Morgunblaðið - 29.11.1992, Blaðsíða 31

Morgunblaðið - 29.11.1992, Blaðsíða 31
£Gei HaaMavöw. ~MORGUNBLAÐIÐ SAMSAFNK) HRA3KW3A3 araAjannoíioM SUNNUDAGUR 29. NÓVEMBER 1992 % 1 Mauno Koivisto for- sætisráðherra Finn- lands og Olof Palme forsætisráðherra Svíþjóðar á gangi í norðangarranum á Lækjartorgi. uði. Þingið sátu 78 þjóðþingsfulltrú- ar og um 40 ráðherrar, en í állt sóttu hátt á fjórða hundrað manns þingið. Merkasta mál þingsins var hugmyndin um norrænt tollabanda- lag, Nordek. Forseti var kjörinn Sigurður Bjarnason frá Vigur. I samtímaheimildum er þess sérstak- lega getið að vonskuveður hafi ver- ið þegar þingfulltrúar komu til landsins, rok og hríðarbyljir svo litlu hafi munað að flugvélar með þing- fulltrúa gætu lent í veðurofsanum. En allt fór vel að lokum og þótti þinghaldið takast með. ágætum. Trygve Bratteli, fyrrverandi for- sætisráðherra Noregs, og Mauno Koivisto frá Finn- landi ræðast við. SÍMTALID... ER VIÐ ELÍNUINGIMUNDAKDÓTTUR 5ÁRA Fimmtujólin 45380 — Er þetta Elín? Já. — Komdu nú blessuð, þetta er Kristín Marja á Morgunblaðinu. Ég er búin að vera að hringja í þig, en þú ert aldrei heima. Hvar varstu? Bíó. Veistu hvað, klukkan og kertastjakinn breyttust í mann og konu og strák. — Hvað segirðu! Þetta hefur verið skemmtileg bíómynd. En heyrðu, nú er aðventan að koma og því langaði mig til að rabba við þig um jólin. Þetta eru fimmtu jól- in þín, manstu nokkuð eftir jól- unum í fyrra? Ég veit það ekki. — Þekkirðu jólasveinana? Einn. Veistu hvað, ég sá jóla- sveininn gegnum gluggann. — Nú? Hvað var hann að gera? Hann var að koma og gefa mér í skóinn. — Manstu hvað hann gaf þér Ég fékk skraut og páskaegg. — Nú, nú, eitthvað hefur sá gamli verið farinn að kalka. En ég á litla frænku sem fékk kartöflu í skóinn í fyrra. Veistu af hverju? Hún var svo óþekk. — Einmitt. Manstu hvað jóla- svejnarnir heita? Ég man suma. Stekkjastaur, en ég man ekki hvað þessi heitir sem var að stela kertunum. — Kertasnfkir. En veistu út af hverju við höldum jól? Nei. — Manstu hver fæddist á jólunum? Veistu hvað, löggan kom og gaf okkur endurskins- merki. — Já, já, á leik- skólann þá? Jólasveinarnir komu líka. Veistu hvað, ég fékk bók. — Hvað se- girðu, ekki hafa þeir verið nískir. Veistu hvað, við dönsuðum í kringum jólatréð. — Voruð þið í sparifötunum? Við þurftum þess nú ekki. — Auðvitað ekki, en veistu hvað aðventa er? Nei. — Þá er svona krans á borðinu með fjórum kertum í. Nei, ég er ekki á borðinu. — Ert þú ekki á borðinu? Nei, kertin eru ekki á borðinu. — Þau koma. Jæja, en hvað viltu; nú helst fá í jólagjöf? Leir. — Leir já, nokkuð fleira? Nei. — Jæja Elín mín, þú segir það. En hvenær þurfa bðrn að fara að hátta svo þau fái eitthvað í skóinn? Snemma. — Klukkan hvað er það? Átta. — Við munum það. Heyrðu, þegar jólasveinninn kemur til þfn, bld3u hann þá um að koma til mín líka. Við tölum ekki við hann. — Nú? Við hlustum á hann. Veistu hvað, löggan sagði að það mættú. aldrei vera úti eftir kvöldmat. En ég var ekki úti núna, ég var á veit- ingastað. — Það eru aldeilis flottheit á •minni. Ég fékk hamborgara, franskar, ís, og litabók og liti. — Hvað lúxus er þetta! Af hverju fæ ég aldrei litabók og liti á veitingastað? Bara. — Af hverju ekki? Bara. — Jú, af hverju ekki? Þú varst ekki á veitinga- staðnum. — Það er rétt. Jæja Elín mín, þú þarft víst að fara að sofa, svo ég býð þér bara góða nótt. Ég skila því. i + FRÉTTALfÓS ÚR FORTÍD HUSNÆÆHSVANDI GUNNARS GUNNARS- SONAR í REYKIAVÍK Gunnar Gunnarsson Haustið 1948 fréttist það um íslandsbyggðir að skáldið Gunnar Gunnarsson og Fransiska kona hans hefðu gefið ríkinu höfuðból sitt Skriðuklaustur. Seint í nóvember sama ár átti blaðamaður Morgunblaðsins viðtal við'Gunnar. Áður hafði blaðamaðurinn átt símtal við Gunnar en vegna þess hve illa heyrðist varð það að samkomulagi að geyma spjallið þar til skáldið flytti