Morgunblaðið - 17.12.2022, Síða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 17. DESEMBER 2022
✝
Guðmunda Pál-
ína Her-
mannsdóttir fædd-
ist á Hamri í
Fljótum 27. nóv-
ember 1927. Hún
lést á HSN Sauð-
árkróki 26. nóv-
ember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Hermann
Steinn Jónsson, f.
25.8. 1892, d. 2.3.
1977, og Jóhanna Petrea Andr-
ea Stefánsdóttir, f. 7.7. 1885, d.
1.6. 1966. Systkini voru: Jón, f.
20.12. 1915, d. 16.2. 1917, Jón, f.
19.2. 1920, d. 19.10. 1993, Guð-
mundur Páll, f. 8.12. 1922, d.
30.1. 1927, Steindór Ágúst, f.
21.8. 1924, d. 2.6. 1985, og
stúlka, f. andvana 17.12. 1937.
Guðmunda giftist 29.12. 1946
Haraldi Hermannssyni, f. 22.4.
1923, d. 3.4. 2014. Foreldrar
hans voru Hermann Jónsson og
Elín Lárusdóttir, Ysta-Mói í
Fljótum. Börn þeirra: 1) Her-
mann Björn, f. 20.3. 1947, d.
18.12. 2006, maki Sigurhanna
Ólafsdóttir. Börn: a) Haraldur,
maki Bryndís Guðmundsdóttir,
eiga fjögur börn og fjögur
barnabörn. b) Guðmundur, maki
Kesorn Tangrod, eiga tvo syni.
2) Jóhanna Petra, f. 22.6. 1949,
maki Jónas Svavarsson. Börn: a)
Lydía Ósk, maki Gísli Sigurðs-
son, eiga þrjú börn og fjögur
barnabörn. b) Aníta Hlíf, maki
Ólafur Rafn Ólafsson, eiga tvö
börn. c) Guðrún Vigdís, maki
Þórhallur Rúnar Rúnarsson,
eiga þrjár dætur. 3) Linda Nína,
maður Tryggvi Pálsson, eiga
tvo syni. c) Sandra Lind. d) Har-
aldur Andri, sambýliskona Hera
Hlín Svansdóttir, eiga tvo syni.
8) Róbert Steinn, f. 21.12. 1963,
maki Erla Valgarðsdóttir. Börn:
a) Jónína, sambýlismaður Eyþór
Fannar Sveinsson, eiga tvö
börn. b) Berglind. c) Ísak, sam-
býliskona Kolbrún Erla Gísla-
dóttir, eiga eina dóttur. 9) Har-
aldur Smári, f. 9.9. 1966, maki
Eydís Eysteinsdóttir. Börn: a)
Arnbjörg, maki Sveinbjörn
Magnússon, eiga þrjú börn. b)
Adda Steina, maki Fannar Ingi
Veturliðason, eiga þrjú börn. c)
Sindri Rafn, maki Hanna Lára
Hallgrímsdóttir, eiga tvo stráka.
d) Steindóra Ólöf, sambýlis-
maður Ómar Ólafsson. e) Guð-
munda Góa. f) Flóra Rún.
Guðmunda ólst upp að Hamri
í Fljótum, stundaði nám við
barna- og unglingaskóla í sveit-
inni og síðar við Húsmæðraskól-
ann á Löngumýri. Þau hófu bú-
skap 1947, bjuggu á móti
tengdaforeldrum hennar að
Ysta-Mói þar til þau létu af bú-
skap 1973 og fluttu þá í Samtún,
í Haganesvík, þar sem Haraldur
tók við sem kaupfélagsstjóri
Samvinnufélags Fljótamanna og
starfaði Guðmunda þar einnig.
1979 fluttu þau til Sauðárkróks
þar sem þau bjuggu síðan. Guð-
munda stóð fyrir mannmörgu
heimili á Ysta-Mói og í Samtúni,
en stundaði jafnframt vinnu ut-
an heimilis, svo sem í sláturhús-
inu í Haganesvík á haustin og
hjá Samvinnufélaginu og síðar
hjá K.S. á Ketilási, meðan þau
bjuggu í Fljótum en eftir að þau
fluttu á Sauðárkrók starfaði
hún á Sjúkrahúsi Skagfirðinga
út sína starfstíð.
