Morgunblaðið - 17.12.2022, Qupperneq 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 17. DESEMBER 2022
✝
Steinar Stein-
grímsson
fæddist á Ingvör-
um í Svarfaðardal
23. nóvember 1949.
Hann lést á Dalbæ
10. desember 2022.
Foreldrar hans
voru Steingrímur
Eiðsson, f. 1915, d.
1976 og Sigrún
Árnadóttir, f. 1912,
d. 1952. Alsystkini
hans eru Árni Veigar, f. 1943,
d. 2009. Eiður Valur, f. 1943, d.
2015. Júlíus Tryggvi, f. 1945, d.
1) Sólrún, f. 1973, hennar dóttir
er Fanney Edda. 2) Stein-
grímur Rúnar, f. 1974, kvæntur
Guðrúnu Ernu Rúdolfsdóttur, f.
1973, dætur þeirra eru Laufey
og Þórey. 3) Ólafur Ingi, f.
1977, kvæntur Dagbjörtu Sig-
urpálsdóttur, f. 1978, börn
þeirra eru Steinunn Birta,
Verónika Jana og Sigurpáll
Steinar.
Steinar ólst upp á Ingvörum
í Svarfaðardal og bjó þar allt
þar til hann stofnaði heimili
með eiginkonu sinni á Dalvík.
Steinar útskrifaðist sem bú-
fræðingur frá Hólaskóla en
vann við ýmislegt á Dalvík,
lengst af starfaði hann sem bíl-
stjóri hjá Olíudreifingu.
Útförin fer fram í Dalvík-
urkirkju í dag, 17. desember
2022, klukkan 13.30.
2016. Una Sigríð-
ur, f. 1946. Hallur,
f. 1948. Hálfsystk-
ini Sigrún Hulda
Steingrímsdóttir, f.
1956. Björn Ein-
arsson, f. 1958.
Eftirlifandi eig-
inkona Steinars er
G. Verónika Kon-
ráðsdóttir, f. 31.
ágúst 1955, frá
Skálá Sléttuhlíð í
Skagafirði. Steinar og Veró-
nika gengu í hjónaband 12. jan-
úar 1974. Börn þeirra eru þrjú:
Elsku pabbi.
Nú ertu farinn frá okkur eftir
langa og erfiða baráttu og þó það
hafi vissulega verið sárt að horfa
á þig fara þá var á vissan hátt erf-
iðara að sjá þig veslast upp í veik-
indunum, takandi allar þessar
töflur svo ekki sé minnst á þau lyf
sem var dælt í þig í þinni með-
ferð. Og ég er nokkuð viss um að
þegar öllu er á botninn hvolft þá
sértu bara frelsinu feginn, því
það var ekki þitt að vera upp á
aðra kominn. Þú vildir aldrei vera
með neitt vesen. Þú varst friðsæll
í lífinu og friðsæll þegar þú fórst.
Við dauðsfall svona náins ætt-
ingja fer maður alltaf að rifja upp
minningar og þær eru margar og
skemmtilegar tengdar þér. Það
var alltaf stutt í hrekkina og allt-
af fjör í Ásbyrgi þegar við bjugg-
um þar. Þú vannst alveg eins
hestur og varst oft rétt nýkominn
heim þegar fréttir byrjuðu og
þeim máttirðu nú aldrei missa af.
Oft kom það fyrir að þú dottaðir
yfir þeim og þá sá maður sér oft
leik á borði að vekja þig með ýms-
um hrekkjum eins og að setja dós
af hjartarsalti við nefið á þér og
þá stóð ekki á því að þú vaknaðir
og byrjaðir að skammast í okkur
systkinunum, „Só, Stei, Ólafur!“
þó það hefði bara verið ég. Einu
sinni notaði ég vatnsglas til að
vekja þig og hafði aldrei fyrr né
síðar séð þig hlaupa ganginn í Ás-
byrgi eins hratt og þá. En hún
var nú alltaf fljót að brá af þér
reiðin.
