Morgunblaðið - 14.10.1994, Qupperneq 35

MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 14. OKTÓBER 1994 35
umst á unglingsaldur, þá minnkaði
samgangurinn. En endrum og sinn-
um hittumst við nú samt og ailtaf
umvafði Adda mig með þessari ein-
stöku væntumþykju og hlýju sem hún
bjó yfir.
Ég veit að það tóku við erfið ár
þegar liðagigtin byijaði að heija á
Óddu. En hún reyndi þó alla krafta
til hins ýtrasta, passaði börn og svo
saumaði hún út og föndraði, eins og
fallegt heimili þeirra hjóna ber vitni
um.
Ég hitti Öddu síðast í sumar. Það
var í Kringlunni, þar sem hún var
með eiginmanni sínum og tengda-
dóttur. Mér duldist ekki að líkaminn
hafði þurft að taka á sig fleiri og
þyngri byrðar en áður, en bros henn-
ar hafði samt sama mátt og fyrr og
fas hennar sama streymi. Hún fékk
þá að sjá dóttur mína, sex mánaða
gamla, sem auðvitað brosti framan
í þessa næmu konu sem skildi börn.
Elsku Guðjón, Sverrir og Patricia.
Ég votta ykkur mína dýpstu samúð
og bið ykkur öllum Guðs blessunar.
Jóna Björk Grétarsdóttir.
Með þessum orðum kveð ég góða
og kæra vinkonu, hana Öddu í Furu-
gerðinu. Kynni okkar hófust 1962,
þegar við fluttum báðar í nýtt fjöl-
býlishús við Álftamýri, í hverfí sem
þá var í uppbyggingu, og þróuðust
þau í einlæga vináttu sem aldrei
féll skuggi á. Á kveðjustund koma
upp í hugann ótal minningar um
ánægjulegar samverustundir svo
sem ferðalög um landið, sérstaklega
þegar stelpurnar mínar og Guðjón
voru yngri. Fyrir fimm árum fórum
við í síðustu sameiginlegu ferðina,
hringferð um ísland. Kirkjubæjar-
klaustur var fyrsti dvalarstaðurinn
og rifjuðum við upp, ekki í fyrsta
sinn, þegar við rúmum tuttugu árum
áður gistum þar í litlu húsi og kveikt-
um á gastæki inni í húsinu þrátt
fyrir að eigendur hefðu sérstaklega
bannað það. Við vorum næstum því
staðnar að verki við eldamennskuna
og ef til vill var það ástæðan fyrir
því að dvölin á Klaustri varð okkur
sogast til baka og skollið inn í líkam-
ann og lifnað við aftur.
Einnig hafði ég lesið heilan kafla
! eftir Dalai Lama, hinn andlega og
I veraldlega leiðtoga Tíbeta, þar sem
hann lýsir vandlega hvað tekur við
eftir dauðann. Minningargrein mín
er því ekki um pabba minn sem dó,
heldur um viðskilpað hans við hinn
efnislega líkama. Ég trúi því að pabbi
minn lifi enn, jafnvel um alla eilífð,
og á góðum stað. Megi svo vera.
Guðmundur Rafn Geirdal.
j -
Ég á mynd af húsi sem stendur
I á sjávarkambi varið bólverki sjávar-
megin. Háar tröppur liggja upp að
aðalinngangi hússins. Á neðsta palli
þeirra stendur fjögurra til fimm ára
drengur, á efsta pallinum fata. Á
þessum árum voru rafmagnseldavél-
ar ekki komnar hús. Allt var kynt
með kolum en kveikt upp með spón-
um eða viðarbútum. Drengurinn
{ hafði verið að tína sprek í fjörunni
j fyrir mömmu sína.
Bragi ólst upp í skjóli foreldra
I sina. Hann var þægt barn og iðið.
Hann fann sér alltaf eitthvað til að
una sér við og iðja. Hann átti Ijúfa
frumbernsku. En þegar hann er 12
ára hrynur þessi veröld, sem á að
vera og er skjói og hlíf sérhveijum
mannlífsgróðri. Þá missir hann móð-
ur sína. Faðir hans var þá þegar
heilsulítill og heilsulaus fáum árum
{ síðar. Upp frá því má segja að Bragi
j hafi mátt sjá um sig sjálfur að mestu
* leyti. Ekki er fjarri lagi að ætla að
( þessi reynsla hafi sett mark sitt á
lundarfar hans og lífsviðhorf. Hann
ætlaði sér áfram og gat á ekkert
treyst nema sjálfan sig.
Hann lærði rafvirkjun hjá eldri
bróður sínum Pétri og lauk prófi í
þeirri grein. Hann var ungur þá og
langaði til að sjá sig um í heiminum.
