Morgunblaðið - 16.03.1991, Blaðsíða 45

Minning:
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. MARZ 1991
45
Stefán H. Hall-
dórsson, Húsavík
í dag er gerð norður á Húsavík
útför Stefáns H. Halldórssonar.
Hann fæddist í Króki í Gaulveija-
bæjarhreppi 1. apríl 1917. Foreldrar
hans voru bændahjón í Króki, Hall-
dór Bjarnason og Lilja Olafsdóttir.
Þau voru bæði Arnesingar að ætt-
erni. Stefán var elstur barna þeirra
og ólst upp í föðurgarði í vaxandi
systkinahópi.
Veturinn 1937-38 og 1938-39 var
Stefán við nám í Samvinnuskólanum.
Næstu árin vann hann heima í Króki
og víðar í nágrenninu. Hann var
landbúnaðarverkamaður á styrjald-
arárunum.
Haustið 1945 fór Stefán til Sví-
þjóðar. Hann var nemandi í lýðskó-
lanum í Tarna um veturinn. Síðan
var hann 1946-47 skrifstofumaður
hjá samvinnusambandinu sænska
(Kooperativa Förbundet) í Stokk-
hólmi. Eftir það kom hann heim og
upp frá því vann hann við bókhalds-
störf, fyrst hjá Kaupfélagi Stykkis-
hólms, síðan Kaupfélagi Borgfirð-
inga en þaðan lá leið hans til Reykja-
víkur og loks til Hafnarfjarðar. Þar
átti hann lengsta dvöl á fullorðinsá-
rum.
Stefán Halldórsson var bindindis-
maður alla ævi og vildi vera virkur
í bindindishreyfingu. Hann var svo
lánsamur að eiginkona hans, Áslaug
Georgsdóttir, var honum mjög sam-
hent í þeim efnum. Stefán var á
margan hátt valinn til forystu- og
trúnaðarstarfa. Hann var árum sam-
an æðsti templari í stúku sinni, Dan-
íelsher. Hann var nokkur ár í fram-
kvæmdanefnd Stórstúkunnar og
lengi umdæmistemplari sunnan-
lands. Hann var líka um skeið for-
maður í stjórn Sumarheimilis temp-
lara. Öll þau störf sem þessu fylgdu
vann hann af áhuga og samvisku-
semi. Hann var prúðmenni í dag-
fari. Hafði ekki styijaldarskaplyndi
en var þó ákveðinn í skoðunum og
fastur fyrir.
Stefán þoldi mikil veikindi á síðari
hluta ævinnar en bar þau með karl-
mennsku. Þau hjónin fluttu til Húsa-
víkur og voru þar síðustu árin.
Starfsþrek Stefán var skert en á
Húsavík var einkabarn þeirra Ás-
laugar, Jóhanna hjúkrunarfræðing-
ur. Stefán vann bókhaldsvinnu heima
hjá sér og fjölskyldan undi sínum
hlut.
Stefán og Áslaug reyndu að halda
sambandi við fyrri félaga syðra. M.a.
komu þau á bindindismót í Galta-
lækjarskógi og glöddust við að sjá
hvernig starfinu var fram haldið og
Sumarheimilið efldist.
Það hefur verið hart í ári fyrir
íslenska bindindishreyfingu um
skeið. Mörgum hefur verið talin trú
um það að í áfengismálum væri nóg
að fínna þá sem væru fæddir alkóhól-
istar og koma þeim í meðferð sem
yngstum. Almennt bindindi væri
óþarfi.
Nu væntum við þess að menn fari
að átta sig á þessari blekkingu og
skilji það að heilbrigðis þarf að gæta.
Bindindi hvers og eins er félagsleg
þjónusta við þjóðina í heild. Þegar
menn skilja það og finna til þess
hlýtur bindindishreyfíng að eflast.
Við trúum því að Stefán Halldórs-
son hafi verið í hópi þeirra manna
sem héldu íslenskri bindindishreyf-
ingu uppi þegar harðast svarf að og
mest reyndi á. Hann bar merkið
hátt og vék hvergi þó fáliðað yrði í
fylkingu. Slíkra er gott að minnast.
Óg þegar bindindissemi eflist á kom-
andi árum, þegar menn sjá að ekki
verður rönd reist við vímuefnafárinu
með öðru móti, verður þjóðinni ljóst
að hún á mikið að þakka fólki eins
og Stefáni Halldórssyni og könu
Elínborg Jónsdóttir
íHöll - Kveðjuorð
(
(
Mig langar til að minnast hér í
örfáum orðum og kveðja í síðasta
sinn frænku mína Elínborgu Jóns-
dóttur frá Höll í Haukadal.
Margar góðar minningar skjóta
upp kollinum þegar minnast á ann-
arrar eins stólpakonu eins og Ellu
frænku, en alltaf er það eitt, sem
ég minnist best, ef lýsa á gæsku og
hjartahlýju hennar og hversu góð
áhrif hún hafði á alla í kringum sig.
Það var eitt sinn, að ég dvaldist
hjá Ellu og Guðmundi í Skaftahlíð-
inni og var ég eitthvað veikur og
lystarlítill. En Ella hafði ráð undir
hveiju rifi og bakaði hún handa mér
pönnukökur og sagði, að ef ég gæti
borðað þær, þá myndi mér batna
eins og skot. Auðvitað borðaði ég
pönnukökumar af bestu lyst og viti
menn, seinna um kvöldið var mér
batnað. Síðan hafa mér alltaf dottið
> hug, þegar ég verð veikur, krafta-
verkapönnukökurnar hennar Ellu
frænku og hvílíkan lækningamátt
þær höfðu að géyma.
Oft dvaldist ég hjá Ellu og alltaf
var það sama hlýja viðmótið og
manngæskan sem geislaði af henni
og er það með miklum söknuði í
huga sem ég minnist allra góðu
stundanna í Höllinni, í Skaftahlíðinni
og nú síðast á Dalbrautinni.
Það er með söknuði og trega sem
ég rita þessa hinstu kveðju til Ellu,
þeirrar góðu konu og minnar þriðju
ömmu eins og ég áleit hana alltaf
vera og það verða ávallt yndislegar
minningar sem ég geymi í hjarta
mínu, því þó Ella sé nú farin, þá lifa
minningarnar að eilífu.
Guðmundi Einari, Grétari, Nonna,
Siggu, Gunnari, Guðmundi Pétri og
Magnúsi votta ég mína dýpstu samúð
og bið góðan Guð að styrkja þau á
þessari sorgarstundu.
Jónas Sveinn Hauksson
UPPLÝSINGAR: SÍMSVARI: 681511 LUKKULÍNA: 991000
VERTU MEÐ - ÞAÐ ER GALDURINN
I