Morgunblaðið - 29.04.1997, Síða 40

40 ÞRIÐJUDAGUR 29. APRÍL 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
GUNNAR KRISTJÁN
JÓNSSON
+ Gunnar Kristján
Jónsson fæddist
í Hafnarfirði 24.
maí 1925. Hann lést
á heimiii sínu 20.
apríl síðastliðinn.
Hann var sonur
hjónanna Sesselju
Magnúsdóttur frá
Skuld, f. 11.10.
1893, d. 29.5. 1975,
og Jóns Gests Vig-
fússonar er lengi
var gjaldkeri l\já
Sparisjóði Hafnar-
fjarðar, f. 26.12.
1892, d. 14.10. 1980.
Þau hjón eignuðust þrettán
börn: Steinunni, f. 24.9. 1916,
Magnús, f. 14.12. 1918, Ástu
yigdísi, f. 12.5. 1920, Sigríði
Áslaugu, f. 6.1. 1922, d. 23.9.
1994, Vigfús, f. 24.5. 1923, d.
25.5. 1991, Gunnar Kristján, f.
24.5. 1925, d. 20.4. 1997, Jón
Gest, f. 26.9. 1926, Sigrúnu, f.
11.12. 1927, Hauk, f. 1.10.
1929, d. 19.4. 1930, Hauk, f.
3.7. 1931, Hörð, f. 24.3. 1934,
Guðmund (Mugg), f. 25.9. 1935,
d. 1.3. 1988, og Ein-
ar Þóri, f. 16.1.
1938.
Gunnar kvæntist
eftirlifandi eigin-
konu sinni, Mar-
gréti Eyþórsdóttur,
f. 10.1. 1921, hinn
8. mars 1952. Þau
eignuðust fjögur
börn: dreng, fædd-
an 10. júní 1952
sem lést sama dag,
Ástríði, f. 9.10.
1953, eiginmaður
hennar er Trausti
Gunnarsson, f.
30.5. 1953 og eiga þau þrjá
syni, Gunnar Inga, Bjarka og
Hlyn Torfa, Sesselju, f. 18.3.
1956, eiginmaður hennar er
Eggert Kristinsson, f. 31.5.
1953 og eiga þau eina dóttur,
Hildi, Ingibjörgu Jónu, f. 18.7.
1958, og á hún eina dóttur,
Margréti.
Gunnar Kristján verður jarð-
sunginn frá Hafnarfjarðar-
kirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Hann pabbi minn er dáinn. Elsku
pabbi minn, núna leita á hugann
allar góðu minningarnar um þig,
og þær eru margar. Þegar ég var
lítil stúlka, vissi ég alveg hverjum
ég ætlaði að giftast þegar ég yrði
stór, ég ætlaði að giftast pabba
mínum. Vegna þess að hann var
bestur, fallegastur og sterkastur
af öllum. Tíu ár varstu á millilanda-
skipi. Þrisvar sinnum fór ég með
þér í langar ferðir. Einu sinni fór
ég ein með þér, það var nú engin
- smásæla að vera ein með þér í
nokkrar ivkur. Þegar ég var tíu ára
komst þú í land. Það var gott því
þá varst þú alltaf hjá okkur.
Þegar ég stækkaði og stofnaði
mitt eigið heimili, vissi ég alltaf
hvert ég átti að leita ef eitthvað
bjátaði á. Alltaf varstu til staðar
tilbúinn að hjálpa, og gerðir það á
þinn rólega og hljóða hátt. Ef bíll-
inn bilaði, þá varst þú kominn um
leið, hvort sem vandamálið var lítið
eða stórt var það leyst í skúrnum
hjá pabba. Þegar ég byggði húsið
mitt, vannst þú vaktavinnu; ef þú
þurftir ekki að mæta fyrr en eftir
hádegi í vinnu varst þú mættur að
morgni og vannst þar til þú mættir
• í þína vinnu. Aldrei talaðir þú um
það, eða ætlaðist til neins í staðinn
fyrir þig. Þú varst bara að hjálpa
henni Systu þinni. Ekki varstu mik-
ið fyrir mannfagnaði eða skemmt-
anir. En með okkur fjölskyldu þinni
varst þú óþvingaður og kom þá
prakkaraskapurinn og barnið fram
í þér sem þú varðveittir alltaf.
Barnabörnin þín sem þér þótti
óskaplega vænt um, voru öll hænd
að afa sínum. Varst þú eins og eitt
af þeim þegar þú varst að galsast
með þeim. Hafðir þú ekki síður
gaman af fjarstýrðum bílum og
bátum en þau. Þú varst upphafs-
maður að mörgum veiðiferðum með
okkur sem allar voru mjög
* skemmtilegar. Þér þótti líka mjög
vænt um landið þitt og þótti þér
óskaplega gaman að ferðast um
landið. Hringferðirnar sem við fór-
um með ykkur mömmu um landið
eru ógleymanlegar, því að þú varst
líka svo fróður um allt. Draumur
þinn var að leggjast í ferðalög þeg-
ar þú hættir að vinna og yrðir frísk-
ur. En, elsku pabbi minn, þér var
ætlað annað ferðalag. Hversu sárt
sem það er fyrir okkur sem eftir
sitjum, verðum við með tímanum
að sætta okkur við það.
Elsku pabbi minn, sorgin er mik-
il hjá okkur sem eftir sitjum. Við
munum ávallt minnast þín með
hlýju og kærleik. Megi guð styrkja
okkur og þá sérstaklega hana
mömmu en hennar missir er mestur.
Ef öndvert allt þér gengur
og undan halla fer.
Skal sókn í huga hafin
og hún mun bjarga þér.
