Morgunblaðið - 07.01.1995, Blaðsíða 27

Morgunblaðið - 07.01.1995, Blaðsíða 27
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR7.JANÚAR1995 27 MINNINGAR að við jafnöldru hennar og vinkonu Irenu Lilju, dóttur mína. Þær áttu saman góðar og skemmtilegar stundir, auðvitað kom fyrir að upp kom smá misklíð. En eins og barna er vandi stóð sú misklíð stutt yfir og allt féll í ljúfa löð. Oftar en ekki skiptust þær vin- konur á að koma með uppáhalds- leikföng sín inn á heimili hvorrar annarrar og léku sér lengi saman. Þær voru báðar ákveðnar litlar manneskjur og heyrði ég oft upp- gjör þeirra á milli hvor mátti hafa hvað, í leik þeirra. Oftast rættist vel úr þeim málum. Það kom reynd- ar fyrir að önnur hvor kom grát- andi heim og sannfærð um að hin væri versta vinkona í öllum heimin- um. En það leið ekki langur tími, allt var gleymt og þær urðu aftur, bestu vinkonur í heiminum. Ég veit það eitt að Svandís var besta vinkona dóttur minnar og ég veit að írenu þótti vænna um Svandísi en aðra leikfélaga. Þær Svandís og írena voru sam- ferða á Leikskólanum Kirkjugerði. Svo í haust urðu þær samferða í 1. bekk P.R. í Hamarsskóla. Og þar sem þær áttu heima í. sama húsi, voru þær samferða oftar en ekki í sund, leikfimi og í skólann og fylgdu hvor annarri eftir um að mæta á réttum tíma. Stundum kom fyrir að við mæður þeirra hringd- umst á til að kanna hvort Svandís hefði komið eða öfugt. Ýmis mynd- brot standa allt í einu svo Ijóslif- andi fyrir manni. Þessi sorgardagur, þessi óvænti harmur sem helltist yfir þann 28. desember sl., þegar við fengum þær fregnir að Svandís litla hefði látist sviplega, setti okkur öll hljóð. Mitt í allri gleði jólanna, dró yfir skugga sorgarinnar. Dóttir mín var ekki heima en hafði verið hjá föður sínum. Svo hún vissi ekki um þá atburði sem höfðu skeð. En um leið og hún kom heim sagðist hún ætlá að fara til Svandísar að leika. Ég hafði ætlað að geyma þessa sorgarfregn litla stund en nú varð ekki hjá því kom- ist. Hún varð hugsi og lengi að meðtaka orð mín er ég sagði henni hvað hafði skeð. Á þessari stundu er ég skrifa þessar fábrotnu línur úr lífi Svan- dísar sem við söknum öll verða eft- ir skilaboð frá Davíð syni mínum til hennar: Ég sakna þín, litla vin- kona. Ef ég ætti eina ósk myndi ég óska að þú værir rneðal okkar. Að síðustu spurði ég írenu Lilju, er eitthvað sem þú vilt leyfa mömmu að skrifa til Svandísar eða til Sólrúnar og Sigga, því skrifa ég eftir henni „mér finnst gott að eiga þessa fjölskyldu. Elsku Svandís mín, ég sakna þín. Guð á að geyma þig. Amen." Kæra Sólrún og Siggi. Það getur enginn sett sig í fótspor ykkar nema sá sem hefur misst barn. Sorg ykk- ar og missir er mikill. Við viljum votta ykkur dýpstu samúð. Guð gefi ykkur styrk til að takast á við söknuðinn og framtíðina. Vertu sæl, ó vina mín vertu sæl um sinn. Englar vaka yfir þér sem líknsöm drottins hönd. Sofðu sæl í örmum hans sem veitir líkn og frið. Sofðu elsku Svandís mín mitt hjarta syrgir þig. (Kolbrún Harpa) Fjölskyldan Folda- hrauni 40, I.B. Kveðja frá foreldrum Þannig hafa vetrarvöld váleg heimtað öll sín gjöld. Hljótt er gengið, harmur sár, hjörtun nístir, falla tár. Þú ert til heima fegri flutt í faðminn Drottins blíða. Hérvist þín var stutt, svo stutt og stundin fijót að líða. Eftir lifir, æ svo tær,' æskumyndin