Morgunblaðið - 09.09.1976, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 09.09.1976, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 9. SEPTEMBER 1976 Börnin í Bjöllubæ eftir INGIBJÖRGU JÓNSDÓTTUR hringdi? Ekki aldeilis. Hann hélt, að hún væri lítil stelpa að gera símaat, þegar hún hringdi, og vildi fá að tala við mömmu hennar, en það var ekki hægt, því að mamma hennar var hjá guði. Þá skammaði hann hana og sagði, að svona mættu litlar stelpur ekki haga sér, en Jóa Gunna sagðist vera fótbrotin lítil bjalla og hún væri sannfærð um, að hún væri bjalla, því að engar litlar stelpur hefðu sex lappir og tvo fálmara fram úr höfð- inu. Haldið þið, að það væri ekki skrýtin stelpa? Dýralæknirinn skellti á, en Jóa Gunna var ekki af baki dottin. Hún ætl- aði að fá lækningu og því lagði hún af stað höktandi til dýralæknisins. Það er erfitt fyrir bjöllur að hreyfa sig, ef þær fótbrotna, erfiðara en fyrir okkur, sem getum þó hoppað á öðrum fæti. Bjöllurn- ar ganga nefnilega þannig, að þær hreyfa fremsta og aftasta fót öðrum megin og miðfótinn hinum megin við hvert skref, svo að þær standa á einskonar þrífæti. Við lyftum upp einum fæti, þegar annar fer niður, en bjöllurnar lyfta upp þrem fótum, þegar þrir fara niður enda þykir öllum bjöllum þetta ákaflega góður sið- ur. Ferðalagið var langt og erfitt, en loks komst hún með aðstoð sendils heim til dýralæknisins og þar gat hún sannfært hann um, að hún væri lítil, brún hveiti- bjalla, sem héti Jóa Gunna. Dýralæknir- inn læknaði Jóu Gunnu og konan hans og börnin voru ákaflega góð við hana. Hann talaði við náttúrufræðing, sem vildi sýna hana sem eitt af furðuverkum veraldar og við vísindamanninn. Jóa Gunna vildi alls ekki vera sýningargripur. Hún vildi — ja, hvað haldið þið, að hún hafi viljað? Hún vildi komast í „Morgunstund barn- anna" og fá að segja ykkur sögu og það fékk hún lika. Söguna hafði hún búið til „næstum því alein" eftir því, sem hún sagði og ég veit, að það er satt, því að ég heyrði söguna sjálf og hlustaði á hana syngja „um bjöllurnar á Islandi, óska- birni og fleira". Kannski þið hafið heyrt það líka. COSPER, 71 85 Náðu sem snöggvast í öskubakka handahonum. Vd£9 KAMNÚ Ég meinti ekki þetta, þegar ég sagði heima: þú hagar þér karlmannlega hjá tannlæknin- um, Lilli minn. Var maðurinn yðar búinn að vera rukkari lengi, frú mfn? Nýja vinnukonan: Má ég leyfa kærastanum mfnum að heimsækja mig öðru hverju? Frúin: Já, hver er það? Vinnukonan: Það veit ég ekk- ert um enn, það eru bara nokkr- ir dagar sfðan ég kom til bæjar- ins. Að vera riddaralegur, það er að vernda allar konur fyrir öll- um mönnum nema sjálfum sér. Liðþjálfinn: Hvað gerðir þú ef vopnabúrið spryngi f loft upp, meðan þú værir á vakt? Sá óbreytti: Ég skyti þremur skotum úr rifflinum mfnum til þess að vekja félaga mfna f herbúðunum. Faðirinn: Ðóttir mfn fær þá 30 þúsund krónur f heiman- mund, þegar hún giftist yður. Hvað getið þér svo boðið upp á? Biðillinn: Kvitteringu. tbúar f þorpi einu f Noregi sáu flugvél, sem var að nauð- lenda skammt frá þorpinu. Sjð- maður nokkur, sem var meðal þeirra, sem urðu varið við lend- inguna, gekk að vélinni, en sneri fljótlega við aftur, tóm- hentur, og gaf þá skýringu að þetta hefðu verið Þjððverjar. — En voru þeir ekki lif andi? var spurt. — Annar þeirra sagðist vera það, en ég held maður þekki lygarnar f þessum nasistum. getum komið okkur inn f mynd- ina. Hér er ekki um neinn giæp að ræða — svo að vitað sé tii. Ekki mannrán — maðurinn býr á sínu eigin heímíli — og virðist hinn glaðasti, veitir viðtöl og situr fyrir hjá Ijósmyndurum. f hverju liggur glæpurinn? — Nei, það er auðvitað rétt hjá