Morgunblaðið - 17.07.1983, Blaðsíða 23

Morgunblaðið - 17.07.1983, Blaðsíða 23
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 17. JÚLl 1983 23 staða fyrir vikið. Bygging litlu skálanna, sem aldrei eru annað nefndir en nípur manna á meðal þarna uppfrá, hófst 1969 og hefur þeim f jölgað hægt og bítandi. Sagði Eiríkur, að það hefði ekki verið fyrr en með tilkomu litlu húsanna, að skólinn fór að skila af sér einhverju umfram útgjöld. Nú þegar væri kominn vísir að áætl- unum um frekari stækkun og þá með nýtingu jarðhita í huga. Ann- að hvort væri að bora eftir heitu vatni eða þá að leiða það um fjög- urra kílómetra leið ofan úr Hvera- dölum. En þeir Kerlingarfjallakappar hafa fleira gert en að byggja við húsakost sinn með reglubundnum hætti. Árið 1969 byggðu þeir rafstöð og hús yfir hana eftir að hafa komist yfir gamla rafstöð, sem síðar var gerð upp, og ódýran rafal. Þessi rafstöð framleiðir 70 kW og er öll sú orka fullnýtt í þágu skólans. Við byggingu stífl- unnar og rafstöðvarinnar kom það sér vel, að hópurinn, sem að baki skólanum stendur, er fjölskrúðug- ur. Auk Eiríks, Valdimars og Sig- urðar Guðmundssonar frá Leirá, er þar að finna þá Jakob Alberts- son (Kobba klaka), Einar Eyfells, Jónas Kjerúlf, Þorvarð Örnólfsson og Magnús Karlsson. í þessum hópi eru m.a. verkfræðingur, tré- iðnaðarmeistari, raf- og bif- vélavirki. Núna eru fjórar færanlegar lyftur til uppi í Kerlingarfjöllum. Sjálfur Skíðaskólinn, þ.é. bygg- ingarnar, eru í um 720 metra hæð yfir sjó, en lyfturnar eru í frá 8—1100 metra hæð, en hægt væri að komast allt upp í um 1400 metra hæð. Sökum hins stutta sumars og mikillar hæðar er aðeins unnt að reka Skíðaskólann í um 10 vikur á ári hverju. Að sögn Eiríks var ástandið um tíma orðið ansi bág- borið en þegar útlitið var sem verst jókst áhugi landsmanna á skíðaíþróttinni stig af stigi og nú er svo komið, að flestöll vikunám- skeiðin eru þéttsetin. Hins vegar hefur aðsókn í helgarnámskeiðin ekki verið eins mikil. Alls er hægt að rúma 80—90 manns í einu með góðu móti og tæpast þarf nokkur að kvarta yfir aðstöðunni, hvað þá heldur matnum, sem er hreint frábær. Um það getur undirritað- Á jafnsléttu Eftir dulítið stapp var hægt að koma mér á skiðin og á því augna- bliki fannst mér þetta allt saman horfa betur við. Ég stóð þarna á skíðunum á jafnsléttu að ég hélt, með stafina sinn í hvorri hendi, og reiðubúinn að bjóða máttarvöld- unum byrginn. En viti menn! Sem ég var í mestu makindum að ræða við samferðafólkið (svona til þess að dylja óttann eftir að í ljós hafði komið við handauppréttingu, að ég var sá eini, sem aldrei hafði kynnst þessari íþrótt) um daginn og veginn rann ég af stað. Það var ekkert að óttast eða svo hélt ég. Ég var fjandakornið á jafnsléttu. Skíðin voru hins vegar ekki á sama máli og runnu af stað með farþegann, Sigurð Sverrisson, skelfingu lostinn. Ég reyndi að láta á engu bera, en varð að endingu að kyngja þeirri staðreynd, að ég kynni ekk- ert fyrir mér í þessu eftir að hafa runnið stjórnlaust með hálf skíðin upp á nærliggjandi malarkamb. Kannist menn við orðtækið um þorskinn á þurru landi átti það svo sannarlega við í þessu tilviki. Hoppað meo herðatré á milli hnjánna á kvoldvókunni. Ekki ber i öoru en áhorfendum sé skemmt. Siguröur Guðmundsson, einn forsprekki Skídaskólans f Kerlingarfjóllum, og Pétur Jónasson, gítarklassíker og skíðakennari, stilla saman strengi sína í eldhúsinu fyrir kvöldvökuna. ur