bjarta, eins og ferskur aftanblær innst í mínu hjarta. Ég krýp hér við þitt lága leg er Ijóssins geislar dvína. Blóm og rósir breiði ég barn á hvflu þína. Svandís mín um æviár aldrei þér ég gleymi. Hvert þitt bros og hvert þitt tár og hvern þinn dag ég geymi. í himnasölum sætt og rótt sofðu barn mitt, góða nótt. Uns við hittumst ástin mín englar Drottins gæta þín. Mamma og pabbi. Himnafaðir hjartarikur hallar þér að brjósti sér. Prá þér aldrei, vinan, víkur, vakir alltaf yfir þér. (A.K.) Við sendum Sólrúnu, Sigga, Silv- íu Dögg og öðrum ættingjum inni- legustu samúðarkveðjur. Megi Guð styrkja þau í sorginni. Fimleikafélagið Rán. STEINUNN STEFÁNSDÓTTIR inga fyrir Mjólkurbú Flóamanna. Starfaði Jón eftir það hjá þessum fyrirtækjum við mjólkurflutninga til starfsloka. Lengi voru mjólkur- bílarnir mikilvæg samgöngutæki um sveitir Suðurlands. Veittu þeir margvíslega þjónustu, fluttu póst og ýmsar nauðsynjar að búunum. Reyndi þá oft á greiðvikni bílstjór- anna því að ekki var auðvelt að afmarka skýrt í hvaða útvegunum þeir ættu að standa. í þessu öllu reyndist Jón afburða vel, enda var hann í gerð sinni greiðamaður, sem ógjarnan neitaði nokkurs manns bón. Því naut hann líka ávallt vin- sælda og trausts þeirra sem við hann áttu að skipta. Þegar ég undirritaður sótti um Selfossprestakall árið 1971 var Jón spurður að því hvern hann ætlaði nú að kjósa í prestskosningunum. Þá brosti hann við og svaraði með sínum ljúfmannlega hætti: „Ég lof- aði honum Sigurði að kjósa hann þegar hann var fímm ára og stend við það." Um það leyti sem ég var fimm ára var Jón nokkuð tíður gestur á heimili foreldra minna í Hraungerði vegna þess að unnusta hans og síðar eiginkona var við störf á heimilinu. Þar var hann ávallt aufúsugestur og við börnin hænd- umst að honum. Þá hafði hann haft orð á þessu við mig og mundi það. Nú segja menn sitthvað við börn eins og í gamni og án þess að telja ævilangar skuldbindingar felast í því. En það lýsir Jóni nokk- uð, að hann skyldi vitna til um- mæla sinna við barn fyrir meira en tveimur áratugum, og líklega var honum alveg alvara með að hann ætti að standa við þau orð. Slík var einlægni hans. Þetta minnir líka á þá hætti í fari hans, sem ég veit að svo margir þekkja. Hann var trygglyndur, hollur félagi, traustur vinur og drengskaparmaður. í dagfari sínu var Jón glaðsinna og þægilegur í allri umgengni. í störfum sínum og heima fyrir var hann snyrtimenni og skilamaður í öllu. Samtaka voru þau hjónin í að byggja upp heimili sitt eins og t.d. garðurinn við hús þeirra á Engja- vegi 9 hefur vitnað svo fagurlega um gegnum árin. Börnum sínum var Jón ástríkur faðir og umhyggj- an fyrir þeim og afkomendunum breyttist ekkert þó að börnin yxu úr grasi og lengra yrði á milli hana og þeirra. Því er hans sárt saknað af fjölskyldu sinni og öllum þeim sem eignuðust vináttu hans. Af virðingu er hann líka kvaddur að leiðarlokum, þeirri virðingu, er við berum fyrir þeim mönnum sem trú- ir eru í því sem lífið færir þeim í fang og kappkosta að iðka það sem er dyggð. Góðum Guði þökkum við líf og starf þessa gengna samferðamanns og biðjum hann að hugga þá sem nú syrgja og senda þeim alla himn- eska blessun og náð. Sigurður Sigurðarson. + Steinunn Stef- ánsdóttir fæddist 14. janúar 1908 í Kálfafellsnoti í FHótshverfi í