Hann réð sig því í farmennsku og
{j var í siglingum næstu árin. Mér er
minnisstætt, þegar hann kom úr
^ fyrsta túrnum. Hann var ekkert
| nema skinin beinin, svo illa hafði
sjóveikin leikið hann. En hann vildi
ekki gefast upp. Systur hans, Erna
MINNINGAR
Ultrabra
sérstaklega _ hugleikin og eftir-
minnanleg. Í þessari ferð heimsótt-
um við æskustöðvar Öddu, Stöðvar-
fjörð, og dvöldum þar tvo yndislega
daga hjá ættingjum hennar.
Skömmu eftir þessa ferð urðu viss
þáttaskil í lífi Öddu. Fór þá að bera
á skertri lungnastarfsemi hjá henni,
sem olli því að hún varð að fá hreint
súrefni til innöndunar. Súrefniskútur
varð hluti af hennar daglega lífi og
litum við vinir hennar á þetta sem
sjálfsagðan hlut. Það var aðdáunar-
vert hve vel hún aðlagaði líf sitt
þessum breyttu aðstæðum, enda
svaraði hún oft ef hún var spurð um
heilsufarið: „Það er ekkert að mér,
ég er bara í súrefni.“ Hún naut
dyggilegs stuðnings eiginmanns
síns, Sverris, sem stóð eins og klett-
ur við hlið hennar í hvívetna. Hún
lét þetta ekki hindra sig í að heim-
sækja Guðjón tvívegis til Bandaríkj-
anna, þar sem hann dvaldist við
nám, enda kjarkur hennar og dugn-
aður engu líkur. Adda var ákaflega
glaðlynd og hláturmild og nösk að
sjá spaugilegu hliðarnar á tilverunni.
Ég mun sárt sakna allra heim-
sóknanna í Furugerðið, þar sem við
Adda ræddum málin yfir kaffibolla
í eldhúskróknum. Ég er þakklát fyr-
ir að hafa fengið að kynnast slíkri
hetju og njóta vináttu hennar og
einstakrar tryggðar. Við Magnús
sendum Sverri, Guðjóni, Pattý og
systrum hennar okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Margrét Eggertsdóttir.
Við systurnar kynntust Öddu
þegar við vorum börn og bjuggum
í sama stigahúsinu j Álftamýri. Milli
foreldra okkar og Öddu og Sverris
tókst ágætis kunningsskapur, sem
síðar tengdi fjölskyldurnar óijúfan-
legum vináttuböndum. Við litum á
þau sem hluta af fjölskyldunni og
fannst okkur hvorki hægt að halda
upp á afmæli né halda jól eða ára-
mót hátíðleg nema þau Guðjón væru
með okkur.
Hún fylgdist með okkur vaxa úr
grasi og ná þroska og hafði ætíð
mikinn áhuga á öllu því sem við
og Hjördís, minnast þess með þakk-
læti hvemig hann gladdi þær alltaf
þegar hann kom úr siglingum með
eitthvað sem ekki fékkst hérna eða
þær höfðu ekki efni á að kaupa.
Þegar hann hætti siglingum fimm
til sex árum síðar hóf hann störf sem
rafvirki, rafvirkjameistari og seinna
umsvifamikill rafverktaki. Hann var
hörkuduglegur og unun að sjá hann
vinna. Hann hafði marga menn í
vinnu og útskrifaði marga nemend-
ur. Hann hafði oft orð á því hvað
honum þætti vænt um þá stráka,
sem aldrei varð verkvant, þótt hann
væri ekki sjálfur til staðar til að
segja þeim fyrir verkum. Þótt hann
færðist mikið í fang náði hann alltaf
að anna því og stóð við það sem
hann sagði.
Eitt árið var hann hæsti skatt-
greiðandi í Kópavogi. Þá fór hann á
fund fógeta. Hann gaf sér ekki tíma
til að hafa fataskipti, fór bara í
vinnugallanum. Hann bað fógeta
afsökunar á útganginum. Fógeti
sagði að það væri fremur sitt að
biðja afsökunar. Hann bæri virðingu
fyrir vinnandi mönnum.
Erindið var að semja við fógeta
um að mega greiða gjöldin öll á til-
teknum tíma, en ekki í hlutum eins
og tilgreint er á skattaseðli. Það
væri hagkvæmara fyrir sig. Fógeti
tók erindi hans vel. Gjöldin voru öll
greidd á umsömdum tíma.
Bragi hafði í mörg ár búið við
mein í fæti. Snemma á þessu ári var
gerð tilraun til að laga það. Sú að-
gerð bar ekki árangur og því var
ákveðð að gera aðra tilraun í von
um betri árangur. ,Sú aðgerð virtist
takast vel, en þá kom í ljós mein-
semd í heila sem ekki varð við ráðið.