glöggt vitnað. Verðið ætti held- ur ekki að fæla nokkurn mann frá. Eftir góðan nætursvefn var ris- ið úr rekkju laust fyrir klukkan níu á laugardagsmorgninum. Staðreyndin varð ekki flúin úr þessu. Mér var ætlað að binda á mig skíði í fyrsta sinn á ævinni, eftir rúman klukkutíma. Af- bragðsgóður morgunverður hefur vafalítið átt sinn þátt í því að róa taugarnar, a.m.k. minnist ég ekki neinna svimakasta fyrr en komið var í skíðaskóna. Þeir voru annars nokkuð, sem ég átti óskaplega erfitt með að sætta mig við. Níð- þungur andskoti, sem gerir manni ekki kleift að ganga eðlilega með nokkru móti hversu svo sem reynt er. Skórnir eru enda ekki ætlaðir sem slíkir, en út í það var að sjálfsögðu ekki hugsað þegar hug- urinn var allur á iði við að finna þessu sporti allt til foráttu. Það var þá sem bjargvætturinn í líki Péturs Jónassonar kom til sögunnar. Lesendur kannast kannski betur við hann í tengslum við klassískan gítarleik, þar sem hann er í fararbroddi. Hann hefur hins vegar um margra ára skeið kennt á skíðum í Kerlingarfjöllum og tók mig upp á arma sína þenn- an grámyglulega laugardagsmorg- un. Við urðum fljótt ásáttir um að vænlegast væri að finna einhvern aflíðandi slakka og hefja æfingar frá grunni. Það var óneitanlega súrt í broti að horfa á eftir öllum skaranum, þar sem hann leið upp eftir brekkunni í lyftunni, á með- an auminginn ég mátti sætta mig við barnaæfingar í 2% halla. Eðlilega gekk ég í gegnum þann „prósess" sem allir algerir byrj- endur gera. Frumstigið er að finna rétt jafnvægi á skíðunum og svo er það plógurinn alkunni. Það þurfti ótal ferðir og þreytandi göngur til baka þar sem fæturnir vísuðu hvor í sína áttina að hætti meist- ara Chaplins, upp slakkann að nýju áður en ég náði minnsta valdi á þessari nýju og framandi tækni. Mér til undrunar féll ég ekki flat- ur nema tvívegis og það í bæði skiptin er þreytan tók að gera vart við sig og skíðin tóku upp á þeim óskunda að leggjast þvert, hvort á annað. Þannig kemst enginn mað- ur leiðar sinnar á skíðum og ég var engin undantekning. Fallið varð ekki umflúið. Eftir heitt kakó og brauðsneið- ar, sem okkur voru færðar upp í fjall uppúr hádeginu, og góða hvíld var ég til í slaginn að nýju. Gekk mun betur en fyrr og greini- legt var að hvíldin hafði haft góð áhrif. Þegar dagurinn var á enda hafði ég náð að upplifa það nokkr- um sinnum að geta beygt í þessum áðurnefnda 2% halla án þess að detta eða stórskadda mig. Ég var enda allur annar og kokhraustari maður er við snerum heimleiðis í skálann síðdegis. Fæturnir voru hins vegar orðnir býsna lúnir, ekki hvað síst eftir allt Chaplínlabbið á skíðunum í þessum þungu skóm, en þetta var kannski ekki svo vit- laust eftir allt saman. Laugardagskvöldið var kær- komin hvíld eftir 5—6 tíma stím á skíðunum. Frábær kvöldverður, þá smá afslöppun áður en boðið var til kvöldvöku. Þar voru þeir Pétur og Sigurður Guðmundsson í essinu sínu; sungu og spiluðu á gítara af fítonskrafti. Heldur var þó fá- mennt á þessari kvöldvöku miðað við það sem almennt gerist og kunnugir sögðu stemmninguna hafa verið fremur litla. Á milli þess sem íbúar nípanna fluttu skemmtiatriði og farið var í leiki var haldið uppi linnulausum söng. Dagskránni var ekki aldeilis lokið þótt kvöldvakan væri afstað- in. Næst var það dansleikur og ekkert minna. Mönnum gafst þá færi á að fara og næla sér í betri fötin væru þeir á annað borð á þeim buxunum, eða einfaldlega hvíla