Vestur- Skaftafellssýslu. Hún lést 26. desem- ber á dvalarheim- ilinu Hjailatúni í Vík í Mýrdal. Foreldrar hennar voru Stefán . Þor- valdsson póstur og Guðný Jónsdóttir sem bjuggu í Kálfa- fellskoti og síðar á Kálfafelli. Stefán var sonur Þorvalds Björnssonar lögregluþjóns í Reykjavík. Börn þeirra Stefáns og Guðnýjar voru sex og eru þau öll látin. Árið 1943 giftist Steinunn Einari H. Einarssyni frá Skammadalshóli í Mýrdal. Þar hófu þau búskap og bjuggu til ársins 1990 er þau fluttust á dvalarheúnilið Hjallatún í Vík. Einar lést 7. október 1992. Þau voru barnlaus. í DAG verður föðuráystir mín, Steinunn Stefánsdóttir frá Skammadadalshóli, jarðsett frá Reyniskirkju í Mýrdal. Hún lést eft- ir stutt veikindi tæplega 87 ára göm- ul. Steinunn er fædd og uppalin í Fljótshverfí. Æskustöðvar hennar voru henni afar kærar og talaði hún oft um þær. Hún fluttist til Reykja- víkur um tíma og vann þar ýmis störf. Steinunn giftist 1943 Einari H. Einarssyni frá Skammadalshóli í Mýrdal. Þar hófu þau búskap á föð- urleifð Einars og bjuggu þar snotru litlu búi. Það skyggði þó á að þeim varð ekki barna auðið, en barngæska þeirra var mikil og get ég og þeir ungu vinnumenn sem dvöldu hjá þeim á sumrin borið vitni um. Steina studdi vel bónda sinn á hljóðlátan hátt, jafnt í búskap sem í áhugamálum hans, semi voru óvenjulega fjölþættir hæfileikar í jarðfræði, náttúrufræði og ýmiss konar listfengi. Stuðningur hennar var efalaust snar þáttur í velgengni hans og viðurkenningum þeim sem honum hlotnaðist viðsvegar á þess- um sviðum. Steina og Einar voru samrýnd og samhent hjón og hjónaband þeirra einkenndist af ástúð og virðingu hvort fyrir öðru. Þegar Steina dvaldi í Reykjavík á sínum yngri árum vann hún um tíma á Landspítalanum. Var það góð und- irstaða fyrir hana, þar sem hún síð- ar meir hjúkraði af stakri natni móður sinni og tengdaforeldrum en þau létust í hárri elli á heimili henn- ar. Það var mér sönn ánægja að verða trúnaðarvinur hennar þegar Einar lést árið 1992 og kynnast vinnulú- inni frænku minni betur en ég hafði áður gert. Steinunn var samvisku- söm, dugleg og bjartsýn. Hún kunni að slá á létta strengi og snúa björtu hliðinni upp á líðandi stundu, skyn- spm kona. Það hefði legið vel fyrir henni að setjast á skólabekk og læra, en eins og hún sagði sjálf, það tíðk- aðist ekki að konur færu í skóla á þeim tíma. Á síðari árum átti Steina við nokkra vanheilsu að stríða og dró það nokkuð úr starfsþreki hennar, þó sérstaklega til ferðalaga eða að mæta á mannfagnaði, en hún var mjög félagslynd þrátt fyrir nokkra einangrun. Ég vil þakka öllum þeim sem heimsóttu hana eða höfðu ann- að samneyti við hana, en hún naut þess virkilega. Einnig vil ég þakka þá umönnun sem hún fékk hjá starfsfólkinu á Hjallatúni, en þar er gott til þess að vita að aldraðir hafi öruggan samastað í heimabyggð sinni. Okkur syskinum, móður okkar og fjölskyldum er ljúft að minnast allra góðu samverustundanna með henni síðustu árin og á Hólnum hér áður fyrr. Megi þú hvíla í Guðsfriði. Kallið er komið, komin er nú stundin, vinaskilnaðar viðkvæm stund. Vinirnir kveðja vininn sinn látna, er sefur hér hinn síðsta blund. (V. Briem.) Stefán Þór Kjart- ansson. Steinunn frá Skammadalshóli er í dag kvödd hinstu kveðju. Fáum dögum fyrir jól birtist henni hvítklædd vera og lagði, að henni