Morgunblaðið - 14.10.1994, Blaðsíða 37

1
MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 14. OKTÓBER 1994 37
| honum með vini sínum, Þóri. Þeir
| voru mikið saman og tókum við
strákarnir eftir því þegar þeir vinirn-
ir töluðu saman ensku og þótti okk-
ur mikið til koma.
Leiðir okkar skildu þegar árin liðu,
en skárust aftur um 1962 þegar
Rudolf kom til starfa hjá varnarlið-
inu. Árið 1966 kom hann til starfa
í slökkviliðinu á Keflavíkurflugvelli
og minnist ég þess að mér var þá
falið að leiða hann fyrstu sporin um
| slökkvistöðina og útskýra hlutina.
á Þetta var ánægjuleg endurnýjun á
gömlum kynnum.
Ferill Rudolfs í slökkviliðinu er
orðinn ríflega 28 ár. Árið 1972 tók
Rudolf að hækka í tign innan
slökkviliðsins og var svo komið þeg-
ar hann lést að hann var orðinn einn
af aðalvarðstjórum liðsins. I kringum
Rudolf var aldrei nein lognmolla og
væri synd að segja að aldrei hafi
blásið um hann, en öll sín mál leysti
| hann vel, þannig að aldrei var eftir
á blettur svo ég viti til. Öll tilvera
Rudolfs Thorarensen snerist um það
að gera vel. Hann var einstaklega
samviskusamur, hætti aldrei við
hálfunnið verk. Þegar hann var
brunavarnaeftirlitsmaður vann hann
heilu næturnar við skýrslugerð til
að láta ekki standa upp á sig og
þótt álagið væri mikið kom aldrei
til greina hjá honum annað en að
standa sig. Broshýr var hann og
| glettinn, hallmælti aldrei nokkrum
4 manni.
Slökkviliðið var honum mjög
kært. Hann lagði mikið af mörkum
til að auka hróður þess og það er
ekki síst honum að þakka það mikla
og góða orð sem af því fer. Yngri
menn í slökkviliðinu munu minnast
stundanna þegar Rudolf var að
kenna þeim fagið sem nú hefur aflað
þeim réttinda og skírteinis þar um
frá bandaríska ríkinu. Rudolf tók
( því sem að höndum bar og lagði
i mikið á sig til að mennta sig í fag-
* inu og stóðst öll skrifleg og verkleg
próf með sóma. Hann sýndi aldrei
af sér annað en hollustu.
Síðasta sérverkefni hans var verk-
legt og bóklegt námskeið sem hann
hélt fyrir unga bandaríska sjóliða
um brunavarnir og slökkvistörf svo
að þeir mættu komast áfram til vegs
og virðingar. í þessu verkefni sem
<----------------------------------------
| Snyrtimennska var honum í blóð
borin eins og öll hans verk báru með
sér.
Eftir oft annasama vinnuviku fóru
þau hjón gjarnan að Þingvöllum, en
þar byggðu þau sér sumarhús fyrir
mörgum árum. Sverrir naut þeirra
ferða mjög.
Við eigum eftir að sakna nærveru
hans á góðum stundum, en hann var
ávallt hrókur alls fagnaðar í ijöl-
( skylduboðum okkar.
| Sverrir Einarsson hafði þá vissu
að lífið sigraði dauðann og bar því
engan ótta til vistaskipta.
Um leið og við þökkum Sverri
samfylgdina vottum við Katrínu og
börnum samúð okkar.
Tengdafólkið.
í dag kveð ég kæran vin minn,
Sverri Einarsson. Hann var mér hinn
( besti bróðir og leiðbeinandi frá fyrsta
| degi mínum hér á íslandi fyrir rúm-
um 30 árum.
Heimili hans og Katrínar mág-
konu minnar varð strax mitt annað
heimili.
Aldrei komu svo ættingjar eða
vinir mínir erlendis frá, öðruvísi en
að farið væri með þá í heimsókn til
Katrínar og Sverris. Hann kenndi
mér ótal margt sem auðveldaði mér
aðlögun til lífshátta íslendinga og
I að festa rætur hér.
I Hann var náttúrubarn og hans
mesta yndi var að ferðast um land-
ið, og ófáar voru þær ferðirnar sem
við hjónin fórum með honum og
Katrínu.
Áður fyrr á jeppanum, en hann
var ,jeppa-karl“, og síðari ár á lít-
illi einkaflugvél hans.
Hann hafði einstakt lag á að
gera dagsferð að hinni mestu
skemmtiferð. Víða var stoppað,
( gengið um, drukkinn kaffisopi,
, dáðst að fegurð landsins og sjón-
’ aukanum oft brugðið fyrir augu.
Einnig voru þær óteljandi ferðirnar
öðrum kom fram hversu létt hann
átti með að tjá sig á ensku og ná
athygli þeirra sem hann átti við-
skipti við.
