Morgunblaðið - 08.06.1974, Blaðsíða 23

Morgunblaðið - 08.06.1974, Blaðsíða 23
MORGUNBLAÐIÖ, LAUGARDAGUK 8. JUNI 1974 23 Sœmundur Pétur Sverrisson F. 14.4. 1965 D. 3.4. 1974. Frá því greinir i gömlum sög- um, að maður átti hesta tvo, og rann annar jafnan með laus, hvert sem ferð var heitið. Enn eru til menn á landi hér, sem þessa líst kunna. Sæmundur átti þennan töfra- sprota, gerðan af myndugleik og mildi, sem skapar traust, vináttu og hlýðni þeirra mállausu. Hann þurfti ekki annað en að fara út í kyrru veðri, gjarna snemma dags og kalla: ,,Komdu, Gunna mín. Komdu Gunna mln." Og Gunna kom, ekki hlaupandi fyrir horn, heldur fljúgandi tíð- um vængjatökum, og hlassaði sér á gangstéttarhellurnar. Gunna var önd, (ef til vill frænka Andrésar) og dvaldi að mestu við Eiðisgrandann, eða ein- hvers staðar i nágrenninu. Hvers vegna hét hún Gunna? Hvers vegna fannst honum ég vera afi á Knerri? Hvers vegna blanda börn saman æyintýri, skáldskap, leik og djúpri skynjun á alvarlegri þáttum lífsins? A sinni stuttu ævi dvaldi Sæmundur langdvölum á barna- spítala Hringsins, deild 7 C, og hann vissi vel að það var læknun- um Kristbirni Tryggvasyni, Birni Júliussyni og Sigmundi Magnús- syni, ásamt Guðbjörgu Sveins- dóttur meinatækni, Rannsókna- stofu Landspitalans, hjúkrunar- konum og starfsfólki, að ógleymd- um Blóðbankanum og því fórn- fúsa fólki, sem honum gefur blóð, að þakka, að honum auðnaðist að koma heim annað veifið og vera með fjölskyldu sinni, heimsækja vinina á Skaftafelli II, hjónin Ólafíu og Ingimund, og aðra ná- granna, kalla á öndina Gunnu og rabba við hana á þvi máli, sem hún skildi, eða leika við vin sinn og leikfélaga, Rúnar. Þegar sjúkdómurinn færðist í aukana, var flúið á náðir spítal- ans. Það var hans annað heimilí. Þessir vistaflutningar vöruðu hálfa ævina. Og þrátt fyrir ótelj- andi stungur og sprautur, blóð- tökur og blóðgafir, mænu- og mergrannsóknir, var skilningur Sæmundar svo heill, aðdáun hans og þakklæti til þess fólks, sem verkin unnu, svo mikil, að hann var í engum vafa með starfsval, þegar hann yrði stór. Læknir vildi hann verða, ekkert annað en góð- ur læknir. Börn og unglingar eiga sér oft fyrirmyndir, sem þau gera sér að leiðarljósi. Það er glöggt, hvert þessi fyrirmynd var sótt. Þó vissi hann vel, að hlutskipti læknisins er ekki alltaf léttara en sjúklings- ins. Spitalinn var hans annað heím- ili. Þar ætlaði hann að beita starfskröftunum, vinna í anda þess fólks, sem hann vissi bezt. Slíkur var drengskapur hans, að það stóð f björtu, hvers vegna sá eðlisþáttur, sem þjóðin metur mest, er kenndur við drengi, þótt hitt sé óplægður akur að skilja, hvern þátt móðirin á í að beina huga barnsins á þær brautir. Sæmundi hlotnaðist ekki skóla- ganga með venjulegum hætti, en bækur las hann af svo miklu kappi, að móður hans þótti nóg um. Þá svaraði hann: Þú veizt það mamma, að til þess að verða lækn- ir þarf að lesa mikið". Hann náði ótrúlegum árangri í sumum undirstöðugreinum skóla- lærdómsins, Davíð og Stefán frá Hvítadal voru sálufélagar hans, eins og vinirnir, sem heimsóttu hann, Steinar Karlsson og hans fólk, hjónin Mjöll og Olafur, og frænkurnar Halldóra og Gréta og Inga, sem var á Völlum og margir fleiri, sem gerðu þessa stuttu ævi hamingjuríka og bjarta. Bernska þín og brosin og bjarti svipurinn verma enn og ylja, elsku vinurinn. Grfmur S. Norðdahl Skyldum sálum sárt er æ að kveðjast sem í eining hugðust lengi gleðjast fram að gröf þó gangan vari skammt gjafir slfkar þökkum drottni samt. S.J.J. voru sporin, sem maður hennar hafði gengið í þágu málefnisins fyrr og siðar. — Þegar þau kvöddu þennan heim, var friður og kyrrð yfir viðskilnaði beggja. — Hún bar mann sinn fyrir brjósti til hinztu stundar, — og eitt af því síðasta, sem hann mælti hér í heimi, var sú ósk, að hann mætti komast burtu, því að konan sín væri farin að bíða eftir sér. „Ég leyfi mér að enda þessa grein með persónulegu þakklæti frá heimili mínu fyrir tryggðina, sem jafnan var söm og jöf n, i garð okkar hjóna og barna okkar. Og þar verða fyrirbænirnar ofarlega í huga, auk margs annars. Svo lengi sem þrekið gafst, voru fyrir- bænir