þótti, bréf á nátt- borðið hjá rúmi hennaf og sagði: „Það er frá honum föður þínum." Stefán póstur frá Kálfafelli var að boða hana í hinstu ferðina. Hún dó á annan í jolum út frá jólasöngvum landsins. Ég segi með séra Jóni Steingrímssyni: „Nú unir hún við fegri söngva." ' Steinunn átti æsku sína á hinu forna kirkjusetri, Kálfafelli í Fljóts- hverfi, í byggð sem ehn líkt og ber með sér blæ gamallar rótgróinnar bændamenningar. Af henni fór Steinunn ekki varhiuta á æskuárum. Heimilishættir gerðu börn Stefáns og Guðnýjar á Kálfafelli vel úr garði og gestaönn og gestrisni fóru saman hvern dag í heimilishaldi. Unnið var hörðum höndum fyrir daglegu lífi og mörg hagleiksverk gerð í innanbæj- arstörfum. í skapgerð Steinunnar blönduðust vel saman erfðirnar frá langafanum sr. Birni Þorvaldssyni í Holti undir Eyjafjöllum og frá móður og ömmu úr Oræfum og af Mýrum í Austur-Skaftafellssýslu, þar sem saman fóru mannslund, festa og háttvísi í öllu dagfari og iðjusemi í önn dagsins. Steinunn átti langdvalir í Reykja- vík eftir 1935. Hún vann þar m.a. á Landspítalanum og þar ætla ég að hún hafi mætt ástinni í lífi sínu þar sem var Einar Halldór Einarsson frá Skammadalshóli í Mýrdal. Þau gift- ust 1943 og hófu búskap á Skamma- dalshóli í félagi við foreldra Einars, Einar Þorsteinsson og Halldóru Gunnarsdóttur. Þar bjuggu þau sno- tru búi og fleiru var sinnt en bústörf- um. Einar Halldór varð með tímanum landsþekktur fræðimaður i náttúru- vísindum og var fræðasjór hvað varð- aði gamla atvinnuhætti og sveitar- sagnir. Fræðastarfi sínu hefði hann ekki komið til vegar hefði ekki notið góðs skilnings og stuðnings eigin- konunnar. Á hlýlegu heimili þeirra var öllum fagnað fegins hugar, fróð- leikur uppi hafður og fagurt var að litast um úr stofuglugganum þeirra hátt í hlíð yfir fagurgróinn Mýrdal og út til hafsins þar sem Dyrhólaey er líkt og gimsteinn við ströndina. Stofuna prýddu málverk og tréskurð- ur húsbóndans. Þarna átti margur gestur notalega stund. Um gamla fólkið annaðist Steinunn af mikilli umhyggju á efstu árum þess. Hall- dóra Gunnarsdóttir var rúmföst um mörg ár en alltaf glöð og hress á að hitta og Einar Þorsteinsson jafnan viðræðugóður og búinn þess að miðla fróðleik um horfna tíð. Guðný móðir Stejnunnar dó hjá henni 1949. Árið 1989 brugðu þau Einar og Steinunn búi og fluttust á dvalar- heimilið Hjallatún í Vík í Mýrdal. Býli sínu komu þau í góðar hendur, búnar þess að skrýða Skammadals- hólinn skógi í samræmi við hugsjón Einars Halldórs og Einars föður hahs sem ræktað höfðu af alúð skógarreit- inn fagra í Deildarárgili. Einar hafði þá um mörg ár ekki gengið heill til skógar og heilsa Steinunnar var á fallandi fæti. Einar andaðist 7. októ- ber 1992. Hann hafði um mörg ár verið í stjórn byggðasafnsins í Skóg- um, áhugasamur um velferð þess. Samkvæmt ráðstöfun hans og að vilja þeirra hjóna afhenti Steinunn safninu handrit hans, málverk og margar bækur en aðrar til Fjöl- brautaskólans í Skógum, sem þau létu sér einnig annt um. Þessi safn- gjöf er mikilsverð fyrir fræðistörf sem væntanlega verða unnin í Skógasafni á komandi árum. Þau hjón voru barnlaus. Vinir Steinunnar minnast hennar í þökk fyrir hugljúf kynni. Þeir hafa- - að leiðarlokum ríka ástæðu til að þakka starfsfólki Hjallatúns sem , annaðist um Skammadalshjón af mikilli