þér. — Ekki svo að skiija að ég dragi sögu þfna f efa sem slfka. En þú heldur ekki hann hafi svona sérkennilega kfmnigáf u? — Nei og ég hef einnig rætt við lækni hans. Everest er f alta staði einkar eðlilegur maður. Ken Murtagh hjálpaði honum þó að einu leyti. Hann fletti upp tii að gæta að þvf hvort Reg Curtiss væri þar á skrá. Og Dan Bayles. Svo var ekki. Að minnsta kosti ekki undir ÞEIM nöfnum. — Þu hefur reynt að hitta hann heima, býst ég við. Það var föstudagur. Eftir anna- sama viku rak Vern Fic hausinn inn f skrifstofunni hans. — Já, ég reyndi það. En ég komst þö að þvf að hann býr f New Canaan f Connerticut. Hann hefur leyninúmer. Ég held nú reyndar ekki að hann sé þar. Heyrða annars, ertu ekki að fara I frf f dag? — Ju, seinna f dag. £g er húinn að kaupa mer flugmiða til El Paso. — El Paso? Ég hélt þú ætlaðir á sjóstangarveiðimöt I Florida? — Vern hló við. ' > — Nei, 6g ætla til Mexico. Manstu eftir myndunum sem við sáum á veggjunum. úti á búgarðinum hjá Everest? — Ætlarðu að fara þangað? Til Baja? — Ég er búinn að að lesa mér til um staðinn og hann virðist hreinasta ævintýri. Þar er nú aldeilis paradfs fyrir veiðimenn. Og þvflfk nátturufegurð. Eg er sannfærður um að þar get ég tek- ið myndir sem eitthvað er varið f. — Hvernig ferðu þangað. Hvað heitir þessi staður nú aftur? Cabo, var það ekki? Ég þori að veðja að Everest hefur valíð stað- inn vegna þess hve afskekktur hann er. — Það er hægt að fljúga þang- að. En ég ætla að leigja mér bfl við landamærin og ek þangað um Mexico, svo að ég fái tækifæri til að sjá dálftið af landinu f leið- inni. Bflferja fer tvisvar f viku frá Mazatlan og þvert yfir Kali- fornfuflða til La Paz f suðurhtuta Baja. Frá La Paz eru aðeins nokkur hundruð kflómetrar til Caho San Lucas. — Ég verð að segja að mikið er á sig lagt tii að ná I nokkra f iska. — Ekkí aldeílis. Eg fæ meira að segja út úr þessu tvö frf f staðinn fyrir eitt. Okkur Glayds dreymdi alltaf um áð aka f gegn- um Mecico. En við fengum aldrei tækifæri til þess. Vern lyfti sér letilega upp úr stólnum. — Ég ætla lfka að reyna að skjóta nokkrum myndum af heimili stóra maniisins og skjóli, ef ég kemst nðgu nálægt. — Ætlarðu að gera það? Ég gæti vel hugsað mér að nota nokkur stykkf f greinina mína. Ef einhvern tfma verður þá barn úr brðk. — Eg er sannfærður um að svo verður, hrópaði Vern úr dyra- gættinni. — Hvernig svo scm þú ferð nú að þvf. — Hvað áttu við með þvf? — Ég held þig langi til að skrifa sanna grein en svo kemur inn f þetta málið um það hvort hoiimn er i raim og veru haldið sem fanga ... Þu hefur vfst ekki grafið neitt upp kenningu þinni til stuðnings. Jack hreytti neitandi svari út úr sér. — Jæja,... En áður ea hann gat fieira sagt var Vern horfinn út úr dyrunum. Það var eins og hann hefði ætlað að segja: — Ja, þu getur sjálfur valið — fðráður eða sálsýkissjúklingur. Þegar hann kom heim sfðdegis lá bréf frá konu hans f póst- kassanum. Réttara sagt fyrrverandi kon- unni hans. Hann reif það upp I flýii og reyndi að búa sig undir það sem hann myndi tesa: Kæri Jack. Aður en það kemur í blöðunum fannst mér að þú ættir að vita að ég er að fara að gifta mig aftur ... Hann setti inioann aftur f um- slagið. Hanii gæti lokið við að lesa bréf ið seinna. Hann fann til einkennilegrar tómleikatilfinningar. Það var allt og sumt. Hann fékk hvorki hjarts- slátt né sting f brjóslið. Ilonuni gekk að vísu dálitið erfiðlega að koma lyklinum f skrána. En kannski var hann ekki með huganii við það allskostar sem hann var að gera. Það var Sue Ann Carrington, sem hann var að hugsað um, þegar hann lauk upp dyrunum.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.