Morgunblaðið - 29.04.1997, Blaðsíða 38

38 ÞRIÐJUDAGUR 29. APRÍL 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
INGIBJÖRG
, FRIÐRIKSDÓTTIR
+ Ingibjörg Frið-
riksdóttir fædd-
ist í Reykjavík 10.
janúar 1935. Hún
lést á Landspítal-
anum 18. apríl síð-
astliðinn og fór út-
för hennar fram frá
Fossvogskirkju 25.
apríl.
Elsku Ingibjörg
arama.
Árla morguns hinn
18. apríl vaknaði ég
kl. 5.00 til að læra
fyrir próf. Klukku-
stund seinna hringdi Guðjón af
spítalanum og tilkynnti okkur að
þú værir dáin. Það tekur mig mjög
sárt að þurfa að kveðja þig hinstu
kveðju en minningarnar varðveitast
og þú verður alltaf í huga mínum
og hjarta. Það bar þannig til, að
vorið 1996 tóku þau Friðrik sonur
þinn og Guðrún Björg mig að sér
og leyfðu mér að búa hjá sér.
Ég man eftir því þegar ég hitti
þig fyrst. Við komum í heimsókn
til þín í Glæsibæinn og það fyrsta
> sem gerðist var að við heilsuðum
hvor annarri með því að taka utan
um hvor aðra. Ég fann það strax
að ég væri meira en velkomin í fjöl-
skylduna og mér fannst svo vænt
um hvernig þú tókst alltaf á móti
mér með opnum örmum. Ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið að
kynnast þér og eyða með þér jólun-
um, áramótunum og bara yfirleitt
góðum stundum sem við áttum
saman.
Þú varst alltaf svo blíð, jákvæð
og viljastyrkurinn og bjartsýnin þín
höfðu svo góð áhrif á
viðhorf manns til lífs-
ins. Þetta sýndi sig
þegar þú lást veik á
Landspítalanúm og
vinir og ættingjar
komu hálfsnöktandi
inn til þín vegna þess
hve veik þú varst og
þeir vissu í hvað
stefndi en þegar þeir
komu út aftur voru
allir sterkari og það
hálfljómaði af þeim. í
allri baráttu þinni
varst það þú sem varst
sterkust og þú varst
styrkur fyrir aðra þrátt fyrir að það
hafi verið þú sem varst veik.
Þú gerðir líka hlutina svo miklu
léttari með því að sýna öllum hvað
þú tókst létt og rétt á öllu. Mér
gafst það tækifæri að fá að sitja
hjá þér eina kvöldstund fáum dög-
um fyrir andlát þitt. Við töluðum
saman um allt milli himins og jarð-
ar og tjáðum hvor annarri tilfinn-
ingar okkar. Við komumst að þeirri
niðurstöðu að við höfðum fundið
alla væntumþykjuna milli okkar
síðastliðið ár án allra orða. Við viss-
um!
Þetta kvöld var einstakt og þeg-
ar ég var á leið út þá kallaðirðu í
mig og sagði mér að ég væri nýj-
asta vonarljósið þitt og að ég væri
svo björt og skýr og þú heimtaðir
að eiga mynd af mér svona og vild-
ir eiga hana í huga þínum og um
leið straukstu kinn mína og við
kvöddumst. Mér fannst svo yndis-
legt hvernig þú tókst mér eins og
þínu eigin ömmubarni enda þykir
mér rosalega vænt um þig og um
t
Innilegar þakkir sendum við öllum, sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
móður okkar, ömmu, langömmu og langalang-
ömmu,
AÐALHEIÐAR GESTSDÓTTUR,
Hjallavegi 3,
Eyrarbakka.
Sérstakar þakkir til lækna og hjúkrunarfólks
Sjúkrahúss Suðurlands fyrir einstaklega góða umönnun.
Bogi Þórir Guðjónsson,
Ársæll Karlsson, Einara Sigurðardóttir,
Gestur Karlsson, Jónína Kjartansdóttir,
Kristinn Karlsson, Bryndís Sigurðardóttir,
Magnús Karlsson, Jenný Gestsdóttir,
Agnes Karlsdóttir, Hörður Jóhannsson,
Gunnar Karlsson, Þóra Gísladóttir,
Jón Ó. Karlsson, Ásgerður Jónsdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.
t
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
JÓN GUNNLAUGSSON
læknir,
Seltjarnarnesi,
verður jarðsunginn frá Seltjarnarnesskirkju
miðvikudaginn 30. apríl kl. 15.00.
