
og helst í gær. Því var hann alltaf
mættur mjög snemma. Það vakti
ekki kátínu allra þegar hann fór
að sprauta vatni eldsnemma á
sunnudagsmorgnum að þrífa fal-
lega húsið á Bakkavör sem þau
hjónin létu byggja. Það rétt náð-
ist að loka gluggum áður en gus-
aðist inn. En ljúft var að búa sam-
an í fjölskylduhúsinu og hafa þau
Ernu á efri hæðinni. Jón var ein-
stakur barnakarl og faðmur hans
rúmaði öll börn sem voru í kring-
um hann. Hann var afi allra. Það
sást vel þegar farið var í gegnum
fjölskyldumyndirnar að hann var
iðulega með eitt eða fleiri í fang-
inu. Sjálfsagt hafði hann meiri
tíma fyrir barnabörnin en þegar
hans börn voru að alast upp. Þá
þurfti að sjá fyrir fjölskyldunni.
Jón rak Hjólbarðaviðgerðir Vest-
urbæjar frá 1968 og eignaðist
fyrirtækið síðar. Þar var unnið
alla daga vikunnar og fram á
kvöld. Dekkjavinnan varð hans
lífsstarf og flestir sem bjuggu í
vesturhluta Reykjavíkur og á Sel-
tjarnarnesi þekktu þennan mann.
Við náðum einkar vel saman al-
veg frá því ég kom í fjölskylduna.
Það skipti engu þótt fjölskyldu-
mynstrið tæki breytingum. Það
var einstakt að eiga hann að,
hvort sem eitthvað þurfti að gera
eða laga, fara saman á tónleika, í
leikhús eða annað. Enginn var
eins ötull að koma á tónleika þeg-
ar Selkórinn var að syngja, alltaf
var minn mættur. En það var
betra að hitta hann en hringja.
Það mátti þakka fyrir að ná ör-
símtali og bera upp erindið. Að
hanga í símanum var ekki hans
siður.
Jón var stór maður í margvís-
legum skilningi. Hann var stór
persónuleiki, einn sá stærsti sem
ég hef kynnst. Hann var hávax-
inn, hafði einstaklega stórar
hendur og hlýjan faðm. Hann var
stórhuga, mikill fjölskyldumaður
og fylgdist vel með öllu fólkinu
sínu. Reglulega færði hann mér
stórar rauðar rósir, það var hans
siður.
Minningarnar eru margar,
flestar tengjast daglega lífinu á
Nesinu og samverustundum
seinni árin. Einnig eru tvær utan-
landsferðir minnisstæðar sem við
Jón rifjuðum upp í minni síðustu
heimsókn til hans. Þá var ferðast
til Flórída í skemmtiferðasiglingu
og í vinaheimsókn til Frakklands.
En með stuttum fyrirvara hóf
hann sitt ferðalag eftir 97 ár á
hótel jörð. Hann sá um sig sjálfur
fram á síðasta dag, var mikil fé-
lagsvera, fór í sund flesta daga og
spilaði mikið. Eftir að hann hætti
að keyra fyrir fáeinum árum fór
hann um á rafmagnsskutlu og lét
fátt stoppa sig. Börnin mín áttu
þarna sterka fyrirmynd og ein-
stakan vin. Við vorum gæfusöm
að hafa hann í lífi okkar.
Með miklu þakklæti, virðingu
og söknuði kveð ég höfðingjann
Jón Ólafsson.
Steinunn H. Hannesdóttir.
Elsku afi. Þegar ég hugsa til
baka átta ég mig á því hversu
mikið þú hefur kennt mér. Að
alast upp með þig sem mína
helstu fyrirmynd hefur mótað
mig og mín lífsgildi. Þið amma
fylltuð lífið af ást og hlýju, líf sem
við barnabörnin erum svo þakklát
fyrir. Allar stundirnar sem við
áttum saman á Bakkavörinni,
Ægisíðunni eða í Bóli voru fullar
af gleði og umhyggju.
Þú elskaðir ömmu, börnin þín
og barnabörn svo heitt. Að sjá
hvernig þú settir fjölskylduna
alltaf í fyrsta sæti er eitt besta
veganesti sem ég gat tekið með
mér út í lífið. Sem drengur eyddi
ég mörgum stundum með þér á
dekkjaverkstæðinu. Þar fylgdist
ég með hvernig þú komst fram við
starfsfólk og viðskiptavini af virð-
ingu og kærleika, alltaf með bros
á vör. Þar lærði ég vinnusemi og
dugnað. Þú skildir kannski ekki
þá drauma sem ég eltist við sem
ungur maður en samt sem áður
studdir þú við bakið á mér í öllu
því sem ég tók mér fyrir hendur.
Þú sýndir mér skilyrðislausa ást
og stuðning sem var allt sem ég
þurfti.
Ég er svo þakklátur fyrir að þú
hafir fengið að kynnast sonum
mínum og ég mun sjá til þess að
þeir muni aldrei gleyma þér.
Knúsaðu ömmu fyrir mig, ég mun
sakna þín, afi.
Egill Kári Helgason.
