Helgarpósturinn - 20.02.1986, Síða 2

ÚRJÓNSBÓK
Þaö er ekki á okkur logið
eftir Jón Örn Marinósson
„Nei, herra minn, komdu nú blessaöur já og marg-
blessaður. Það er ekki oft upg á síðkastið sem við
höfum hist á förnum vegi. Ég fæ mér stundum
gönguferð ef gott er veður og veðrið er einstakt
þessa dagana, finnst þér ekki. Mér skilst að við meg-
um búast við áframhaldandi góðviðri. Sástu ekki
veðurspána í sjónvarpinu í gær? Það var lægðarbóla
undir vinstri nösinni á Markúsi Á. Einars og horfur
þess vegna á úrkomu bak við hnakkann á honum, en
í námunda við augnakarlana á honum var myndar-
leg hæð, sem stefndi upp undir handarkrikann
hægra megin og var komin í hvarf sunnan við Hvarf
bak við nýja köflótta jakkann hans svo að hann gerði
ráð fyrir litlum breytingum. Sástu ekki hvað var heitt
á landinu í gær? Það var allt að fimm stiga hiti á bak
við eyrun á veðurfræðingnum en langhlýjast og
notalegast auðvitað undir Eyjafjöllum á bak við
dausinn á honum. Hann spáði þó að mundi kólna
eitthvað framundan bringubeininu á sér. Og þú
skokkar alltaf? Gengur ekki fyrirtækið vel? Það var
gott að heyra. Jæja, og þú ert líka í badminton, keilu
og sundi. Þú hlýtur að vera fílhraustur; verður óþarft
að bera þig til grafar; nóg að styðja þig síðasta spöl-
inn eins og ríkisstjórnina. Nei, ég er ekki búinn í dag,
því miður. Annars gæti ég skokkað með þér og við
orðið samferða í áttina til betra lífs. Ég er að koma
úr vinnunni og er að fara í hina vinnuna áður en ég
skýst heim í matinn fyrir kvöldvinnuna ef það verð-
ur þá nokkur matur. Konan vinnur úti allan daginn
og neitar að elda nema krakkarnir vaski upp og
krakkarnir neita að vaska upp ef það er kjötfars. Já,
maður, maturinn er orðinn dýr. Jafnvel gagnauðugir
menn eins og soldátar Reagans suður á Velli hafa
ekki efni á að éta íslenskt kjöt. Það mætti reyna á þá
kjötfars. Til allrar hamingju er smásöluálagning loks-
ins orðin frjáls svo að verðið á matnum hlýtur að
lækka þegar aðstæður leyfa. Það er satt sem þú seg-
ir. Milliliðirnir taka orðið svo mikið til sín að kaup-
menn neyðast jafnvel til að bjóða neytendum stolinn
varning. En hver er þjófur og hver er ekki þjófur, ég
bara spyr? Tökum til dæmis skattana. Nei, ég á alls
ekki við þig. Ég veit að þú borgar þína skatta upp í
topp. Já, nei, mér datt það alls ekki í hug, vinur. Áuð-
vitað er áhætta að reka fyrirtæki. Það er satt. Fólk
segir nú svo margt og sumt af tómum kvikindisskap.
Eins og það sem var haft eftir Sigurði E. um daginn
að stuðningsmenn Markosar á Filippseyjum hefðu
sent hingað fulltrúanefnd til að fylgjast með fram-
kvæmd prófkjörsins hjá Alþýðuflokknum í Reykja-
vík. Auðvitað er ekki fótur fyrir þessu. Það er alltaf
verið að reyna að varpa rýrð á menn sem vafstra í
stjórnmálum og athafnalífi. Það má þó sjónvarpið
eiga að þeir eru farnir þar að sýna þjóðinni á líðandi
stund að allar aðdróttanir um að stjórnmálamenn
séu eitthvað verri og siðspilltári en annað fólk eru
helber þvættingur. Ég heyri á tali fólks um allan bæ
að þættirnir hans Ómars hafa gerbreytt til hins betra
afstöðu kjósenda til stjórnmálamanna. Markos hefði
átt að fá Ómar til sín með Ladda og Gísla á Uppsölum
áður en þeir kusu þarna suðurfrá. Hvað ætli hann
hefði látið Markos gera? Syngja lag eftir Gunna Þórð-
ar, dansa eða lesa ljóð eða brosa jafnvel eins og Dóra
Ásgríms? Ég hef heyrt utan að mér að stjórnmála-
