Morgunblaðið - 07.05.1978, Blaðsíða 1

Morgunblaðið - 07.05.1978, Blaðsíða 1
Sunnudagur 7. maí 1978. ptarg Bls. 33—64 Æviminningar Nixons Æviminhingar Richard Nixons fyrrverandi forseta, sem blöð víða um heim birta útdrætti úr þessa dagana, hefur engar stórkostlegar uppljóstranir aö geyma, en eru yfirleitt taldar nákvæmt og mikilvægt framlag til sögu samtímans. Aöeins þar sem Nixon fjallar um Water- gate-hneykslið virðist hann ekki hafa sannleikann að leiðarljósi í öllum atriðum að sögn bandaríska fréttatíma- ritsins Time sem hér er stuðzt við. Nixon hefur unnið að minn- ingunum í bústað sínum í San Clemente í tæp prjú ár. Upphaflega voru pær ein og hálf milljón orð, en hann stytti pær í hálfa milljón orða og bókin verður 1,184 blaö- síður. Nixon fékk aðstoð viö söfnun upplýsinga í bókina og nokkrir samsarfsmenn hans gerðu drög að nokkrum köflum, en bókin ber greini- lega handbragö Nixons og hún er boöskapur hans til Þeirra sem nú lifa og eftir koma. Forlagiö sem gefur út ævi- minningarnar í pappírskiljum, Warnes Communications, greiddi Nixon rúmlega tvær milljónir dollara. Forlagið seldi síðan bókaútgáfufyrirtækinu Grosset & Dunlap réttinn til aö gefa út bókina í venjulegu broti og fyrirtæki í eigu New York Times réttinn til að birta og selja útdrætti úr æviminn- ingunum. Sextíu blöð og tíma- rit, 30 dagblöö í Bandaríkjun- um og 30 tímarit og dagblöð í öðrum löndum, hafa hafið birtingu útdrátta úr bókinni. Bandarísk blöð fá aðeins að birta 15.000 orð, en erlend blöð 25.000, sem eru aðeins þrír og fimm af hundraði bókarinnar. Þeir sem völdu útdrættina ákváðu að láta þá byrja þar sem Nixon segir frá því er hann las fyrst um innbrotið í Watergate í Miami-blaöinu „Herald" sunnudaginn 18. júní 1972 þegar hann var í sumar- leyfi í Key West. Nixon man vel Við samninyu æviminninganna í bókaherberyinu í bústaðnum í San Clemente. eftir þessu: „Ég fann kaffilykt úr eldhúsinu." En frásögn Nixons um atburöina, sem „leiddu aö lokum til endaloka forsetatíöar minnar", er sams konar varnarræða og hann hefur oft haldið áður um afskipti sín af Watergate-mál- inu, yfirborðsleg og ósannfær- andi. Hann segist fyrst hafa afskrifað innbrotið í aðalstöðv- ar Demókrataflokksins sem „einhvers konar prakkara- Ég var ar fengju meiriháttar baráttu- mál í kosningunum ef rannsóknin ... gengi of langt" Upp frá þessu dróst hann inn íyfirhylminguna. Hann notaöi aðstoðarmann sinn, H.R. Haldeman, og tryggði með brögöum samstarf yfir- manns CIA, Richard Helms, og staðgengils hans, Vernon Walters. Nixon skrifar: „Ég sagöi Haldeman að segja aö ég héldi að þetta mál gæti eigingj arn >> strik" „Kúbumanna með skurðhanzka". Hann segist enn hafa veriö undrandi þegar hann frétti að starfsmenn kosninganefndar hans 1972 og fyrrverandi aðstoðarmenn hans í Hvíta húsinu, Howard Hunt og Gordon Liddy, væru viöriðnir máliö. Tuttugasta júní var hann farinn að hafa áhyggjur af því að „demókrat- Nixon viðfjölskylduheimilið í Yorba Linda: ,£y varfæddur í húsinu sem faðir minn byyyði" Höfimdurinn kveður eftir afsöynina 1974. rifjað upp allt Svínaflóamálið — og að þeir ættu að kalla til FBI og segja að landsins vegna ættu þeir ekki að fara dýpra ofan í þetta mál. Þegar Haldeman kom aftur frá fundi sínum meö Richard Helms og Walters sagöi hann að Helms sæi hvernig í öllu lægi og væri fús til að vera hjálilegur, hvað mig snerti lauk þar meö áhyggjum okkar út af Water- gate." Seinna skildi Nixon að „tor- tryggnisský hvíldi enn yfir Hvíta húsinu. Samt er ég viss um að þetta væri aðeins auglýsingavandamál, sem að- eins þyrfti að leysa með auglýsingaaðferðum". Nixon viðurkennir að hann hafi átt nokkra sök á ólöglegri starfsemi aðstoöarmanna sinna og því að hann hrökkl- aðist aö lokum úr embætti. Á einum stað gefur hann um- ræðna um að hann náðaði innbrotsmennina og sam- skipta sinna við aðstoöarmenn sína, Haldeman, John Erlich- man, Charles Colson og Jeb Magruder, sem stjórnaði kosninganefnd Nixons 1972. Nixon segir: „Ég sagði viö sjálfan mig að ég hefði ekki verið viðriöinn þetta mál, sem geröi aö verkum að veriö gat að þeir væru glæpsamlega saknæmir. En viss mál hafði ég vitað um. Ég hafði talað við Colson um náðun; mig hafði líka grunað aö Jeb Magruder segði ekki satt, en ég hafði ekkert gert út af grunsemdum mínum; og ég hafði gert mér grein fyrir því að sakborning- arnir fengu sent fé til að greiða lögmönnum og framfleyta fjöl- skyldum sínum. Munurinn á okkur var sá, að hlutdeild Haldemans og Ehrlichmans hafði komið þeim í sjálfheldu; mér ekki enn sem komið var". „Ég stóð andspænis því að veröa aö reka vini mína fyrir mál sem ég átti sjálfur hlut- deild í. Ég var nógu eigingjarn til þess að vilja aö þeir færu, til að tóra sjálfur en ég var ekki svo miskunnarlaus að ég gæti auðveldlega fengið mig til að særa fólk, sem var mér mjög kært. Ég hafði áhyggjur af því hvaða áhrif það heföi á þá ef þeir væru neyddir til að hætta, en ég hafði meiri áhyggjur af því hvaða áhrif það hefði á mig ef þeir hættu ekki." Nixon játar líka, að hann hafi vanmetið áhrif ákæranna sem lögfræöingur hans John Dean, setti fram á hendur honum þegar Nixon rak Dean vorið 1973. Alvarlegust var sann- færandi staöhæfing Deans þess efnis að Nixon hefði samþykkt greiðslur til að þagga niöri í Watergate-inn- brotsmönnunum á fundi í Hvíta húsinu 21. marz........ ég einbeitti allri athygli okkar og öllum ráðum að því að reyna að hrekja það sem Dean sagði. En það breytti engu lengur, að allur framburður Deans var ekki nákvæmur. Sjá nœstu síðu >tu J Fáar játningar og engar upplióstranir

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.