Elsku besti afi okkar. Þótt erf-
itt sé að kveðja þig þá erum við
svo óendanlega þakklát fyrir allar
þær minningar sem þú skilur eft-
ir. Höfum við heyrt ófáar sögur af
þér og ólíklegt að við munum ekki
heyra fleiri. Enda varst þú at-
hafnamaður mikill. Eru til dæmis
fáar sumarbústaðaferðir sem við
munum eftir að hafa farið með
þér í án þess að þú tækir upp sög-
ina, borvélina, hamarinn eða
málningarpensilinn. Það var jafn-
vel farið í dagsferðir einungis til
þess að mála pallinn eða eitthvað
álíka. Þrátt fyrir að þú hafir nán-
ast alltaf verið með eitthvert
verkfæri í hendi þá vorum við allt-
af í forgangi. Þú dýrkaðir að vera
afi og við gátum ekki verið heppn-
ari með þig. Þú hefur kennt okkur
að vera góðhjörtuð, einlæg og
sjálfstæð.
Þín verður sárt saknað afi okk-
ar, hvíldu í friði.
Anna Guðlaug og
Ólafur Valur.
Ég varð tengdadóttir Jóns og
Ernu árið 1970 við að giftast Ró-
bert syni Ernu sem Jón ættleiddi.
Margt gerist á hálfri öld. Það
sem ég hef dáðst að við Jón er út-
hald hans og hæfileiki til að rísa
upp með lífsgleði þrátt fyrir að
hafa upplifað miklar sorgir. Innri
kraftur hans var með ólíkindum
og náði hann að gera margt mik-
ilvægt með líf sitt þrátt fyrir litla
formlega skólagöngu. Bjartsýni
hans og þrá um að allir í kringum
hann myndu fá öll tækifærin und-
ir sólinni var einstök. Hann ók
fyrir steypustöð á þeim tíma sem
við Róbert kynntumst. Svo opn-
aði hann seinna sitt eigið fyrir-
tæki. Það var dekkjaviðgerðar-
verkstæði við hornið á Holtsgötu
og Ægisíðu. Hann var vinsæll þar
fyrir glaðlyndi og góða þjónustu.
Við héldum alltaf sambandi á
meðan ég var á Íslandi, og ég
heimsótti þau ekki minna með
börnin eftir skilnaðinn.
Níutíu og sjö ár eru margir lif-
aðir dagar. Væri það efni í merki-
lega bók um þróun samfélagsins í
gegnum þau ár, ef atburðir allra
þeirra daga hefðu verið skráðir.
Ég hef alltaf hugsað hlýtt til
hans fyrir hvernig hann var börn-
um okkar Róberts þegar við
heimsóttum þau Ernu. Héðan úr
sólinni í Ástralíu koma svo inni-
legustu samúðarkveðjur til Arn-
ars og Ellenar og fjölskyldna
þeirra sem og allra annarra í fjöl-
skyldu og ætt hans sem ég hef
ekki öll nöfnin á lengur.
Matthildur Björnsdóttir.
Vá! Stórar hendur, voru mín
fyrstu viðbrögð þegar ég hitti
fyrrverandi tengdaföður minn í
fyrsta sinn fyrir rúmlega 25 ár-
um. Hendur sem tóku hluti eng-
um vettlingatökum, enda Jón
maður framkvæmda. Alltaf að og
hafði lítinn tíma í heimsóknir og
slíkt, þurfti helst að vera kominn
eitthvað annað fljótlega, ef ekki
fyrr. Helst að maður næði honum
heima hjá sér eða færi eitthvað út
á land með honum. En á ferðalög-
um voru hlutirnir svo sem heldur
ekki teknir neinum vettlingatök-
um. Til að mynda þegar við förum
í fyrstu veiðiferðina saman, varla
hálftími liðinn þegar fyrsti laxinn
lá á landi og annar til hjá Jóni inn-
an klukkutíma. Einnig minnis-
stætt þegar við Ellen fjárfestum í
okkar fyrstu íbúð saman, sem
nánast var gerð fokheld áður en
flutt var inn. Þá mætti ég Jóni
þegar ég fór til vinnu að morgni,
kominn til að taka til hendi og var
svo að allan daginn. Oft á tíðum
við þessa vinnu var svo maður
móðursystur minnar, Gunnar
Helgason heitinn, Jóni innan-
handar. Hann og Jón voru nánast
jafnaldrar og báðir algjörir nagl-
ar og þekktust frá fornu fari frá
því þegar þeir unnu við uppbygg-
ingu á Keflavíkurflugvelli. Mikið
óskaplega var gaman að fylgjast
með þessum öldungum detta í
strákslegan meting varðandi
vinnuhörku og á köflum þurfti að
grípa inn í til að ekki lægi við slys-
um. Eitt af skýrari dæmum um
vinnugleði Jóns var þegar hann
byrjaði smíðar á sumarhúsi sínu í
Grímsnesi, Bóli. Þar var byrjað
með vegavinnuskúr og síðan bætt
við, ekki einu sinni eða tvisvar,
heldur fimm sinnum í allt, sem og
annað sumarhús byggt svona í
hjáverkum. Með sanni var Jón al-
gjör nagli, eins og mín kynslóð
kallar það, og var ekki mikið að
víla hluti fyrir sér. Til að mynda
viku fyrir dánardag varð hann
fyrir því óláni að detta heima hjá
sér og lá hálfa nóttina á gólfinu.