Pabbi var mjög virkur í alls
kyns félögum og kórum eins og
gangnamannafélaginu, hesta-
mannafélaginu, kirkjukór, karla-
kór og með félögum sínum í
karlaröddunum sem syngja mik-
ið við t.d jarðarfarir og önnur til-
efni, og það var svo gaman og
gott að heyra hversu vel metinn
og liðinn hann var alls staðar,
enda gat hann talað um allt við
alla og alltaf syngjandi og trall-
andi. Hvers manns hugljúfi og
vinamargur eru orð sem lýsa
honum vel.
Hann var mjög stoltur af
barnabörnum sínum, hvort sem
það var fyrir tónlistariðkun,
hestamennsku þeirra eða þegar
þau komu með einkunnirnar sín-
ar yfir til hans í lok anna. Þar
náði hann góðri tengingu við þau.
Þegar hann svo veiktist þá bjó
hann vel að því að eiga konu,
dóttur og tengdadóttur sem allar
hafa unnið eitthvað við umönnun
og held ég að honum hafi þótt það
ómetanlegt. Það eru einmitt þær
sem ég vil fá að þakka sérstak-
lega fyrir allt sem þær hafa gert
því ég veit að það gat oft reynt
mikið á, þá sérstaklega andlega.
Takk mamma, Solla og Dagbjört.
Starfsfólk Dalbæjar sem og
heimahjúkrun Dalvík fá líka
bestu þakkir fyrir þeirra umönn-
un og hlýhug.
Hvíldu í friði pabbi minn.
Þinn
Ólafur Ingi (Óli).
Elsku pabbi minn. Mikið finnst
mér erfitt að skrifa minningar-
grein um þig.
Þú varst einstakur maður,
duglegur og góður pabbi, og mik-
ill afi barnabarnanna þinna sem
þú varst svo stoltur af og elsk-
aðir, og þau þig.
Þú varst hrókur alls fagnaðar
hvert sem þú fórst, hvort sem það
var að syngja eða spjalla. Öllum
líkaði við þig og er mér mjög
minnisstætt þegar við fórum síð-
ustu ferðina í Stekkjarhúsið, þar
sem þið gangnamennirnir sunguð
og svo var sungið meira. Það var
ótrúlegt hvað þeir dáðu þig og
litu upp til þín á marga vegu. Þú
varst svo glaður eftir þessa heim-
sókn, við vorum að hugsa um að
skilja þig eftir þarna fram frá.
Stoltur varstu af okkur systk-
inunum, þótt stundum hafir þú
skammað okkur: „Só- Stei- nei
Ólafur!“
Þú varst svo grobbinn þegar
Fanney mín fæddist og áttir þú
mikið í henni og varst henni mik-
ill lærifaðir. Hún leitaði mikið til
þín og þú kenndir henni t.d. að
skipta um dekk.
Við mæðgur stöndum saman,
söknum þín og elskum þig alltaf.
Vonandi hafið þið Sveipur riðið
saman inn í eilífðina.
Þín besta dóttir sem þú átt,
Sólrún.
Nú þegar komið er að hinstu
kveðjustund tengdaföður míns
langar mig að minnast hans með
nokkrum orðum.
Steinari kynntist ég fyrir 24
árum þegar ég fór að venja kom-
ur mínar í Ásbyrgi til yngsta son-
ar hans, Óla. Mér leið strax vel í
Ásbyrgi hjá þeim fjölskyldunni
og man ekki eftir neinum vand-
ræðalegheitum þegar ég var að
hitta þau í fyrstu skiptin enda af-
skaplega notalegt og afslappað
andrúmsloftið á heimilinu.
Steinar vann á þessum tíma
sem bílstjóri hjá Olíudreifingu og
voru dagarnir hans oft langir.
Eftir vinnu fór hann fram í hest-
hús og á kvöldin á kóræfingu hjá
einhverjum af kórunum sem
hann söng með. Mjög upptekinn
maður og hafði mikið fyrir stafni
og það var einmitt eins og hann
vildi hafa það. Á frídögum þá
grínuðumst við fjölskyldan hans
oft með það að nú er Steinar kom-
inn með „fara eitthvað veikina“
því honum fannst hann alltaf
þurfa að vera að gera eitthvað
eða fara fram í sveit eða hesthús
og finna sér eitthvað að gera.