Útför hennar er gerð frá
Sauðárkrókskirkju í dag, 17.
desember 2022, klukkan 13.
f. 7.6. 1954, maki
Jón Eðvald Frið-
riksson. Börn: a)
Heba, maki Torrey
John, eiga tvær
dætur. b) Marteinn,
maki Bertína Guð-
rún Rodriguez,
eiga fimm börn og
eitt barnabarn. c)
Harpa Sif, sam-
býlismaður Chri-
stoffer Bengtsson,
eiga einn son. d) Þóra Rut, sam-
býlismaður Jón Haukur Jóns-
son. 4) Lára Gréta, f. 15.10.
1957, maki Magnús Sigfússon.
Börn: a) Helena, maki Jón Hörð-
ur Elíasson, eiga tvo syni. b)
Arnar, sambýliskona Agnes
Magnúsdóttir, eiga einn son. c)
Guðmunda, sambýlismaður Eg-
ill Ingvi Ragnarsson, eiga tvo
syni. 5) Þröstur Georg, f. 11.5.
1959, maki Guðrún Haralds-
dóttir. Börn Þrastar og Ingu
Birnu Magnadóttur: a) Steinunn
Hlín, sambýlismaður Peter Jo-
seph Cassidy, eiga tvö börn. b)
Elvar Árni. c) Jón Ingi, maki Jó-
hanna Gunnarsdóttir, eiga tvö
börn. Guðrún á tvo syni og tvö
barnabörn. 6) Ellen Hrönn, f.
19.5. 1961, maki Gunnar Björn
Ásgeirsson. Börn: a) Sigrún
Andrea, sambýlismaður Baldur
Haraldsson, eiga eina dóttur. b)
Elín Lilja, maki Elmar Bald-
ursson, eiga tvo syni. 7) Stefán
Logi, f. 16.11. 1962, maki Inga
Sesselja Baldursdóttir. Börn: a)
Heiðar Örn, maki Gunnhildur
Ása Sigurðardóttir, eiga þrjá
syni. b) Sonja Petra, sambýlis-
Elsku mamma mín, nú er
kallið komið og þá getur þú vitj-
að þinna ástvina sem á undan
eru farnir og taka munu vel á
móti þér. Pabbi eflaust orðinn
óþreyjufullur að bíða endur-
fundanna.
Móðir mín var alveg einstök
kona, vinnusöm, gestrisin, um-
hyggjusöm, ákveðin í sínum
skoðunum, smekkvís með af-
brigðum, mikill húmoristi og svo
ótalmörgum öðrum kostum bú-
in. Minningar mínar frá upp-
vaxtarárunum í Fljótunum eru
mjög sterkar og þar var
mamma alltaf til staðar ef eitt-
hvað bjátaði á eða þurfti að fá
leiðbeiningar við. Eitt lítið dæmi
sem leitar á mig nú er þegar
mamma var seint um kvöld að
ganga frá þvotti og baka í Sam-
túni, flestir á heimilinu gengnir
til náða og ég var á vappi og að
vandræðast með að mig langaði
til að ná tökum á dansi (vænt-
anlega vals) til að geta staðist
samanburð í skólanum. Mamma
setti músík á fóninn og tók sér
hlé frá störfum sínum til að fara
yfir danssporin og hafði gaman
af, geislandi af glettni og gleði.
Ég er ekki frá því að það hafi
skilað einhverjum árangri þó
færnin yrði aldrei eins og hjá
henni og pabba. Það er svo ótal
margt sem mamma kenndi okk-
ur systkinunum og okkar börn-
um, fáum við aldrei fullþakkað
fyrir það.
Foreldrar mínir voru einstak-
lega gestrisin og ávallt var
margt um manninn á æskuheim-
ilinu, bæði þar sem við systkinin
vorum mörg og eins voru ætíð
margir ættingjar, vinir og sveit-
ungar sem nutu þessarar gest-
risni. Aldrei skorti matarföngin
eða heimabakaða brauðið, þau
höfðu svo einlæga ástríðu fyrir
því að alltaf væri nóg til. Vinnu-
semi foreldra minna var einstök
og þau góðar fyrirmyndir af-
komenda sinna.
Fljótin voru þeirra heimaslóð-
ir og undu þau hag sínum þar
best, þau dvöldu þar mikið á
sumrin eftir að þau voru flutt á
Krókinn, þar sem þau áttu sinn
sælureit í sumarbústaðnum
Hópsveri, í Austurlandinu á
Mói. Þar sinntu þau æðarvarp-
inu til fjölda ára og gerðu það af
einstakri natni og umhyggju.