Karen Oktavía Kaldalóns Jónsdóttir,
Þorbjörg Kaldalóns Jónsdóttir Balys,
Elsa Kirstín Kaldalóns Jónsdóttir,
Sólveig Kaldalóns Jónsdóttir,
Gunnlaugur A. Jónsson,
Sigvaldi Kaldalóns Jónsson,
Margrét Kaldalóns Jónsdóttir,
Þórhallur Kaldalóns Jónsson,
Eggert Stefán Kaldalóns Jónsson,
Henrik Friis,
Helge Grane Madsen,
Guðrún H. Brynleifsdóttir,
Helga Kristinsdóttir,
Gunnþóra Ólafsdóttir,
Berglind Gunnarsdóttir,
barna- og barnabarnabörn.
allt sem þú hefur gefið mér. Síðar
var ég í heimsókn hjá þér og þú
sagðir mér frá ævintýrinu um Jon-
athan Livingstone máv og hvernig
það fjallaði um frelsið og svo það
sem væri táknrænt í því, svo þú
lofaðir mér að fá bókina að láni
svo ég gæti lesið hana.
Daginn fyrir andlát þitt sat ég
hjá þér ásamt tengdamömmu þinni
á meðan þú svafst. Síðan er ég var
á leiðinni út opnaðirðu augun og
kvaddir mig. Daginn eftir öðlaðist
þú frelsi og hvíld, því þú varst sátt
og friður komst í líkama þinn. Ég
kveð þig, baráttukonan mín, og
hugsun um þig mun alltaf hlýja
mér um hjartarætur.
Þitt ömmubarn,
Jóhanna Jakobsdóttir.
Elsku Imba mín.
Mig langar að kveðja þig með
örfáum orðum, nú þegar leiðir
skilja og þú yfirgefur þetta jarð-
neska líf, svo snögglega og óvænt,
löngu áður en okkur öllum vinum
þínum og skyldmennum fannst
tímabært að stundaglasið þitt rynni
út.
Þú varst enn svo full af lífsgleði
og dugnaði, og hafðir svo margt
að starfa og mikið að lifa fyrir.
En við mennirnir sjáum svo
skammt og skiljum ekki alltaf til-
gang lífs og dauða, en við treystum
því og trúum, að þú sért nú komin
til sælli heima, og að guð og góðu
englarnir gæti þín um alla framtíð.
Margar góðar stundir áttum við
saman, alveg frá því að ég var
smástelpa, og þú varst að passa
mig og systkini mín, og seinna
þegar þú varst orðin fullorðin kona,
og ég fékk að búa hjá þér og mann-
inum þínum, þegar skroppið var til
höfuðborgarinanr. Eins var um alla
aðra fjölskyldumeðlimi, öll vorum
við velkomin á heimili ykkar Egg-
erts, og þið bæði jafnhlý og yndis-
leg. Ævinlega tilbúin að keyra með
okkur og snúast fyrir okkur í allar
áttir.
Alltaf var líka mikil tilhlökkun
þegar þú og fjölskylda þín komuð
norður í heimsókn. Það voru nokkr-
ir sumargestir í sérstöku uppáhaldi
hjá okkur systkinunum og þið vor-
uð í þeim hópi.
Minningarnar frá síðastliðnu
sumri eru ofarlega í huga og mjög
dýrmætar, þegar þið systkinin
komið norður í land með fríðu föru-
neyti og buðuð okkur skyldfólkinu
hér norðan heiða að koma og hitta
ykkur, drekka með ykkur kaffi og
spjalla. Þetta var mjög skemmtileg
stund.
Síðasta skiptið sem við hittumst,
nafna mín, var seint í ágúst, þegar
dóttir mín útskrifaðist úr Kennara-
háskólanum, og þú beiðst brosandi
fyrir utan Kópavogskirkju að at-
höfninni lokinni, með yndislega
rauða rós, sem þú færðir henni,
alltaf svo hugulsöm og tilbúin að
gleðja aðra.