lúin bein örlítið lengur áður en tekið var til við dansinn. Undir- ritaður var þegar hér var komið sögu örþreyttur orðinn og hefur þar að auki aldrei talist til verð- launamanna í dansmenntinni. Ég sat því heima og lagðist til hvílu. Af og til rauf glymjandi danstón- listin fjallakyrrðina og stef úr Kokknum bárust til eyrna. Ég reyndi ítrekað að ímynda mér sjálfan mig í þeim fansi en tókst ekki. Svefninn varð því fljótt yfir- sterkari. Sunnudagurinn hófst á sama hátt og dagurinn á undan. Snemma úr rekkju, morgunverð- urinn afgreiddur á methraða og síðan beint upp í fjall með rútunni Tómasi. Harðsperrurnar létu heldur bet- ur til sín taka í fyrstu skrefunum eftir að uppeftir var komið, en áð- ur en varði voru þær á braut og hugurinn límdur við það eitt að ná að reyna barnalyftuna áður en heim yrði snúið á ný. Og það tókst! Eftir nokkar æfingaferðir í 2% slakkanum umtalaða (nánast jafnslétta) ákvað Pétur, kennari minn, að mér ætti a.m.k. að vera óhætt að reyna neðstu brekkuna. SéA heim að Skíöaskólasvæðinu. Fyrir horn Stoltið var slíkt eftir langþráða yfirlýsingu hans, að ég hélt ég myndi bara ekki lifa þetta af. Tókst þó að komast klakklaust að lyftunni og rann síðan fyrirhafn- arlítið af stað upp eftir slakkan- um. Við höfðum orðið ásáttir um að ég færi úr lyftunni í miðri brekkunni, þar sem það væri meira en nægur halli til þess að æfa sig í. Ég jánkaði því í sigurvímunni, en hins vegar kom babb í bátinn þegar átti að losa sig úr lyftunni. Ekki tókst betur til en svo að ég rann aftur á bak að vírnum og það var aðeins snarræði kennarans sem bjargaði mér frá því að strá- fella aðra lyftugesti, þar sem ég var um það bil að hefja stjórn- lausa ferð á skíðunum rétt eina ferðina — að þessu sinni aftur á bak í þokkabót. Eftir nokkrar ferðir upp með lyftunni og áfallalitlar ferðir niður brekkuna jókst sjálfstraust- ið í slíkum stökkum, að ég gleymdi stað og stund og það átti eftir að hefna sín. Ég var sem fyrr á leið upp í lyftunni er ég vissi ekki fyrr til en ég tók að halla ískyggilega. Mér varð skyndilega litið niður á fætur mér og sjá: skíðin voru kom- in í kross. í stað þess að kippa því snarlega í liðinn með því að lyfta hægra skíðinu ofan af því vinstra brást undirmeðvitundin alveg. Ég hélt bara dauðahaldi í tog\'írinn og vonaðist eftir að þetta lagaðist allt saman. Það gerði það bara ekki og að endingu lá ég kylliflat- ur. Sjálfstraustið fékk þarna rétt eina ofanigjöfina. Mér tókst þó að komast upp á ný og beit á alla þá jaxla sem ekki höfðu verið fjarlægðir við tann- réttingaaðgerðirnar á fermingar- skeiðinu. Niður komst ég á ný og siðan aftur upp og svo niður og upp og niður og upp og niður ... Aðeins einu sinni eftir þetta féll ég kylliflatur, en það mun sam- kvæmt lýsingu sjónarvotta hafa verið tignarlegt fall. Skíðin tóku skyndilega að fjarlægjast hvort annað og áður en ég vissi af var ég kominn á magann á fullri ferð niður brekkuna. Skíðin biðu hins vegar eftir mér við fallstaðinn í mestu makindum — þökk sé stoppara-uppfinningunni ágætu. Ég hef ekki lengur töiu á ferð- unum, sem ég renndi mér, en mik- ið andsk .. .var þetta orðið gaman í lokin. Því varð ekki með nokkru móti neitað að skoðanaskipti, kú- vending öllu heldur, höfðu orðið i kollinum á mér við þessa tveggja sólarhringa dvöl í Kerlingarfjöll- um. Nú er það bara spurningin hvenær maður kemst aftur á skíði. — SSv.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.