Þegar leitað er í minninga-
sjóðinn koma upp sterkar minn-
ingar um heimsókn foreldra
minna til okkar Ingu, þegar við
bjuggum í Svíþjóð, það var ein-
stakur gæðatími og margt brall-
að og foreldrar mínir eins og
heimsborgarar þó ekki hafi þau
ferðast mikið erlendis um æv-
ina. Þau skruppu síðar í sólar-
landaferð með vinum sínum og
allt var þetta tekið á jafnaðar-
geðinu og áræðninni.
Minningarnar með mömmu
eru einnig sterkar nú á seinni
árum, þar sem yndislegt hefur
verið að kíkja til hennar á Deild
2, fá hana í heimsókn, skreppa
með henni í bíltúra um Skaga-
fjörðinn, Fljótin og nokkrar
ferðir árlega til Reykjavíkur. Í
Reykjavíkurferðunum var ekki
slegið slöku við, skroppið í búðir
og keypt föt og þar þurfti eng-
inn að gefa mömmu einhver ráð
um fataval, fatastíl og litasam-
setningu – á því var hún alveg
klár.
Mamma átti einn gylltan
frasa sem gott er að slá botninn
með: „Þetta var alveg dásam-
legt.“
Ég kveð þig nú, elsku hjart-
ans móðir mín, með kærleik og
óendanlegu þakklæti fyrir allt
sem þú gafst okkur og varst
okkur, ástarkveðja frá mér og
fjölskyldu minni.
Stefán Logi.
Í dag fylgi ég ástkærri
tengdamóður minni síðasta spöl-
inn. Hún Munda var alveg ein-
stök kona, hún var ein af þess-
um hvunndagshetjum sem ekki
fór mikið fyrir en var samt svo
stór persóna.
Hún var mikil fjölskyldu-
manneskja og ræktaði hópinn
sinn vel, það eru 35 ár síðan ég
bættist í hópinn hennar. Eitt af
því sem ég tók fljótt eftir var
lundarfarið, ekki man ég eftir að
hún hvessti sig né segði styggð-
aryrði þó hamagangur væri oft
mikill í kringum hana og oft
væri ástæða til. Hún var með
einstakt jafnaðargeð og alltaf
stutt í grínið og brosið, ef það
þykknaði í henni varð svipur
hennar örlítið þyngri og orðin
færri, og ef henni mislíkaði setti
hún upp sérstakan svip, sem
fólkið hennar kallaði „svipinn“,
þá vissu allir að Munda var ekki
sátt. En hún gat líka verið föst
fyrir og ef hún ákvað eitthvað
varð því ekki svo auðveldlega
haggað.
Þau voru mjög samheldin
hjón Munda og Haraldur, í sum-
arbústaðnum í Fljótunum leið
þeim vel, það var þeirra sælu-
reitur með hópinn allan í kring-
um sig enda fékk bústaðurinn
nafnið Hópsver. Í eldhúsinu
hellti Munda á könnuna, alltaf
var til kaffi. Ef maður lagði frá
sér kaffibollann svona á milli
verka var Munda búin að taka
hann, þrífa og bollinn kominn
upp í skáp. Jólakökurnar hennar
voru líka bestar í heimi, hún var
komin vel yfir nírætt og enn að
bjóða upp á nýbakaða jólaköku.
Þegar við Róbert fluttum í
sveitina voru þau hjónin dugleg
að koma til okkar og aðstoða,
Haraldur í útiverkunum og
Munda beið inni, og allt í einu
var þvottur kominn á snúruna,
búið að brjóta saman og eitt og
annað dund sem Mundu þótti
ekki vert að þakkað væri fyrir.
Hún var bara alltaf til staðar
sama hvað.
Hún fékk líka sínar brekkur
að klífa, hún þurfti að sjá á eftir
sonum sínum Þresti og Róbert á
sjúkrahús um langan tíma
vegna mjaðmagalla sem verið
var að stöðva framvindu á. Ró-
bert fór 5 ára á sjúkrahúsið á
Sauðárkróki og var til 7 ára ald-
urs. Þetta hefur ekki verið auð-
veldur tími fyrir Mundu, og í þá
daga var ekki talið æskilegt að
heimsækja börnin, þau urðu
bara erfiðari á eftir. Ekki veit
ég hvað svona aðskilnaður yrði
kallaður í dag en við vitum að
það að hafa barn langt í burtu
og geta ekki verið hjá því er erf-
itt.