Þegar Ellen spyr hann hví hann
hafi ekki notað neyðarhnapp sem
hann var með var svarað að
bragði: „Maður er nú ekkert að
trufla fólk um miðjar nætur.“
Mikið skarð var höggvið þegar
Jón missti Ernu sína 2011, enda
þau æði samhent hjón. En sem
fyrr, þrátt fyrir sáran missi, tók
Jón honum af miklu æðruleysi og
höndlaði það erfiða verkefni og
leysti eins og önnur með miklum
sóma. Og hálf ótrúlegt að hann,
þó með dyggri hjálp Ellenar dótt-
ur sinnar, sá meira og minna um
sig sjálfur allt fram að svefninum
langa.
Ekki er hægt að kveðja Jón án
þess að minnast á hversu léttri
lund og jafnaðargeði hann virtist
búa yfir. Ávallt stutt í grín og
hlátur og á þeim 25 árum sem ég
þekkti Jón sá ég hann aldrei reið-
ast.
Skiljanlega þegar menn ná
þetta háum aldri þá átti Jón orðið
æði stóran ættboga og votta ég
öllum ættingjum og vinum inni-
lega samúð.
Góða ferð kæri vinur.
Fyrrverandi tengdasonur,
Hjörtur Cýrusson.
Jón Ágúst Ólafsson
HINSTA KVEÐJA.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Erlendur Sveinsson.
Okkar ástkæra
SIGURLAUG HELGADÓTTIR
hjúkrunarkona frá Akureyri
andaðist á Hrafnistu í Hafnarfirði
föstudaginn 23. september.
Ragnar Hólm Ragnarsson
Sigurlaug Hólm Ragnarsdóttir
Aðalheiður Anna Ragnarsdóttir, Erna Hólm
og Ragna Ragnarsdóttir
Faðir okkar og bróðir,
GUÐMUNDUR STEFÁN
BRYNLEIFSSON,
lést miðvikudaginn 3. ágúst.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
Börn og systkini hins látna
Elskulegur eiginmaður minn,
SIGURJÓN INGVARS JÓNASSON
Nonni í Skuld
lést á líknardeildinni í Kópavogi
sunnudaginn 11. september.
Jarðarförin hefur farið fram í kyrrþey.
Jóhanna Ragnarsdóttir og fjölskylda
Okkar ástkæri
REYNALD Þ. JÓNSSON
lést á hjúkrunarheimilinu Ísafold
laugardaginn 24. september.
Jarðarförin mun fara fram í kyrrþey að ósk
hins látna.
Katrín Árnadóttir
Sigríður Ósk Reynaldsdóttir Hinrik Hjörleifsson
Sigurður Reynaldsson Hafdís Björgvinsdóttir
Guðmundur Þ. Reynaldsson Þórunn Einarsdóttir
Árni Jón Eggertsson Kristín Halla Hannesdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÓÐINN RÖGNVALDSSON
prentari,
Sléttuvegi 23,
lést 24. september.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 10. október
klukkan 13.
Hulda Arnórsdóttir
Kolbrún Óðinsdóttir
Hrafnkell Óðinsson Svetlana Motorova
Margrét Óðinsdóttir Jón H. Skúlason
Ingiríður Óðinsdóttir Árni Guðmundsson
Okkar ástkæri
BALDUR KRISTINSSON
frá Öngulsstöðum
lést föstudaginn 23. september á
Hjúkrunarheimilinu Hlíð.
Útför hans fer fram frá Munkaþverárkirkju
þriðjudaginn 4. október klukkan 14. Þökkum starfsfólki á
Furuhlíð fyrir hlýja og góða umönnun.
Fyrir hönd ættingja og vina,
Helga S. Steingrímsdóttir Halldór Aðalsteinsson
og fjölskylda
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir,
afi og langafi,
JÓN ÓLAFUR ORMSSON,
lést á Hrafnistu í Reykjavík þriðjudaginn
13. september. Útför hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hins látna.
Þökkum góða umönnun.
Kolbrún Jónsdóttir Jón G. Sigurðsson
Aðalheiður H. Jónsdóttir Jónas D. Engilbertsson
Hafsteinn Jónsson Guðrún Böðvarsdóttir
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
KRISTINN JÓNSSON
prentari,
Þorragötu 7, Reykjavík,
lést á Landspítalanum mánudaginn
19. september.
Útför hans fer fram frá Neskirkju föstudaginn 30. september
klukkan 15.
Björk Aðalsteinsdóttir
Jón Aðalsteinn Kristinsson Bryndís Guðmundsdóttir
Guðný Hildur Kristinsdóttir Mark Wilson
Hilmar Þór Kristinsson Rannveig Eir Einarsdóttir
Arna Björk Kristinsdóttir Ingimar Guðmundsson
barnabörn og barnabarnabörn