Þegar barnabörnin fóru að
bætast við þá nutu þau góðs af
þessari atorku hans og þeyttust
með honum um sveitina og fóru í
heimsóknir á bæi eða brösuðu í
hesthúsinu með honum og fengu
kakó og kex uppi á kaffistofu á
eftir í verðlaun. Hann var dásam-
legur afi og hafði alltaf áhuga á
öllu því sem barnabörnin tóku sér
fyrir hendur í lífinu. Við Óli fáum
honum aldrei nógu vel þakkað
allt hestastússið sem hann og
Nikka lögðu á sig með Steinunni
þegar hún fór að keppa á hestum.
Þau fylgdu Steinunni eftir á öll
þau mót og sýningar sem þau
gátu.
Hann var einstakur maður,
hann Steinar, með jafnaðargeð
og skipti ekki skapi, syngjandi
eða blístrandi var hann alltaf.
Hann var vinamargur og hrókur
alls fagnaðar þar sem hann kom.
Það var alltaf gott að vera í kring-
um hann og ég fæ mikla hlýju í
hjartað bara við að hugsa um
hans einstaklega góðu nærveru.
Við Steinar vorum mjög góðir
vinir og gátum alltaf spjallað
saman um allt og ekkert.
Skemmtilegast þótti okkur að
ræða ættfræði þar sem ég vissi
oft lítið sem ekkert en Steinar
fyllti inn í eyðurnar hjá mér,
hann var eins og mannleg Íslend-
ingabók. Þegar heilsu hans fór að
hraka fyrir tveimur árum þá urðu
stundirnar sem við eyddum tvö
saman fleiri en áður þar sem ég
fylgdi honum oft í læknaheim-
sóknir eða rannsóknir.
Ég dáðist alltaf að hans já-
kvæða hugarfari í gegnum þessi
veikindi, það var aldrei neitt ves-
en heldur jákvæð barátta í að
halda áfram að lifa því Steinar
elskaði lífið.
Veikindin sigruðu hann því
miður að lokum og hann fékk
hvíldina í faðmi okkar fjölskyld-
unnar sinnar.
Ég er svo þakklát og heppin
kona að hafa fengið að vera
tengdadóttir þessa heiðurs-
manns. Takk fyrir allt.
Hvíldu í friði minn kæri
tengdapabbi, þín verður sárt
saknað.
Dagbjört.
Afi var einstaklega glaður
maður. Við gátum alltaf treyst á
hann til að koma okkur fjölskyld-
unni, og þá sérstaklega barna-
börnunum, til að hlæja.
Við frændsystkinin ólumst öll
upp við það að fara í hesthúsið
með afa. Þar var Sæmundur í
sparifötunum alltaf á boðstólum
ásamt Swiss-Miss og stóðhesta-
blöðum. Á köldum dögum sátum
við uppi í kaffistofunni og spjöll-
uðum um liðna tíð og afi átti nóg
af sögum til þess að segja okkur.
Á morgnanna sat hann með
okkur krökkunum að borða
morgunkorn, eða „Lucky í lófa“
eins og við kölluðum það, og oftar
en ekki var hann í götóttri síð-
brók einni saman, því engu mátti
nú henda.
Hann var hrekkjóttur og lét
ekkert stoppa sig við að rugla í
okkur krökkunum, nema þegar
leið að kvöldfréttum, það var heil-
agur tími. 10-fréttirnar fylgdu á
eftir til öryggis, ef hann skyldi
hafa misst af einhverju.
Afi var vinmargur og mjög fé-
lagslyndur. Hann gat spjallað við
alla um allt og ekkert og drukkið
kaffi á meðan. Hann var mannleg
Íslendingabók og var kunnugur
öllum staðháttum.
Söngur eða flaut fylgdi honum
hvert sem hann fór og röddin
hans mun lifa í hjörtum Svarf-
dælinga hárra og lágra, sem og
öllum sem honum kynntust.