Munda varð fyrir því áfalli
um miðjan aldur að fá gúlp við
heilann sem var fjarlægður í að-
gerð en olli því að hún týndi nið-
ur ýmsum eignleikum sem við
teljum sjálfsagt að hafa, t.d. að
lesa, skrifa, muna tölur og orð
svo eitthvað sé nefnt, með sinni
einstöku þrautseigju kom eitt-
hvað til baka, þó ekki allt, en
hún lærði að lifa með því og var
svo þolinmóð gagnvart sjálfri
sér að aðdáunarvert var.
Mér er líka minnisstætt þeg-
ar elsti sonur hennar, Hermann
Björn, dó snögglega, þá breiddi
hún út faðminn og huggaði, kon-
an með stærsta hjartasárið.
Ég ætla ekki að rekja lífs-
hlaup Mundu frekar þó af nógu
sé að taka, en eitt er víst að ég
er mun ríkari eftir kynni mín af
þessari góðu konu.
Elsku Munda, far þú í friði og
takk fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Erla
Valgarðsdóttir.
Þú varst okkur amma svo undur góð
og eftirlést okkur dýran sjóð,
með bænum og blessun þinni.
Í barnsins hjarta var sæði sáð,
er síðan blómgast af Drottins náð,
sá ávöxtur geymist inni.
Við allt viljum þakka amma mín,
indælu og blíðu faðmlög þín,
þú vafðir oss vina armi.
Hjá vanga þínum var frið að fá
þá féllu tárin af votri brá,
við brostum hjá þínum barmi.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Með söknuði í hjarta og þakk-
læti í huga kveðjum við þig,
elsku amma okkar. Amma
Munda var mikil fjölskyldukona
og mjög stolt af stóra hópnum
sínum, fylgdist vel með öllum.
Hún mætti í allar veislur og af-
mæli sem hún mögulega komst
í, hvar sem var á landinu. Amma
var mjög dugleg kona, ósérhlífin
og fór hún áfram á hörkunni eða
eins og afi orðaði það svo oft:
hún fer áfram á Reykjar-
hólsþráanum. Ömmu leið best í
Fljótunum sínum þar sem hún
var fædd og uppalin. Þær eru
ófáar minningarnar sem við eig-
um með henni í Fljótunum, æð-
arvarpsstússið, tófuvaktirnar, í
berjamó, verslunarmannahelg-
arnar og margt fleira. Amma
var mikil húsmóðir, bakaði og
prjónaði af mikilli list. Þegar
maður kom í heimsókn var iðu-
lega nýbökuð jólakaka og annað
góðgæti dregið fram. Fallegir
sokkar og vettlingar duttu af
prjónunum í gríð og erg fyrir
alla fjölskyldumeðlimi. Amma
var glæsileg og glysgjörn kona,
hún elskaði að klæða sig upp á,
kaupa sér falleg föt og skreyta
sig með skarti. Amma var húm-
oristi og hélt hún húmornum allt
fram á síðasta dag. Jólin í ár
verða mjög tómleg fyrir okkur
fjölskylduna þar sem amma var
alltaf með okkur í Víðihlíðinni á
aðfangadagskvöld. Það eru for-
réttindi að hafa haft ömmu
svona lengi hjá okkur og verð-
um við ævinlega þakklát fyrir
allan þann tíma og góðu minn-
ingarnar sem við eigum um
hana ömmu með okkur og fjöl-
skyldum okkar.
Hvíldu í friði, elsku amma.
Þínar ömmustelpur,
Lydía, Aníta,
Guðrún og fjölskyldur.
Með þakklæti í huga kveð ég
ömmu Guðmundu. Minninga-
bankinn er stútfullur af minn-
ingum með ömmu. Bæði litlar
og stórar.
Fjölskyldan er stór og hefur
verið þekkt fyrir afmælis- og
veisluhöld. Amma og afi voru
fyrst á staðinn og oft síðust út.
Eftir að afi féll frá hélt drottn-
ingin áfram að mæta alltaf svo
sæt og fín. Amma var alltaf fljót
í förum nánast hljóp á milli
staða og þurfti maður oft að
vera frár á fæti til að halda í við
hana.
Fjölskyldan fer í ferðir á
hverju sumri. Margt hefur verið
skoðað í þessum ferðum en síð-
ustu ár höfum við hist í Fljót-
unum og átt góðar stundir sam-
an. Alltaf er góð mæting og
margt brallað. Amma hélt alltaf
upp á afmælið sitt, haldin var
veisla þar sem fjölskyldan kom
saman og síðustu ár hefur hún
verið í húsi frítímans því engin
hús taka allan fjöldann. Amma
var síðustu tvö ár á deild 2 á
heilbrigðisstofnun, þar leið
henni vel og eignaðist góða vini.