Ekki hefur lífið alltaf verið dans
á rósum hjá þér, Imba mín. Þú
hefur þurft að glíma við sjúkdóma,
og það sem þér reyndist erfiðast
af öllu, að þurfa að sjá á bak eigin-
manninum, þegar hann fórst af
slysförum á besta aldri.
Þessu öllu tókst þú með æðru-
leysi og er ég þess fullviss að þú
sóttir styrk og huggun í trúna á
almáttugan guð.
Ég og fjölskylda mín öll viljum
þakka þér fyrir samfylgdina. Um
leið vottum við sonunum, Friðrik,
Hafsteini og Guðjóni, tengdadætr-
um, barnabörnum og öðrum ástvin-
um okkar dýpstu samúð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem)
Ingibjörg J. Jóhannesdóttir.
Mér er bæði ljúft og skylt að
minnast Ingibjargar Friðriksdóttur
í nokkrum orðum. Ingibjörg hóf
störf á skrifstofu Kennaraháskóla
íslands síðari hluta árs 1987. Auk
ritarastarfa gegndi hún þýðingar-
miklu hlutverki í nemendaskrán-
ingu skólans. Nemendaskráning er
lífæð skólans og það krefst ár-
vekni, þolinmæði og lipurðar að
sinna öllum þeim verkefnum sem
henni fylgja. Ingibjörg var þeim
eiginleikum gædd og hún ávann
sér fljótt traust og virðingu nem-
enda og starfsmanna. Hún var ein-
staklega glögg og fljót að koma
auga á það sem betur mátti fara.
Á álagstímum nemenda róaði
glettnislegt og hlýlegt bros hennar
þá sem streitan var að yfirbuga.
Ingibjörg gekk ekki heil til skóg-
ar en hún gerði lítið úr því og
skömmu áður en meinið, sem varð
henni að aldurtila, greindist talaði
hún um að hún væri orðin svo löt
og það væri ekki nógu gott. Aðeins
örfáar vikur eru Iiðnar frá því hún
kvaddi okkur og ætlaði að reyna
að ráða bug á letinni. Nú hefur hún
kvatt fyrir fullt og allt. Ég var svo
lánsöm að fá að kveðja hana á
sjúkrahúsinu daginn áður en hún
lést. Hún var umvafin ást og um-
hyggju fjölskyldu sinnar og hún
var sátt við lífið og dauðann. Það
er mikils virði að kveðja manneskju
sem mætir dauðanum af æðruleysi
og sem sjálfsögðum hluta af lífinu.
Hún gaf þeim styrk sem kvöddu
hana og sakna hennar nú. Ég votta
fjölskyldu hennar mína dýpstu
samúð og veit að hún lifir áfram í
góðum minningum.
Erla Kristjánsdóttir,
kennslustjóri.
Okkur langar í fáum orðum að
minnast samstarfskonu okkar til
margra ára, Ingibjargar Friðriks-
dóttur, sem fallin er frá fyrir aldur
fram.
Við söknum þessarar lífsglöðu
konu úr okkar hópi, það fylgdi
henni alltaf hressandi andblær. Það
er sárt að verða að sætta sig við
að hún komi ekki hvern morgun
eins og venjulega, með sinn lifandi
áhuga bæði fyrir vinnu sinni og
GLÆSILEG KAFFlHLAÐBObo
FALLEGIR SALIR
OG MJÖG GÓÐ ÞJONÚSTA
■V ■ • J ‘ < , .• ' ■ . . ^ , •
’ \ . / -
. Upplýsingar í símum
562 7575 & 5050 925
' - f. ' J- ',"•*/ \ v,
HOTEL LOFTLEJQIR
I C E L A U O A I K H O T E ’t'-S,
TOnunuiHma íjá ym
adwnut
UÓKl
MiKllllfltlT • (Jlít
Upplýsingar í s: 551 1247
yrixiixiini^
H
H
H
H
H
H
H
H
H
H
Erfidrykkjur
H
H
H
H
M
H
H
H
H
H
^ Simi 562 0200
rYxxxxxiuxrl
eins gagnvart okkur samstarfskon-
um sínum, en hag okkar bar hún
fyrir bijósti fram á síðasta dag.