Ragnhildur og Bragi áttu
myndarlegt hús og fallegt og
smekklegt heimili. Þau voru sam-
hent um allt sem laut að velferð
barna þeirra og barnabarna. Um
leið og við vottum Ragnhildi samúð
okkar og virðingu óskum við henni
og öðrum ættingjum gæfu og geng-
is um ókomnin ár.
Hjördís, Erna, Svanhildur
og Ingólfur Geirdal.
tókum okkur fyrir hendur og það
var fyrir okkur sjálfgefið að halda
góðu og innilegu sambandi við hana
eftir að við fluttum að heiman.
Adda var einlæg, umhyggjusöm,
ósérhlífin og einstaklega dugleg,
sem kom berlega í ljós þegar veik-
indi voru farin að hafa veruleg áhrif
á líf hennar. Við erum þakklátar
fyrir að hafa fengið að kynnast
henni og er fráfall hennar okkur
mikill missir.
Með þessum fátæklegu orðum
kveðjum við Öddu og vottum Sverri,
Guðjóni og Pattý okkar dýpstu sam-
úð.
Sigríður og Kristín.
Það hálfa væri nóg, hugsaði ég
þegar við heimsóttum Öddu fyrir
nokkrum dögum, en þá var mjög
af henni dregið vegna þeirra veik-
inda sem hún barðist við af svo
mikilli eindrægni og styrk, langt
umfram það sem maður getur
ímyndað sér að nokkur manneskja
fái umborið án þess að kveinka sér
og láta undan síga. En Adda undi
ekki vorkunnsemi í sinn garð, en
þó mátti Adda hvergi neitt aumt sjá
þannig að hún reyndi ekki sjálf að
hjálpa til. Barlómur var eitthvað
sem Adda þekkti ekki.
Það var fyrir réttum fjórtán árum
að leiðir fjölskyldna okkar lágu sam-
an, en Ádda, með dyggri aðstoð
Sverris og Guðjóns, hafði þá tekið
að sér að gæta litlu stúlkunnar okk-
ar, hennar Baddý, sem þá var að-
eins sex mánaða gömul. Við vissum
það ekki þá hverrar gæfu við vorum
að verða aðnjótandi, en það kom
fljótt í ljós að innilegri og betri
umönnun fyrir barnið okkar gátum
við ekki hugsað okkur, enda fór það
svo að litla stúlkan varð hluti af
fjölskyidunni í Furugerði 13 og
dvaldist þar að meira eða minna
leyti næstu fjórtán árin. Það var oft
glatt á hjalla í barnahópnum sem
Adda passaði á þessum árum, en
börnin öll báru ótakmarkaða virð-
ingu og ást til Öddu, sem byggðist
á natni hennar og umhyggju fyrir
hveijum einstaklingi fyrir sig. Það
sýnir kannski best hvaða manneskju
Adda hafði að geyma að þrátt fyrir
að hún ætti við erfið veikindi að
stríða allan þennan tíma og sem
ágerðust með árunum, man ég ekki
til þess að hún hafi þurft að taka
sér frí frá börnunum nema í einn
eða tvo daga í öll þessi ár.
Og því varð allt svo hljótt' við helfregn þína
sem hefði klökkur gígjustrengur brostið.
Og enn veit ég um hjarta, harmi lostið,
sem hugsar til þín alla daga sína.
En meðan árin þreyta hjörtu hinna,
sem horfðu eftir þér í sárum trega,
þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor í hugum okkar hinna.
(Tómas Guðmundsson)
í dag horfum við með þakklæti
til síðustu fjórtán ára og þeirrar
góðu vináttu sem tókst með fjöl-
skyldunum tveimur, vináttu sem
hefur vaxið og dafnað með hvetju
ári.
Elsku Sverrir, Guðjón og Patty.
Megi algóður Guð styrkja ykkur nú
á raunastundum og færa ykkur aft-
ur birtuna, hlýjuna og ylinn sem
Adda átti svo mikið af og miðlaði
til okkar hinna sem vorum þeirrar
gæfu aðnjótandi að vera samferða
henni, þó í allt of stuttan tíma.
Blessuð sé minning Öddu.
Kristín, Ólafur, Bjarney,
Jason og Helena.
Frystikisturnar frá Elcold eru löngu landskunnar fyrir öryggi og sparneytni.
Núna bjóðum við þessar dönsku umhverfisvænu frystikistur á verði sem ailir ráða við.
Skiptiborö 41000, 641919
caamffflEEffiEH
Hólf og gólf, afgreiösla 641919
<Tmrw.piniww.ntt:wiuiljr.iffTtt
Almenn afgreiðsla 54411, 52870
Almenn afgreiðsla 629400
Grænt símanúmer BYKO:
Almenn afgreiðsla 689400, 689403
Grænt númer 996410
W FicaldL
í KRINGLUNNI
Söluaðilar: Ljósgjafinn, Akureyri - Núpur, ísafirði - K.H.B., Egilsstöðum - Skipavik, Stykkishólmi.