Eg þakka Rudolfi hans miklu og
samviskusamlegu störf sem ætíð
verða til vitnis um góðan orðstír sem
ekki mun deyja. En nú er Rudolf
horfinn á braut í blóma lífsins og
mikill söknuður ríkir meðal okkar
félaga hans. Eddu eiginkonu Rudolfs
og allri fjölskyldu sendi ég innilegar
samúðarkveðjur á sorgarstund.
Blessuð sé minningin um góðan
dreng.
Haraldur Stefánsson.
Enginn ræður sínum næturstað.
Sú hugsun kemur í huga okkar við
skyndilegt fráfall vinar okkar og
starfsfélaga Rudolfs Thorarensen
varðstjóra þar sem hann var á vakt
með okkur í Slökkviliðinu á Keflavík-
urflugvelli. Eftir standa minningar
um góðan dreng sem skilur eftir sig
stórt skarð sem aldrei verður aftur
fyllt. Aldrei var lognmolla í kringum
Rúdda sem hafði starfað í slökkvilið-
inu í 28 ár. Þekking hans á slökkvi-
fræðum var einstök og eigum við
eftir að búa að störfum hans um
mörg ókomin ár. í starfi var hann
tryggur samstarfsfélögum sínum og
raungóður þegar til hans var leitað.
Kímnigáfa hans og frásagnarhæfi-
leikar voru einstakir, það sagði eng-
inn brandara eins og hann, hann lék
þá jafnóðum og gæddi þá lífi sem
kættu alla sem á hlýddu. Við eigum
eftir að sakna þess mikið að heyra
ekki frumsamda „blístrið" sem var
hans séreinkenni og hljómaði frá
morgni til kvölds. Rúddi var sérstakt
snyrtimenni í öllu sem hann tók sér
fyrir hendur og bera verk hans hon-
um þar vitni. Hann gerði miklar
kröfur til undirmanna sinna, en þó
ávallt sanngjarnar og aldrei meiri
en hann gerði til sjálfs sín.
Um leið og við kveðjum góðan vin
og vaktfélaga og þökkum honum
samfylgdina, vottum við eiginkonu
hans og fjölskyldu dýpstu samúð
okkar og biðjum Guð að gefa þeim
styrk í þeirra miklu sorg.
F.h. félaga á „A“-vakt,
Björn Ólafsson,
Róbert Tómasson.
til Þingvalla, í sumarbústað þeirra
hjóna.
Bátsferð var þá gjarnan farin,
rennt var fyrir silung, farnar göngu-
ferðir og spjallað yfir kaffiborðinu
hennar Katrínar.
Þegar ég Iít til baka þá hafa þess-
ar stundir með honum verið mínar
mestu og bestu gleðistundir.
Sverrir var mikill fjölskyldumaður
og átti með Katrínu og börnum
þeirra ástríkt og fallegt heimili.
Hann ræktaði sérstakt samband
við börn okkar Sigurbjargar. Sverrir
frændi var hann ávallt kallaður og
þau elskuðu hann öll. Tengdamóður
okkar sem iést háöldruð, sýndi hann
ætíð ástúð og umhyggju og skipaði
hann sérstakan sess í huga hennar.
Fjölskylda mín syrgir kæran
frænda og ég minn besta vin. Ég
bið að heilsa.
Ken C. Amin.
Okkur systkinin langar að minn-
ast elskulegs föðurbróður í nokkrum
orðum. Okkar samband við Sverri
var alltaf mjög notalegt. Mest var
þó samveran í sumarbústaðnum á
Þingvöllum, þar sem afi og amma
byggðu fyrir 35 árum fyrir alla fjöl-
skylduna. Eigum við krakkarnir
ógleymanlegar minningar þaðan.
Stelpurnar að baka dullukökur úr
tóbaksdósum frá Nýju blikk og
strákarnir að smíða fleka og sigla á
afapolli og jafnvel sigldum við á
gömlum flugvéladekkjum sem Helgi
Fil. kom með af Sandskeiðinu. Afi
stóð á tanganum að veiða silung og
amma hringdi bjöllunni kl. 3 á
sunnudögum í kakó og pönnukökur.
Þetta var stór fjölskylda, þrír bræður
og tvær systur, svoleiðis að þegar
allt liðið var mætt var allt uppí
25-30 manns á svæðinu. Þarna var
oft ansi fjörugt. Síðan féllu afi og
amma frá og varð þá hlé á veru fjöl-
skyldunnar í bústaðnum, en þá voru
Sverrir og Katrín búin að byggja sér
MINNINGAR
Þegar mér var tilkynnt að Rúddi
starfsfélagi minn og vinur í hátt á
þriðja tug ára væri dáinn setti mig
hljóðan, því aðeins örfáum tímum
áður höfðum við á vaktaskiptum
borið saman bækur okkar um starf-
ið, sem var framundan og áður en
við skildum hafði hann látið einn
léttan brandara fjúka, eins og hann
hafði gert á ótal vaktaskiptum.