Við minnumst þess einnig hve vel
hún bar sig ávallt og gerði lítið úr
veikindum sínum þó að hún gengi
ekki heil til skógar um árabil og
mætti oft sárlasin til vinnu.
Enga okkar grunaði þó hve stutt
var í kveðjustund, því slíkt var svo
fjarri öllum raunveruleika að okkur
fannst. En nú þegar sú staðreynd
blasir við að hún er farin frá okkur
yfir móðuna miklu, viljum við
þakka henni fyrir allar samveru-
stundirnar í annríki hversdagsins
og eins á þeim gleðistundum er
gáfust.
Því segjum við allar: Vertu sæl,
elsku Ingibjörg mín, og takk fyrir
allt og allt.
Ásdís, Fríða Sara, Hólmfríður
Birna, Ingibjörg, Hólmfríður
og Þóra Margrét.
Að eignast góða nágranna er
eitt af því sem gefur lífinu gildi
og oft kynnist fólk í gegnum börn-
in sín og einmitt þannig kynntist
ég Ingibjörgu Friðriksdóttur og
hennar fjölskyldu.
Það er með trega og söknuði að
ég nú kveð hinstu kveðju þessa
góðu konu.
Einu sinni enn hefur maðurinn
með ljáinn verið of fljótt á ferð-
inni. Það voru slæmar fréttir sem
ég fékk þegar ég kom úr fríi í
mars sl. að tveir af nágrönnunum
hefðu veikst alvarlega og væru á
spítala. Annar þeirra hefur náð
heilsu á ný en því miður reyndust
veikindi Ingibjargar alvarlegri en
svo að nokkuð gæti breytt þv> að
það leiddi hana til dauða.
Það vill svo einkennilega til að
í þessu litla götusamfélagi okkar í
Glæsibænum hefur orðið ótrúlega
mikið um ótímabær dauðsföll í
gegnum árin og e.t.v. vekur það
fólk til umhugsunar um þessi mál
og tengir það betur saman.
Hið sviplega fráfall Eggerts heit-
ins fyrir 14 árum tók mjög á Ingi-
björgu sem eðlilegt var, en með
styrkri aðstoð sona sinna og fjöl-
skyldunnar allrar tókst hún á við
lífið aftur og sýndi þá best hve
dugleg hún var og þrátt fyrir það
að hún væri alls ekki heilsuhraust.
Eitt af því sem kemur upp í
huga mér þegar ég lít til baka er
sú hefð sem skapaðist hjá börnun-
um mínum á aðfangadagskvöld
eftir að við höfðum lokið okkar
hefðbundna jólahaldi, en það var
að skreppa niður á 19 og heilsa
upp á fólkið. Ég veit að þau minn-
ast þessara heimsókna með mikilli
ánægju.
Þó Ingibjörg hafi ekki sjálf eign-
ast dóttur þá eignaðist hún fljótt
tengdadóttur sem reyndist henni
eins og besta dóttir. Seinna eignað-
ist hún svo aðra tengdadóttur svo
ánægjan varð ennþá meiri. Ein-
hvern veginn var það þannig að
mér fannst alltaf að hún ætti líka
svolítið í henni dóttur minni en á
milli þeirra myndaðist góð vinátta.
Lífshamingja Ingibjargar fólst í
því alla tíð að vera með fjölskyldu
sinni eins mikið og hún gat.
Nú, þegar lífsgöngu þessarar
mætu konu er lokið, kemur mér í
hug fallegt ljóð sem mér finnst lýsa
henni best og læt það því fylgja
með þessum skrifum mínum.
Ég veit þú heim ert horfin nú
og hafin þrautir yfir,
svo mæt og góð, svo trygg og trú,
svo látlaus, falslaus reyndist þú,
ég veit þú látin lifir.
(Steinn Sigurðsson)
Á lokastundu reyndist Ingi-
björgu styrkur að hugsa til endur-
funda við elskulegan eiginmann
sinn.
Fyrir hönd fjölskyldu minnar
kveð ég hana Imbu okkar og þakka
henni samfylgdina og góð kynni.
Öllum hennar nánustu bið ég
blessunar Guðs og bið þau minnast
þess að allar góðu minningarnar
verða ekki frá þeim teknar.
Svana, Glæsiba* 11.