Hún var samt ekki ánægð í
heimsfaraldrinum þegar enginn
mátti koma í heimsókn og hún
mátti ekki fara út í bæ því henni
fannst það alveg frábært að
kíkja á rúntinn og í kaffi eða
mat til þess sem sótti hana í það
skiptið. Takk fyrir allt elsku
amma, minning þín lifir.
Helena
Magnúsdóttir.
Elsku amma, þín verður sárt
saknað.
Þú varst alltaf svo vel tilhöfð
enda fannst þér einstaklega
gaman að klæða þig upp á og
bera fallegt skart. Svipbrigði þín
og líkamstjáning var oft auðvelt
að lesa, hvort sem það var
stríðnislegur hlátur, höfuð hrist
í hneyksli eða hendi slegið á
læri, þó var alltaf stutt í brosið.
Þú lést þig aldrei vanta hvort
sem það var í réttum þar sem
þú stóðst við hliðið og opnaðir
fyrir okkur eða beiðst í fram-
sætinu eftir afa, enda var hann
alltaf með nóg fyrir stafni, sem
lýsir þolinmæði þinni. Þið afi
voruð alltaf dugleg að koma og
aðstoða við ýmis störf í sveitinni
okkar. Þá beiðst þú oft inni með
okkur krökkunum eða sást til
þess að okkur yrði ekki kalt úti,
þá nuddaðir þú hita í lófa okkar
og blést.
Í minningunni var alltaf hægt
að fá kandís og suðusúkkulaði
eða önnur sætindi þegar farið
var í heimsókn til ömmu og afa.
Enginn fór svangur frá henni
þar sem sort eftir sort var sett á
borðið. Má þar nefna jólakökuna
sem var í uppáhaldi hjá mörgum
hvort sem rúsínurnar voru tínd-
ar úr eða ekki, vöfflurnar voru
einnig vinsælar enda sparaði
hún ekki sykurinn ofan á þær.
Hún var einstaklega barngóð og
naut þess að vera í kringum
börn, enda voru ömmu- og lang-
ömmubörnin komin í fangið
hennar til að leika sér eða fá
eitthvað gómsætt í laumi hjá
henni. Henni fannst einstaklega
gaman að prjóna á sína nánustu,
enda voru þetta fallegustu vett-
lingarnir og hlýjustu sokkarnir.
Hún var ávallt tilbúin til að
rétta hjálparhönd, þegar einn
ungur drengur ákvað að strjúka
að heiman þá bauðst hún til að
pakka handa honum nesti sem
hann þáði, með því skilyrði að
hann yrði framreiddur í klút og
hægt að festa við prik. Hún
Guðmunda Pálína
Hermannsdóttir
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1800
www.hjarta.is
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Sálm. 17.5-6
biblian.is
Skref mín eru örugg
á vegum þínum,
mér skrikar ekki
fótur. Ég hrópa til
þín því að þú svarar
mér, Guð,...
Ástkær móðir mín,
SÓLVEIG KRISTJÁNSDÓTTIR
frá Borgum í Þistilfirði,
sem lést 3. desember á hjúkrunarheimilinu
Lundi, verður jarðsungin frá Árbæjarkirkju í
Holtum, Rangárvallasýslu, mánudaginn
19. desember klukkan 13.
Annþór Kristján Karlsson
og fjölskylda
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
BRYNDÍS PÉTURSDÓTTIR,
Sunnuhvoli, Blönduhlíð,
lést í faðmi fjölskyldunnar laugardaginn
10. desember. Hún verður jarðsungin frá
Miklabæjarkirkju þriðjudaginn 20. desember klukkan 14. Blóm
og kransar eru afþakkaðir en þeim sem vilja minnast hennar er
bent á Minningarsjóð Sigurlaugar Gunnarsdóttur frá Ási.
Þökkum starfsfólki Heilbrigðisstofnunar Norðurlands á
Sauðárkróki fyrir yndislega umönnun.
Pétur Bjarnason Sofía Jóhannsdóttir
Sigrún Bjarnadóttir Kjartan Stefánsson
Friðrik Bjarnason
Una Bjarnadóttir Hafþór Elíasson
Ragnheiður Bjarnadóttir Haukur Þorsteinsson
barnabörn og barnabarnabarn