fyrir öðrum í sál og sinni, ekki síður en bænir fyrir sjálfum sér. Guð gefi þeim báðum raun lofi betri. Jakob Jónsson. Þann 3. apríl lézt í Landspítal- anum Sæmundur Pétur Sverris- son, tæplega 9 ára. Hann fæddist 14. apríl 1965, að Skaftafelli v/Nesveg, sonur Freyju Jónsdótt- ur og Sverris Aðalbjörnssonar. Hann var yngstur af fjórum systkinum. Sæmundur Pétur var óvanalega þroskað og efnilegt barn, en skjótt bregður sól sumri. Þegar Sæmundur var aðeins 4 ára kerindi hann fyrst þann erfiða sjúkdóm, sem harin barðist við í nær 5 ár, of t við miklar þjáningar. Okkur sem þekktum Sæmund litla og fylgdumst með veikindum hans, var oft um megn að skilja þann þrótt og lífsgleði, sem hann bjó yfir, og aldrei heyrðist hann kvarta, en mætti okkur með hlýju brosi, þótt hann væri oftast bund- inn við rúmið eða inni við, þegar jafnaldrar hans léku sér úti. Sonur minn Ögmundur Grét- ar lék sér mikið með Sæmundi og fannst mikið til hans koma. Það hefur verið mér mjóg erfitt að útskýra fyrir syni mínum, hvers vegna vinur hans var kallaður í burtu frá okkur. Hverju svarar maður 6 ára barni um þessa hluti? Þegar ég sagði honum, að Sæmundur léki sér nú frískur og frjáls hjá guði og hann væri laus við allar þjáningar og sjúkdóma. sættist hann á þetta, en spyr þó mikið ennþá. Elsku Sæmundur minn. Öddi sendir þér sínar beztu kveðjur og þakkar þér fyrir allar skemmti- legu stundirnar, þegar þið lékuð ykkur saman. Við vonuðum alltaf, að lífi þínu yrði bjargað, að eitt- hvað kæmi upp, ný lyf eða eitt- hvað, sem gæti bjargað þér. En upp úr áramótum urðum við að horíast í augu við þá staðreynd, að það er enn ekkert til, sem unnið getur á þessum voðagesti. Síðustu vikur Sæmundar voru miklir þjánjngardagar, en hann var svo lánsamur að eiga þá beztu móður, sem nokkurt barn getur átt, móður, sem breiddi ást og yl yfir drenginn sinn og aldrei vék frá honum nótt né dag þar til yfir Iauk, og allt var gert sem i mann- legu valdi stendur, til að létta byrðar þessa hugljúfa drengs. Hann hafði unnið ást og virðingu lækna og hjúkrunarfólks og allra þeirra, sem kynntust honum, með æðruleysi sínu og hlýju brosi. Nú vorar og sólin kyssir lága leiðið hans, en drottinn guð, sem þekkir sjúkdómsárin og sjálfur veit um föllnu móðurtárin, mun þerra vanga ástvina hans og gefa þeim þrótt til að mæta komandi dögum. Foreldrum hans og systkinum votta ég mína dýpstu samúð. Þakkir fyrir sérhvað, sem þig kætti, sérhvert tár, sem tnoldir þfnar vætti, guðs frá hendi launin sin hún, sem eins og móðir gætti þfn. S.J.J. Ingileif G. Ögmundsdóttir og sonur. PETUR SIGVALDA SON — MINNING Fæddur: 19. febrúar 1948. Dáinn: 2. júní 1974. Það var engu líkara, en skin sólar dapraðist og ylur hennar hyrfi, þegar mér barst fréttin um lát mágs míns, Péturs Sigvalda- sonar, að morgni 3. júní. Kom mér þá í hug orðtakið: „Þeir. sem guð- irnir elska, deyja ungir." Það hefur veríð hóggið óbætan- legt skarð i hóp okkar ástvina hans, sem aldrei verður fyllt. (ílaðværð hans og góðlyndi, er ávallt fylgdu honum. í leik sem starfi, hreif alla með sér. Pétur var atorkusamur og hugðist ráð- ast í byggingu eigin húss að hausti. Hann hafði margvísleg áhugamál, sem of langt væri upp að telja, en flugið heillaði hann fremur öðru. Eftirlifandi eiginkonu hans. Onnu, Stefáni litla. ættingjum og vinum votta ég mína dýpstu samúð. Kveð ég þig, Pétur minn, með ljóðinu, sem þú söngst svo oft með okkur. Það, sem skeði þennan morgun var eitthvað alveg nýtt. því undirstöður heimsins voru að svigna. I leiftursnöggri andrá varð loftið fagurhvítt og litlu síðar byrjaði að rigna. Nonni. SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS 1+3 Listahátíð í Reykjavík Tönleikar í Höskölabíö mðnudaginn 10. júni kl. 21.00. Sinföníuhljömsveit Islands Stjórnandi: Alain Lombard Einleikari: Jean Bernard Pommier SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS * -««^«jS'5- TCNDr Caravans — SYNING — LAUGARDAG — SUNNUDAG 8. OG 9. JÚNÍ KL. 14—19 ÍVÖRUSKEMMUNUM REYKJAVÍKURVEGI 28, HAFNARFIRÐI. E. TH. MATHIESEN H.F. STRANDGÖTU 4, HAFNARFIRÐI — SÍMI 51919. »0«

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.