umhyggju og velvild á síðasta áfanga ævinnar. Byggðasafnið í Skógum sendir ættingjum Steinunn- ar hlýjar kveðjur. Þórður Tómasson. í dag fylgjum við fjölskyldan vin- konu okkar, Steinu, húsfreyju frá Skammdalshóli, til grafar, en hún lést á annan dag jóla í Hjallartúni, heimili aldraðra í Vík í Mýrdal, eftir. stutta sjúkralegu. Okkur langar til að minnast hennar örfáum orðum. Yfir ævidaga, allt frá æsku til fullorðinsára, kynnist maður mörg- um. Allir hafa einhver áhrif á mann, en þeir sem hafa mest áhrif eru þó ekki alltaf þeir sem eru áberandi eða hafa hæst og reyna að hafa áhrif á umhverfi sitt á öllum sviðum. Heldur eru það hinir sem á sinn hægláta og heilsteypta hátt hafa góð áhrif á allt sitt umhverfi, bæði menn og málleysingja. Slík manneskja var Steina. Það eru nú að verða fjörutíu ár síðan ég kom fyrst til sumardvalar á Skammdalshól sem snúningsstrák- ur, en var þó ævinlega kallaður vinnumaður. Það voru blendnar til- fmningar hjá tíu ára strák að fara inn á heimili hjá fólki sem hann þekkti ekkert. Ekki var búskapurinn stór eða fjölmennt á bænum. Utan þeirra hjóna, Steinu og Einars, voru þar aldraðir foreldrar hans. Það lýsir vel viðmóti og skaplyndi heimilis- fólksins hve vel var á móti stráknum tekið og hversu fljótt honum fannst hann vera einn af fjölskyldunni. Það var viðhann rætt og tekið tillit til hans eins og annarra. Og aldrei skorti umræðuefnið. Ein- *' ar bóndi var hafsjór af fróðleik um þjóðhætti og allt sem viðkom náttúru landsins. Steina sá hins vegar um „mjúku málin", allt sem snerti mann- inn í dagsins önnum, tilfinningar og drauma. Þær heimspekilegu umræður náðu hámarki sínu við störfin í fjósinu f dagslok. En jafnan enduðu umræð- urnar í glettni og gamansemi, en af þehn eiginlejkum var Steina alltaf rík. A þeim stundum var hún oft stríð- in og gerði grín að því spaugilega í fari fólks. Þá var oft hlegið hátt. Þau voru ófá áramótaskaupin í fjósinu á Skammdalshóli. Við hjónin heimsóttum Einar og Steinu á Skammadalshól á hverju sumri og nú seinni árin í Hjallatún. Það var alltaf jafn ánægjulegt og fróðlegt að hitta þau og ræða málin. Þau breyttust aldrei við að förvitnast. um hagi okkar allra og áhugi þeirra var einlægur. Steina og Eva urðu í gegnum árin miklar vinkonur og töluðust oft við í síma, sérstaklega eftir að Eínar féll frá fyrir tveimur árum. Undanfarna mánuði var um- ræðuefnið oft litla sonardóttir okkar, en Steina sá hana fyrir þremur mán- uðum, þá þriggja mánaða gamla. Það er einkennilegt til þess að hugsa og svo barngóð kona sem Steina var skyldi ekki verða þeirrar hamingju auðið að eignast barn. Slíkir eru vegir Drottins. Þreyta merkir hár og hár hvítt, ér líður vorið. Sljóvgar auga tár og tár. Tæmist æskuþorið. AHir hijóta sár og sár, svo að þyngir sporið. Leggst við baggann ár og ár, unz menn fá ei borið. Mörpm þykir vel sé veitt, vinnist gullið bjarta, láta í búksorg ævi eytt, ágirndinni skarta. En þeir flytja ekki neitt yfir djúpið svarta. Þangað fylgir aðeins eftt ást frá vinarhjarta. (Örn Arnarson) Um leið og við minnumst Steinu í kærri þökk fyrir allt og allt vitjum við þakka starfsfólkinu í Hjallatúni og læknishjónunum í Vík fyrir frá- bæra umönnun hin seinni ár. , Eva Maria, Gísli Bene- diktsson og fjölskylda.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.