suður. Yfir kaffibolla á Hótel Borg f6r svo viðtalið fram. Skáldið sem gaf ríkinu höfuðból sitt og kona hans, eru nú húsnæðislaus og verða að búa í gistihúsi. Þau hjónin hafa verið að leita fyrir sér um íbúð, en ekki tekist ennþá, segir blaðamaðurinn í grein sinni. Hann segir ennfrem- ur að alveg sé óvíst hvar þau taki sér bólfestu til langdvalar, en það mætti á Gunnari skilja að hann vildi gjarnan setjast að í Reykja- vík, (sem líka varð reyndin). Um Skriðuklaustur segir Gunn- ar að þau hjónin hefðu helst óskað eftir að húsið yrði notað sem hressingarhæli eða að listamönn- um yrði tryggð þar dvöl, eða eitt- hvað þess háttar. „Það sem vakti einkum fyrir konu minni og mér," segir Gunnar, „var að jörðin lenti ekki í braski. Við gátum ekki hugsað okkur það, eftir að við vorum búin að búa um okkur þarna. Það var þess vegna sem við töldum tryggast að ríkið fengi jörðina til umráða. En aðalástæð- an til þess að við fluttum var að búskapurinn var orðinn okkur of- Frá höfiiðbóli ígisti- herbergi viða. Það var ekki hægt að fá neina hjálp. Jafnvel kvennaskólinn á Hallormsstað var vinnufólkslít- ill. Það er hægt að fá fólk þarna eystra á sumrin en vonlaust að vetrinum." Þegar talið barst að húsnæðis- málum og því hvort ekki sé erfitt að vera skáld, að vinna að hugðar- efnum sínum í gistihúsherbergi segir skáldið það rétt vera. En það sé hægara sagt en gert að fá íbúð, hvort heldur sé til leigu eða til kaups. Þau hjónin hafi farið á hnotskóg eftir húsnæði frá því þau komu suður. Það hafí ekki verið hægt að gera að austan, því lítt sé gerlegt að leigja eða kanna húsnæði að óséðu. En þetta hafi gengið heldur stirt eftir að suður kom. Þau hafi verið að því komin að leigja húsnæði, sem þeim leist vel á, en þá tók systir húseiganda upp á því að gifta sig og þurfti á ibúðinni að halda. Það þekkja margir þá erfiðleika, sem eru á því að fá íbúð í Reykjavík um þessar mundir, segir í greininni. Umræðurnar snúast þessu næst um skáldsögu Gunnars, Jón Ara- son, sem þá var að koma út á íslensku. Hersteinn Pálsson þýddi bókina úr dönsku en Gunnar kveðst í viðtalinu hafa farið yfír handritið og breytt því allmikið. „Ekki vegna þýðingar Hersteins," bætir hann við. „Heldur vegna breytinga sem ég vildi gera á sög- unni á íslensku og sem hér þótti betur fara en í danska textanum. Fór ég með handritið eins og mér sýndist. Það má segja að við höf- um báðir unnið þetta verk." Grein- arhöfundur lætur þess getið að bókin um Jón Arason hafi fengið mikið lof þegar hún kom út í Danmörku. „Þegar um slíka sögu.. er að ræða verður maður að fylgja sögulegum staðreyndum ná- kvæmlega," segir Gunnar. „Bæði er það að saga Jóns Arasonar biskups er kunn og heimildir um hana nær óþrjótandi. Það kostaði mikla vinnu og fyrirhöfn að skrifa ; þessa sögu." Þegar Gunnar er spurður í við- talinu hvort í vændum sé nýtt verk frá honum gefur hann lítið út á það. „Það fer mikill tími í útgáfu fyrri bóka á íslensku og ýmislegt annað kemur til greina sem glepur. En ekki er því að neita, að eitthvað kann að vera á prjónunum ef vel er að gáð. Það var gefið hálfgildings fyrirheit með söguflokknum um Heiða- harm. En heimurinn er að breyt- ast svo mikið. Maður er kominn úr þeim heimi, sem maður fæddist í og í annan heim að nokkru leyti. Best er að spá sem minnstu um framtíðina," segir skáldið. Á meðan þeir félagar voru að drekka kaffið og rabba saman var lítill kettlingur að leika sér í her- berginu. „Það var auðséð að kisa litla kunni vel við sig," segir grein- arhöfundur. „Hún nuddaði sér upp að húsbónda sínum og malaði af vellíðan. „Þér hafið húsdýr ennþá, þótt búskapnum sé lokið? „Já, sonardóttir okkar gaf mér þennan kettling með þeim orðum, að nú þegar ég væri búinn að farga öllum skepnum mínum gæti það ekki minna verið en að ég ætti eina kisu."

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.