Veiðimaðurinn - 2024, Blaðsíða 59

í mann, dalurinn, sagan áin og fólkið. Áin
getur verið mjög fjölbreytt og krefjandi,
stórir og þungir flóar, eyjar, strengir og
bakkar. Það skemmtilega við Dalinn er
að maður er alltaf að læra eitthvað nýtt,
uppgötva nýja staði, holur eða sandála sem
breytast ár frá ári,“ segir Þorbjörn Helgi
Þórðarson, oft kenndur við Reiðu öndina,
en fáir þekkja Dalinn betur en hann.
Fjölbreytt veiði
Ragna Árnadóttir hefur sömuleiðis veitt í
Dalnum um áratugaskeið. Hún hefur farið
í opnunina í yfir tuttugu ár ásamt Magnúsi
Björnssyni, eiginmanni sínum, en faðir
hennar heitinn, hin þekkta aflakló Árni
Björn Jónasson, átti frumkvæðið að því.
„Engar tvær ferðir er eins, og veiðin er fjöl-
breytt. Í eina tíð fórum við alltaf bæði að
vori og hausti því það er mjög skemmtilegt
að prófa ána á mismunandi tímum. Síðasta
áratuginn höfum við haldið okkur við
opnunina. Eitt skiptið fór ég um hásumar
og kannaðist varla við mig en fiskurinn
var allur í yfirborðinu og smellir í gómum
heyrðust á hinum undarlegustu stöðum.
Það gerist sjaldnast á vorin.“
Ragna segir veiðina hafa breyst í gegnum
árin en þó þurfi alltaf að hafa dálítið
fyrir því að fá fisk, sem geri veiðina enn
skemmtilegri.
Straumendur náðu að plata mig
Ólafur Tómas Guðbjartsson, sem heldur
úti Dagbók urriða, heillaðist einnig af
Dalnum en það tók sinn tíma.
„Það var um það leyti er fyrstu íslensku
stangveiðihlaðvörpin fóru í loftið að ég
fór að heyra meira og meira um Laxár-
dalinn. Reyndar svo mikið að það fór að
fara örlítið í taugarnar á mér. Höfðu þessir
gestir og þáttastjórnendur ekki veitt ann-
ars staðar? Það var bara Laxárdalurinn hitt
og Laxárdalurinn þetta. Þetta var orðið svo
slæmt á köflum að það fór að minna mig
á línulega útvarpsdagskrá á þeim tíma er
við Íslendingar reyndum að skeina Lands-
bankanum eftir Icesave-klúðrið. En þetta
vakti nú samt áhuga minn á Laxárdalnum
fyrir alvöru og ég fór ómeðvitað að stefna
að því að fara þangað einn daginn.“
Eftir að hafa rekist á veiðimanninn Ólaf
Ágúst Haraldsson, Caddis-bróður, við
Hólmsá varð ekki aftur snúið. Með boð
í veiði upp á vasann renndu þeir félagar
norður og svona lýsir hann fyrstu kynn-
unum.
„Það eina sem ég sá af ánni var tungls-
ljósið endurkastast af dimmum Birnings-
staðaflóanum er hann rann eins og bráð-
inn málmur í þrenginguna, Sogið undir
brúnni. Er ég vaknaði morguninn eftir
gekk ég út úr hlýju veiðihúsinu og gerði
með vísifingri hjarta á frostlegna rúðuna
á bílnum. Ég gekk svo fyrir gaflinn og sá
þetta grænlitaða, hæga og breiða stórfljót
blasa við mér. Nokkrar straumendur náðu
að plata mig er þær stungu sér niður í
gegnum vatnsflötinn hvað eftir annað og
skildu eftir sig hringi sem frá mér séð litu
út fyrir að vera uppítökur. Við fyrstu sýn
leit spegilsléttur flóinn út fyrir að vera hyl-
djúpur og hættulegur. Kom ég alla þessa
leið til þess að veiða í stöðuvatni? hugsaði
ég með mér.“
Veiðimaðurinn 59