menn séu margir farnir að undirbúa og æfa eitthvað
skemmtilegt svo að Ómar vilji taka þá í þáttinn hjá
sér. Nágrannar Steingríms á Arnarnesinu segja að
hann sé öll kvöld niðrá smíðaverkstæði að æfa sig að
syngja „Ginga gang gwli gwli gwli gwli wosh wosh“.
Steini Páls kvað vera tilbúinn með „Promises, Promi-
ses“ og Ragnhildur æfir miskunnarlaust aríu nætur-
drottningarinnar. Ómar gerir víst ekkert annað fyrir
hádegi en að hlusta á kasettur frá stjórnmálamönn-
um með sýnishornum af söng og Ijóðalestri. Albert
er að ná taktinum í „Integer vitae" en er auðvitað
svolítið falskur. Jón Helga vonar í lengstu lög að
Ómar taki ekki upp á því að fá hann í þáttinn, en mér
er sagt að Jón Helga geti raulað „Draum hjarðsveins-
ins“ ef í hart fer. Sverrir ætlar að syngja „Má ég fá
harðfisk, já harðfisk með sméri“ og er víst afskap-
lega þungur á brúnina af því að hann hefur ekki
íengið ennþá að koma í þáttinn. Það er töggur í
Sverri, finnst þér ekki. Það er ekki nóg með að hann
láti verkin tala heldur talar hann líka sjálfur. Já, ég
held að þátturinn hafi góð áhrif og auki fólki bjart-
sýni, sem veitir nú ekki af. Jú, það er sosum rétt hjá
þér. Það er reyndar ekki einleikið hvað menn hafa
orðið bjartsýnir sums staðar. Það er engu líkara en
Steingrímur og Steini Páls hafi fengið uppljómun í
þann mund sem Svalbarðsstrendingar og Grundfirð-
ingar fóru á uppboð og sunnlenskir kúabændur á
hausinn. En auðvitað skiptir sköpum að menn nái
skynsamlegum kjarasamningum. Annars er það eft-
irtektarvert að Ási og Tollinn neita bókstaflega að
nefna tölur í samningunum. Það er ekki minnst oftar
á tölur í samningaviðræðunum en minnst var á
brunavarnir á Brunamálastofnun. Ætli Ási og Tollinn
séu búnir að missa alla trú á tölur? Við skulum vona
að þeir fari ekki að missa trúna á sjálfa sig. Nú ríður
á að bæta launakjörin. Þetta gengur auðvitað ekki
lengur. Tökum til dæmis þá sem skulda. Lánakjörin
eru svo ofboðsleg að fólk er að missa allt út úr hönd-
unum á sér. Tómas varð að selja bensann sinn. Hef-
urðu ekki frétt það? Hann hefur líkast til ekki ráðið
við skuldirnar. Én það er eins og sumir fái ekkert út
úr lífinu nema þeir séu á kafi uppundir kverkar í
taprekstri og skuldum. Þeir forðuðu útgerðarmanni
við sunnanverðan Breiðafjörð frá því að missa allar
sínar eigur í vonlausan rekstur á togara og mannin-
um varð svo um þetta vinarbragð að hann var kom-
inn til Reykjavíkur eftir tvo sólarhringa að knékrjúpa
fyrir yfirvöldum og biðja þau að láta sig fá skipið aft-
ur svo að hann gæti haldið áfram að tapa. Honum
var synjað — enda búið að selja togarann upp á
Skaga, þar sem menn hafa ekki tapað nægilega að
undanförnu — og útgerðarmanninum gramdist svo
að í hefndarskyni lagði hann öll sín ókjör af mörk-
um, pundum og dollurum inn á banka. Þú sérð það.
Sumum mönnum er það lífsnauðsyn að hætta fé sínu
í ótrygg fyrirtæki. Ætli hann hafi lagt alla þessa pen-
inga í Utvegsbankann? Já, vel á minnst. Útvegsbank-
inn er farinn að selja ofan af sér. Mér hefur borist til
eyrna að Björgúlfur og Ragnar ætli að kaupa útvegs-
bankahúsið í KópavogL Heldurðu að sé enginn fótur
fyrir þessu? Nú, jæja. Ég verð að koma mér í auka-
vinnuna. Gangi þér vel að skokka. Vertu margbless-
aður.“
HAUKURIHORNI

ifrý r,l'

AÐILAR
VIIMNU-
MARK-
AÐARIIMS
„Þetta er flókin
staða og satt að
segja er allt komið í
hnút — eins og
venjulega"
2 HELGARPÓSTURINN