Ég spyr, af hverju var hann kall-
aður burt svo langt um aldur fram?
Svarið fæ ég ekki, almættið hlýtur
að þafa haft ástæðu.
Ég kynntist Rúdda 1971 þegar
ég hóf störf í slökkviliðinu. í nokkur
ár unnum við hlið við hlið í eldvarna-
eftirlitinu. Þar kynntist ég áhuga
Rúdda á starfinu. Hann var sérstak-
lega nákvæmur við allt sem hann
tók sér fyrir hendur og skilaði öllu
frá sér þannig að ekki var fundið
að. Rúddi var sérstakt snyrtimenni
og vildi hafa hlutina í röð og reglu
og var sífellt að minna okkur á að
ganga vel um.
Samband okkar slitnaði ekki, þó
að ég flyttist á aðra vakt og kom
hann mér oft til að hlæja með sögum
sínum.
Það var aðalsmerki Rúdda að
ganga að vinnu sinni með bros á vör
og gjarnan flautaði hann lagstúf.
Við heyrum ekki lengur flaut vin-
ar míns, hann hefur lagt aftur aug-
un í síðasta skipti.
Guð verði með eiginkonu hans og
fjölskyldu.
Karl Taylor.
Nú þegar Rudolf Thorarensen vin-
ur, starfsbróðir og veiðifélagi hefur
verið kaliaður yfir móðuna miklu,
langar mig til að minnast hans með
örfáum orðum. Við Rúddi kynntumst
fyrst við sumarvinnu hjá Eimskip,
þá mjög ungir, síðan lágu leiðir okk-
ar saman á aflaskipinu Þorsteini
Ingólfssyni, þar sem við vorum einn
túr saman. Rúddi gerðist brunavörð-
ur á Keflavíkurflugvelli árið 1966.
Hann vann sig fljótt upp metorða-
stigann, varð fljótlega yfirmaður.
Hann var einn af þessum mönnum
sem öllum líkaði við. Hann var haf-
sjór af fróðleik og smitaði skemmti-
lega út frá sér með góða skapinu
og gleðinni. Rúddi var svo sérstakt
bústað á lóðinni, og hefur þar verið
þeirra annað heimili öll árin svo
maður átti alltaf öruggan stað að
mæta í kaffi og góðu brúntertuna
hennar Katrínar.
Það var alltaf notalegt að setjast
niður og spjalla hjá þeim. Sverrir
að segja frá flugmódelum sínum sem
hann hafði svo mikinn áhuga á. Síð-
ustu árin átti hann litla flugvél með
vini sínum og var hann búinn að
fljúga um allt landið.
Síðan varð endurreisn á Einars-
stöðum. Pabbi keypti bústaðinn og
endurbyggði hann ásamt okkur
systkinunum.
Eftir að Sverrir og pabbi seldu
smiðjuna varð vera þeirra beggja í
bústöðunum mun meiri og samband
þeirra enn nánara, bæði í gleði og
sorg. Sverrir missti sinn besta vin
þegar Jói bróðir hans féll frá fyrir
2 'h ári úr hjartaáfalii eins og hann
nú, en núna vitum við að þeim líður
vel saman fyrir handan.
Já, það er ótrúlegt hversu stutt
er á milli lífs og dauða, þeir allir
bræðurnir, Haukur, Jóhann og
Sverrir, horfnir á braut um aldur
fram. Systurnar Sigríður og Hjördís
lifa bræður sína þó tvísýnt hafi ver-
ið með Sigríði síðastliðna fjóra mán-
uði, þá er hún af manna og æðri
máttarvöldum að ná heilsunni á ný.
Á þessu ári hófust Sverrir og
Katrín handa við uppbyggingu á
Nýju fatahreinsuninni ásamt bróður
okkar í húsnæði sem Nýja blikk-
smiðjan var í og sýndi Sverrir í verki
hversu góður verkmaður og skipu-
leggjandi hann var, því á þeim bæ
þurftu hlutirnir að vera á hreinu.
Við vonum öll að hans lokastarf falli
í góðan jarðveg.
Elsku Katrín, Bjarni, Alma, Anna
María, Guðfinna Inga, tengdadóttir
og barnabörn. Guð styrki ykkur í
sorginni.