Þín verður sárt saknað og við
munum aldrei gleyma öllum
stundunum okkar saman.
Við pössum upp á ömmu fyrir
þig.
Eyjarnar þínar,
Fanney, Laufey
og Þórey.
Elsku afi Steinar.
Takk fyrir alla gleðina, fróð-
leikinn, hláturinn og sönginn í
gegnum árin. Það er ómetanlegt
að hafa átt afa eins og þig, sem
hafðir alltaf svo mikinn áhuga á
því hvað við værum að brasa í líf-
inu og varst alltaf með góð ráð ef
Steinar
Steingrímsson
Nú hefur hún
elsku besta Halla
vinkona okkar kvatt
þessa jarðvist og er
flogin í sumarlandið
þar sem við viljum trúa að hún sé
laus við allar þjáningar.
Halla var alltaf hörkudugleg,
ósérhlífin, gríðarlega orðheppin,
hlý og skemmtileg.
Það var yndislegt að eiga hana
að vini síðastliðin 42 ár. Á Bolung-
arvíkurárum okkar kynntumst við
Höllu fyrst, árið 1980, og frá þeim
tíma höfum við átt margar góðar
stundir. Við fórum í ferðir saman, á
Hesteyri, fjölmargar sumarbú-
staðarferðir en auk þess var alltaf
yndislegt að koma við á fallegu
heimili þeirra Baldurs í Gröf í
Hvalfjarðarsveit.
Það má með sanni segja að
barnalán Höllu var mikið og miklir
mannkostir í öllum hennar sex
börnum. Um ævina vann hún
margvísleg störf. Þegar hún fór að
starfa á dekkjaverkstæði og keyra
stóra vörubíla gekk hún svolítið
fram af vinkonu sinni en hún skil-
aði þessum verkum vel eins og öllu
öðru sem hún tók að sér. Hinn 1.
desember 2016 brunuðum við í af-
mæli til hennar sem óvænt varð að
brúðkaupi hennar og Baldurs, mik-
ið var það falleg stund með ykkur.
Símtalið sem við fengum frá
henni fyrir sex árum var mjög erf-
itt, Halla okkar komin með krabba-
Halldóra Halla
Jónsdóttir
✝
Halldóra Halla
Jónsdóttir
fæddist 1. desem-
ber 1956. Hún lést
7. desember 2022.
Útförin fór fram
16. desember 2022.
mein og þá ákváðum
við að reyna að
styrkja hana eins og
við gætum og hvetja
hana í þeirri baráttu
sem fram undan var.
Við dáðumst að styrk
hennar, dugnaði og
krafti í þessari bar-
áttu. Haustið 2017
má segja að styrkur-
inn hafi snúist við er
dóttir okkar greind-
ist með erfitt krabbamein á 4. stigi,
þá var svo sannarlega gott að eiga
hana elsku Höllu að og verðum við
henni ávallt þakklát fyrir alla
hlýjuna og ástúð sem hún sýndi
okkur árið sem dóttir okkar var
mikið veik sem og eftir andlát
hennar.
Elsku Baldur, börn, tengdabörn
og barnabörn, okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ykkar vinir,
Álfhildur og Þór
Ólafur.
Elsku hjartans vinkona okkar
hún Halla er fallin frá og höggið er
stórt og mikið. Þótt vitað væri í
hvað stefndi var vonin alltaf innan
seilingar. Halla var eiginkona,
móðir, dóttir og góður vinur, hún
vann mikið og var með stórt heimili
en öllum þessum hlutverkum sinnti
hún með mikilli prýði þannig að
manni fannst stundum að hún hefði
fleiri klukkustundir í sólarhringn-
um en við hin.
