Morgunblaðið - 24.05.1992, Síða 2

2 C
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 24. MAÍ 1992
Með varðskipi
til fermingar
í Mjóafirði var eitt barn
fermt í ár. Þangað eru erfið-
ar samgöngur landleiðina
yfir vetrartímann og því var
leitað aðstoðar Landhelgis-
gæslunnar til að flytja
prest, organista, kirkjukór
og ættingja og vini ferming-
arbarnsins frá Norðfirði.
Fermingar-
barn, Elfrið
Ida Björns-
dóttir, og
greinarhöf-
undur við
upphaf ferm-
ingar í Mjóa-
fjarðarkirkju
annan daga
páska.
Horft til
Mjóafjarðar
af þyrlupalli
Ægis.
Komið að landi í Mjóafirði.
eftir séro Þórhall Heimisson
ÞAÐ VAR komið suðaustan
rok þegar varðskipið Ægir
lagðist að bryggju í Neskaup-
stað nokkru fyrir hádegi að
morgni annars í páskum nú
fyrir skömmu. Ekki hafði
landgangan fyrr snert bryggj-
una en hópur prúðbúinna
karla og kvenna þustu um
borð, þar á meðal sá er þetta
skrifar með ársgamla dóttur
sína í fanginu. Aðrir í hópnum
voru reyndar ekki farangurs-
lausir. Einn hélt á ferðatösku
þar sem hempa og kragi prest
voru geymd, annar rogaðist
með bamvagn, þriðji hélt
þéttingsfast utan um nótna-
blöð og bækur. Svo vora
þarna nokkrir kokkar, ábúð-
armiklir í fasi, er hlóðu kræs-
ingum um borð, ættuðum frá
Hótel Egilsbúð í Neskaupstað.
Hópurinn skundaði
undan slyddunni og
rokinu yfir þyrlupall
varðskipsins og inn í
hiýjuna þar sem brosandi sjóliðar
vísuðu mönnum til sætis setu-
stofu varðskipsins. Hinir hraust-
ari í hópnum drifu sig reyndar
upp í brú til þess að fylgjast með
orustu Ægis við Ægi konung.
Síðan var festum kastað og
lagt af stað út f sortann. Ferð-
inni var heitið til Mjóafjarðar til
fermingar. Mjóifjörður teygir sig
inn í landið milli Norðfjarðar og
Seyðisfjarðar. Þangað eru erfiðar
samgöngur landleiðina yfir vetr-
artímann en þess betri af sjó,
enda ekki nema þriggja stundar-
fjórðunga sigling með varðskip-
inu frá Neskaupstað til Mjóa-
fjarðar.
í hópnum, sem nú fékk að
finna fyrir þungum hrömmum
hafsins, var kór Norðfjarðar-
kirkju og prestur, sr. Ingileif
Malmberg, greinarhöfundur, sem
er eiginmaður prestsins, organ-
isti kirkjunnar, Ágúst Ármann
Þorláksson, ættingjar og vinir
fermingarbarnsins, auk fyrr-
nefndra kokka. Já, fermingar-
bamsins, en ekki bamanna, því
í ár var eitt bam fermt í Mjóa-
fírði.
Reyndar var það Ijúf skylda
greinarhöfundar að ferma barnið
er beið spennt heima á Sólbrekku
í Mjóafirði eftir komu varðskips-
ins. Því þannig háttar til í Norð-
fjarðarprestakalli að prestmak-
inn er prestvígður og leysti af
konu sína í barnseignarfríi henn-
ar fram í desember á síðasta
ári. Fermingarbörnunum hefur
undirritaður haldið áfram að
kenna sér til gleði eftir að afleys-
ingunni lauk.
Mjóafjarðarkirkja og Norð-
fjarðarkirkja em báðar hluti af
Norðfjarðarprestakalli. í Mjóa-
firði var áður mikil byggð, allt
að 400 manns, og þaðan voru
meðal annars stundaðar um-
fangsmiklar hvalveiðar, eins og
reyndar einnig frá öðrum fjörðum
kringum Norðíjörð. Nú eru íbúar
í Mjóafírði 38 á 9 bæjum. Fjörð-
urinn sjálfur er langur og mjór,
girtur háum fjöllum.
Þegar Norðfjarðarklerkur
messar í Mjóafjarðarkirkju kem-
ur kór kirkjunnar á Norðfirði
með. Á því var nú engin undan-
tekning. Fermingarbarnið, Elfrið
Ida Bjömsdóttir, hefur komið
einu sinni í viku til fundar við
greindarhöfund í prestssetrinu í
Neskaupstað, þar sem innihald
fermingarinnar hefur verið krufíð
til mergjar. Hún sigldi með póst-
bátnum milli fjarðanna og notaði
ferðina til þess að sækja tíma í
tónskóla Neskaupstaðar. Fáir
prestar njóta slíkra forréttinda,
að geta setið og spjallað við
fermingarbam vetrarins í ró og
næði eins og undirritaður hefur
fengið i vetur. Enda fór svo að
hún fræddi fræðarann um fjöll
og dali, dýr og plöntur, í stuttu
máli allt það sem Austurland fel-
ur í sér af náttúrufegurð og dýrð.