Helga, Guðfinna,
Jóhanna, Einar og
Isak Jóliannsbörn.
snyrtimenni að eftir var tekið, og
gekk til allra verka með bros á vör
og flautandi lítinn lagstúf. Hann tók
töluverðan þátt í félagsmálum. Hon-
um þótti mjög gaman að taka í spil
og þá einkum brids. Nokkra veiðit-
úra fórum við félagarnir saman, og
ekki var það aðalatriðið hjá honum
að veiða sem mest, heldur að sjá
um að maturinn væri á réttum tíma
og nóg af honum, og eins að allt
væri hreint og í röð og reglu í veiði-
húsinu. Ég veit að vaktfélagar hans
fyllast tómleika að heyra ekki flaut-
ið hans Rúdda í morgunsárið.
Að lokum vil ég þakka Rúdda
fyrir öll góðu árin sem við áttum
saman. Á þessari sorgar- og kveðju-
stund, bið ég góðan guð að varð-
veita og styrkja Eddu og aðra að-
standendur.
Skafti Þórisson.
VALBORG STEFANIA
G UÐMUNDSDÓTTIR
+ Valborg Stefan-
ía Guðmunds-
dóttir frá Þórshöfn
var fædd á Hróalds-
stöðum í Vopnafirði
25. desember 1932.
Hún lést á heimili
sínu í Reykjavík 7.
október síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Guðmundur
Björnsson og Olöf
Anna Stefánsdóttir.
Valborg var næst-
ynst sex systkina.
Hin voru í aldurs-
röð: Björn, Sólveig
Sesselja, Sigurður,
Sigurbjörg (látin) og Stefanía.
Árið 1950 giftist Valborg eftir-
lifandi eiginmanni sínum, Einari
Lárussyni frá Heiði á Langa-
nesi. Þau eignuðust níu börn.
Eitt þeirra, Olafur Guðmundur,
lést 1985, en átta lifa móður
sína. Þau eru: Sæmundur, Lára,
Anna, Ásta, Egill, Sigurbjörg,
Einar Valur og Elísa; Utför
Valborgar fer fram frá Áskirkju
í dag.
í DAG kveð ég vinkonu mína og
starfsfélaga, Valborgu Stefaníu
Guðmundsdóttur. Minningarnar
streyma fram í hugann þegar kveðja
skal slíka mannkostakonu. Það eru
sennilega fá orð sem geta lýst krafti
hennar og dugnaði. Hún var hrein-
lega alltaf að. Hún bar það með sér
strax í upphafi og ætíð
síðan að þar fór traust-
ur og góður starfsmað-
ur. Hún var sem klettur
í hafi. Erfíðar stundir í
lífi Valborgar fóru ekki
framhjá neinum sem
hana þekktu, en aldrei
var kvartað, aðeins
brosað í gegnum tárin.
Þá kom sér vel góða
skapið, þolinmæðin og
létta lundin. En Val-
borg átti líka sínar
hamingjustundir. Böm-
in hennar, ömmubörnin
og langömmubörnin
voru henni afar kær.
Aldur var teygjanlegt hugtak í
huga Valborgar og ekkert kynslóða-
bil og fór hún oft með okkur yngri
starfsfélögunum út að borða og
skemmta sér og var hrókur alls fagn-
aðar.
Þegar litið er til baka er svo margs
að minnast að fátt verður nefnt. Þó
eru mér minnisstæðar þær stundir
er við áttum í leik og starfi. Það var
oft glatt á hjalla og mikið hlegið.
Það er enginn vafi á að vel verður
tekið á móti Valborgu í'húsi drott-
ins; svo vel hefur hún skilað sínu
starfi hér á þessari jörð.
Ég kveð Valborgu með söknuði
og þakka samstarfið af alhug. Sendi
fjölskyldu hennar hjartanlegar sam-
úðarkveðjur. Blessuð sé minning
hennar.
Magnea Aradóttir.
t
Eiginkona mín og móðir okkar,
MARGRÉT SIGURÐARDÓTTIR
frá Bergi,
andaðist á öldrunardeild Víðihlíðar, Grindavík, 13. október.
Kristján Sigurðsson
og börn.
Faðir okkar, t SVEINN SÖLVASON, Skagfirðingabraut 15,
Sauðárkróki,
lést í Sjúkrahúsi Skagfirðinga, Sauðárkróki, miðvikudaginn 12. októ
ber. Sigurlaug Sveinsdóttir, Herdís Sveinsdóttir, Sölvi Sveinsson.
t
Útför eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður og afa,
SVERRIS EINARSSONAR
blikksmíðameistara,
Hvassaleiti 45,
Reykjavfk,
verður gerð frá Fossvogskirkju í dag, föstudaginn 14. október,
kl. 13.30.
Þeim, sem vitdu minnast hans, er bent á Hjartavernd.
Katrín Jónsdóttir,
Bjarni Ragnarsson, Kristbjörg Gísladóttir,
Alma Eydís Ragnarsdóttir,
Anna María Sverrisdóttir,
Guðfinna Inga Sverrisdóttir,
Melíssa Katrfn, Brynja Björk,
Gísli Ragnar og Sverrir Tómas.