Elsku vinkona, það var mikið
áfall þegar þú greindist með
krabbamein fyrir rúmum sex árum
en harkan og seiglan sem þú sýnd-
ir í þessari baráttu var aðdáunar-
verð. Þú mættir í alla hittinga og
ferðir þótt heilsan væri ekki góð og
þrekið lítið, hugsaðir alltaf fyrst og
fremst um hvernig aðrir hefðu það,
sem lýsti þér svo vel. Við vinkon-
urnar munum ylja okkur við minn-
ingarnar frá öllum okkar samveru-
stundum og ferðunum okkar góðu
með ykkur hjónum. Við minnumst
einstakrar manneskju með frá-
bæra húmorinn og dillandi hlátur-
inn sem fékk alla til að hrífast með.
Elsku Baldur, börnin öll, for-
eldrar, systkini og allir sem eiga
um sárt að binda, innilegar sam-
úðarkveðjur. Minningin um yndis-
lega Höllu okkar lifir.
Þínar vinkonur,
Ásdís, Ísabella (Bella),
Hrafnhildur (Habbý),
Bryndís, Þórunn,
Hulda og Hrönn.
Sá Guð er öllu ræður
nú gefi miskunn sína,
græði dýpstu sárin
og þerri tár af kinn.
Inn í myrkur dauðans
mun endurminning skína
um elskulega konu
er kveðjum við um sinn.
Hún átti bros og hlýju
til allra á vegferð sinni
yl og birtu færði
í þennan jarðarheim.
Því þökkum við af alhug
þau alltof stuttu kynni
og allar liðnar stundir,
ei gleyma munum þeim.
Henni fylgja óskir
frá ótal vinahjörtum.
Með ástvinum við hryggjumst
en muna skulum þó
að mynd hennar við eigum
í minningunum björtum.
Mildi faðir gef oss
í hjörtun frið og ró.
(Þórey Jónsdóttir)
Þá er hún Halla vinkona okkar
búin að fá hvíldina eftir vægast
sagt hetjulega baráttu við hinn ill-
víga sjúkdóm krabbamein, sem
hún ætlaði svo sannarlega að sigr-
ast á. Við vinkonurnar vorum tíu
saman í saumaklúbbi frá því við
vorum unglingar en Halla er sú
þriðja sem fer úr krabbameini úr
þessum hópi. Það er erfitt að
kveðja góða vinkonu sem var að
okkar áliti á „besta aldri“ og átti
svo margt ógert og margt til að lifa
fyrir. Það er ótrúlega dýrmætt og
gott að hittast reglulega og eldast
saman í góðum vinahópi, það er
okkar saumaklúbbur svo sannar-
lega.
Nú þegar við kveðjum Höllu
vinkonu okkar er ekki hægt annað
en dást að því ótrúlega þreki og
þeirri jákvæðni sem einkenndu
hana allan þann tíma sem hún
barðist við þennan sjúkdóm, sem
eru orðin meira en sex ár. Það var
ekki hennar háttur að kvarta en
þess í stað gerði hún óspart grín að
sjálfri sér og sínum óförum. Þenn-
an yndislega húmor, kraft og ósér-
hlífni hefur hún alltaf haft en síð-
ustu mánuði fannst okkur hún fá
einhverja óútskýrða andlega orku
sem gerði henni kleift að fara það
sem hún ætlaði sér og njóta þess
sem í boði var þótt máttfarin væri,
því hún ætlaði sko að nýta tímann
vel. Hún mætti alltaf í saumaklúbb
eða morgunstund ef hún bara gat
staðið og þá var sko ekki töluð vit-
leysan, slegið á létta strengi og
mikið hlegið. Hún hafði einstakt
lag á að sjá spaugilegar hliðar á líf-
inu og gerði óspart grín að sér og
sínum.
Í gegnum tíðina höfum við farið í
margar ferðir og gert margt
skemmtilegt saman og eigum við
eftir að sakna þess að hafa ekki
þennan gleðipinna með í hópnum,
sem alltaf hélt uppi fjörinu. Að
fylgjast með henni í þessu stríði
hefur kennt okkur margt, t.d. að
meta lífið og taka ekki hlutum sem
sjálfgefnum. Við eigum eftir að
sakna þessara stunda en munum
ylja okkur við þær góðu minningar
sem við eigum frá þeim.