Ekki var laust við að sumum
væri nóg boðið þegar varðskipið
beygði fyrir Nípuna og inn í
Mjóafjörð. Nípan er ókleift fugla-
bjarg, austasti hluti fjallgarðsins
er skilur firðina tvo að. Þar er
ætíð slæmt í sjó að sögn sæfar-
enda. Nú vom lætin í verra lagi
vegna illviðrisins er geisaði allt
um kring. Til er einstigi er liggur
milli fjarðanna um klettabelti
Nípunnar. Heitir það Farið og
er ekki ætlandi nema hraustustu
mönnum að fara og það að sum-
arlagi. Liggur Farið frá fjarðar-
botni eins og græn rák, upp í
hæstu belti Nípunnar, og þaðan
aftur niður í byggð. Til forna var
leiðin betri, nú hefur hmnið mik-
ið úr henni. Mátti grilla í Farið
úr brúnni á Ægi. Hæsti tindur
Norðfjarðarnípunnar hvarf aftur
á móti í kófinu og illilegur hamar-
inn glotti framan í varðskipið sem
virtist eins og leikfang í klónum
á risunum tveimur, klettahamrin-
um og öskrandi hafinu. En skip-
herra Ægis, Ólafur Valur
Sigurðsson, lét sér óveðrið í léttu
rúmi liggja og undir öruggri
stjórn hans sigldi varðskipið tígu-
lega inn á lygnan hafflötinn milli
fjallahringsins í Mjóafirði.
Eflaust hefur honum þótt þetta
hið besta veður, að minnsta kosti
fundu fermingargestimir að þeir
voru í hinum traustustu höndum.
Þegar í land var komið biðu
Mjófirðingar eftir ferðalöngunum
á stórum og miklum íjallabílum
er fluttu alla í Mjóafjarðarkirkju
er stendur við þorpið. Sjálf kirkj-
an er í raun alger dýrgripur,
fagurlega við haldið og af miklum
kærleika, byggð í íslenskum stíl.
Kirkjan á reyndar 100 ára af-
mæli nú í sumar og verður þá
mikil hátíð haldin af því tilefni.
Dreif nú að kirkjugesti af flest-
um bæjum og þegar kirkjuklukk-
umar boðuðu upphaf messu-
gjörðar, í kapp við hvininn í rok-
inu, var hver bekkur í þessu fal-
lega guðshúsi þétt setinn.
Þegar fermingarathöfninni
lauk buðu foreldar Elfriðar Idu
öllum kirkjugestum, presti, kór
og organista til veislu. Sú veisla
var ekki af verri endanum, kalt
borð og kaffíhlaðborð að því
loknu.
Það var því sæll, mettur og
glaður hópur er steig á skipsfjöl
um klukkan 6 og hélt áleiðis til
Norðfjarðar. Töluvert hafði bætt
í veðrið en heimamenn létu það
ekki á sig fá heldur fylgdu okkur
til skips þar sem enn tóku á
Norðfjarðarkirkju um borð
í Ægi.
móti okkur hjálpsamir starfs-
menn Landhelgisgæslunnar. Þeir
höfðu reyndar notað daginn til
æfinga og höfðu veislugestir séð
til kafara er skutust upp úr brim-
inu og syntu kringum Ægi eins
og sólbaðsdýrkendur á suðrænni
strönd.
Það var reyndar samdóma álit
allra hversu þarft og nauðsynlegt
starf Landhelgisgæslan vinnur í
kyrrþey hringinn í kringum land-
ið. Það er gott að vita af þessum
rólegu og vingjarnlegu köppum
í grennd við dreifðar byggðir og
varasöm mið. Eins og einhver
Mjófirðingur sagði, þá vakti nær-
vera varðskipsins öryggiskennd
sem fáir aðrir geta veitt, ef
nokkrir.
Um daginn hafði enn hert í
vindinn og nú leið óreyndum
landkrabba eins og hann væri í
rússíbana á meðan varðskipið
ýmist stökk hæð sína í loft upp
eða steypti sér niður í öldudali.
Einn farþeganna lét sér velting-
inn í léttu rúmi liggja. Það var
dóttir greinarhöfundar sem
eflaust hefur liðið eins og í vagn-
inum sínum á göngu með pabba
og mömmu á sólríkum degi.
Þgar í höfnina í Neskaupstað
var komið kvöddust sæfarar og
ferðalangar með kurt og héldu
starfsmenn varðskipsins til gæsl-
ustarfa fyrir Austurlandi, en aðr-
ir til síns heima. Dagur var að
kveldi kominn og páskahátíðin á
enda í þetta sinn.
Höfundur cr fræðslufulltrúi
þjóðkirkjunnar á Austurlandi.