Ekki er hægt annað en að minn-
ast á manninn hennar Höllu, hann
Baldur, sem er búinn að standa
með henni sem klettur í þessu
stríði, alltaf á vaktinni og vildi helst
ekki af henni líta.
Við saumaklúbbssystur og mak-
ar okkar vottum Baldri, börnum og
barnabörnum, foreldrum hennar
og systkinum okkar innilegustu
samúð og biðjum góðan guð að
styrkja þau.
Guðný, Ólöf, Jóhanna
Sigríður (Hanna Sigga),
Kristín (Stína), Guðfinna,
Björg og Ólöf Auður (Lóa).
Nú þögn er yfir þinni önd
og þrotinn lífsins kraftur.
Í samvistum á sæluströnd
við sjáumst bráðum aftur.
(Ingvar N. Pálsson)
Í dag kveðjum við með trega og
þakklæti góða æskuvinkonu okkar
hana Höllu Jóns.
Þessi góði vinskapur okkar
hófst þegar við vorum litlar stelpur
sem fæddar eru á árunum 1956 og
’57 og bjuggum við á Höfðabraut,
Garðabraut, Sandabraut og efst á
Skagabraut og erum 10 talsins. Að
eiga svona góðan og tryggan vina-
hóp sem spannar 50 ár+ er ekki
sjálfgefið. En það er alveg sama
hvort við hittumst daglega, á mán-
aða eða jafnvel ára fresti, það er
alltaf eins og það hafi verið í gær.
Halla er önnur í þessum vinkvenn-
ahópi sem kveður en Lóa Jóns
kvaddi árið 2013.
Svo tóku unglingsárin við með
miklum hvelli og mikið sem var
gaman hjá okkur. Sveitaböllin
stunduð af miklum móð og lítið
slegið af þar. Minnisstæðar eru
margar ferðir á sveitaböllin með
rútu og þá var sungið eins og eng-
inn væri morgundagurinn, enda
við ungar og allt var tímalaust,
engar áhyggjur, bara skemmtun.
Svo tók alvaran við, barnastúss og
bleyjur, en vinskapurinn gleymist
ekki.
Svo fyrir rúmum þremur árum
fórum við nokkrar af okkur, sem
ekki vorum í vinnu, að hittast viku-
lega með prjónana okkar og
spjalla og hafa gaman og eru þess-
ar stundir okkur ógleymanlegar.
Við skruppum í „bæjarferðir“ í
Borgarnes, til Reykjavíkur og á
Selfoss þar sem við skoðuðum
prjónabúðir og fengum okkur kaffi
og kruðerí.
Í þessum vikulegu hittingum
var auðvitað mikið hlegið, rifjaðar
upp skemmtilegar sögur af okkur
á unglingsárunum, og mikið sem
það var alltaf gaman og svo skipt-
umst við á uppskriftum og þáðum
ráð ef upp kom eitthvert „prjó-
navesen“. Þar var hún Halla okkar
með ráð undir rifi hverju enda
mikil prjóna- og hannyrðakona og
sat sko ekki með hendur í skauti,
nei aldeilis ekki, því hún var þekkt
fyrir vandvirkni, iðjusemi og dugn-
að.
Við vissum allar að þessi dagur
kæmi og komið væri að leiðarlok-
um, en maður er aldrei tilbúinn,
enda sannaði Halla það svo sann-
arlega með sínu baráttuþreki, von
og jákvæðni hvað það getur hjálp-
að til, enda átti hún nóg af því.
Að leiðarlokum erum við fyrst
og fremst þakklátar fyrir allt það
sem hún var okkur, fallega vin-
skapinn, tryggðina, hlýjuna, hlát-
urinn (maður minn) og ævarandi
væntumþykju og ást í rúm 50 ár.
Hennar verður sárt saknað, en
minningin um yndislega vinkonu
mun lifa um alla eilífð.
Við biðjum algóðan Guð að
styrkja fjölskyldu hennar og um-
vefja þau á þessum erfiða tíma.
Guð blessi minningu þína elsku
vinkona.
Hanna Sigga, Sigþóra,
Guðfinna, Sigga og Ásdís.