Við getum eigin ævi
í óskafarveg breytt
og vaxið hverjum vanda
sé vilja beitt.
Þar einn leit naktar auðnir
leit annar blómaskrúð.
Það verður, sem þú væntir,
það vex er að er hlúð.
Þú rækta rósir vona
í reit þíns hjarta skalt,
og búast við því besta
þó blási kalt.
Þótt örlög öllum væru
á ókunn bókfell skráð.
Það næst úr nomahöndum
sem nóp heitt er þráð.
Ég endurtek í anda
þijú orð við hvert mitt spor.
Fegurð - gleði - friður
mitt Faðir vor.
Þín,
(Kr.ES.)
Sesselja.
Elsku, hjartans pabbi minn!
Mig skortir orð til að lýsa því
hve sárt ég á eftir að sakna þín.
Allar minningarnar um þig leita á
hugann og ég get á engan hátt séð
fyrir mér framtíðina án þín. Þakka
þér fyrir að hafa verið eins og þú
varst og megi góður Guð varðveita
þig um alla eilífð.
Svo viðkvæmt er lífið sem vordagsins blóm
er verður að hlíta þeim lögum
að beygja sig undir þann allsheijardóm
sem ævina telur í dögum.
Við áttum hér saman svo indæla stund
sem aldrei mér hverfur úr minni.
Og nú ertu genginn á guðanna fund,
það geislar af minningu þinni.
(Friðrik Steingrímsson frá Grimsstöðum)
Þín,
Inga Jóna.
FALLEGIROG LISTRÆNIR
LEGSTEINAR
JJsíens/hönnun
15% AFSLÁTTUR
Á GRANÍTSTEINUM
AFGREIÐSLAN OPIN KL. 13-18.
Nýbýlavegi 30, Dalbrekkumegin
Kópavogi. Sími: 564 3555
Vinur minn og tengdafaðir,
Gunnar Kr. Jónsson, hefur nú kvatt
þetta jarðsvið. En huggun mín er
sú að ekki þurfi hann lengur að
þjást. „Allur veraldar vegur liggur
að sama punkti,“ sagði séra Hall-
grímur. Gunnar undi sér best með
sinni fjölskyldu. Hann var ekki mik-
ið fyrir að láta á sér bera eða hafa
sig mikið í frammi. Hann var víð-
sýnn, mjög greindur og hafði sterka
réttlætiskennd.
Honum þótti afar vænt um land-
ið sitt, las mikið um það, bæði
bækur og blöð og ferðaðist mikið
um landið.
Gunnar var góður maður. Ég
veit að móttökur verða góðar og
bjart er þar sem þú ferð núna í
þína hinstu fe-rð.
Hjartans kveðjur, vinur minn.
Guð blessi Margréti tengdamóður
mína.
Þinn téngdasonur,
Eggert.
Ég heyri klukkuna slá, fyrst eitt svo tvö
þangað til að hún slær níu högg.
Á því augnabliki fjarar út líf og
fer til sinnar paradísar.
Afi minn dó í kvöld.
Elsku afi minn, ég þakka fyrir
allar góðu stundirnar sem ég átti
með þér. Ég sakna þín mikið en
ég veit að nú ert þú kominn á stað
þar sem þér líður vel.
Þín,
Hildur.
Vort líf er svo ríkt af ljóssins þrá,
að lokkar oss himins sólarbrá,
og húmið hlýtur að dvína,
er hrynjandi geislar skína.
Vort hjarta er svo ríkt af hreinni ást,
að hugir í gepum dauðann sjást.
- Vér hverfum og höldum víðar,
en hittumst þó aftur - síðar.
(Jóhannes úr Kötlum)
Núna, þegar gróður er að lifna
við og vakna af dvala vetrarins,
hefur mikill heiðursmaður kvatt
okkur. Tengdafaðir minn, Gunnar
Kr. Jónsson var fæddur í Hafnar-
firði og í Hafnarfirði ólst hann upp,
bjó og starfaði uns hann andaðist
á heimili sínu að Lækjarkinn 18
sunnudaginn 20. apríl.
Gunnar lærði rennismíði í Vél-
smiðju Hafnarfjarðar og stundaði
síðan nám við Vélskólann og út-
skrifaðist þaðan sem vélstjóri. Sem
slíkur starfaði hann á skipum Jökla
hf. og var í siglingum í tíu ár. En
þrátt fyrir góða afkomu og aðbúnað
á „Jöklaskipunum" leið honum aldr-
ei vel á sjónum. Hugurinn dvaldi
jafnan heima hjá konu og dætrum
og fjölskyldumaðurinn Gunnar kaus
fremur að vera daglega hjá sínu
fólki. Hann kom því í land og hóf
þá störf hjá Vélsmiðju Hafnarfjarð-
ar sem rennismiður um hríð en flutti
sig síðar yfir til íshúss Hafnarljarð-
ar. Síðustu árin starfaði hann svo
hjá Véla- og skipaþjónustunni
Framtaki í Hafnarfirði uns hann lét
af störfum fyrir þrem árum, þrotinn
þreks af þeim heilsubresti sem að
lokum varð banamein hans. Hann
var afar snortinn og þakklátur fyr-
ir alla þá ræktarsemi sem Fram-
taksmenn sýndu honum þar til yfir
lauk. Það er ekki altítt að vinnuveit-
endur og starfsfélagar láti sig varða
afdrif roskinna manna sem hverfa
af vinnuvettvanginum, en þessi
samskipti sýndu hversu mikillar
virðingar og vinsælda Gunnar heit-
inn naut í starfi sínu. Hann var
grandvar maður og orðvar. í marg-
menni sagði hann jafnan fátt en
orð hans vógu þungt. Hann hafði
ríka kímnigáfu og gat verið mein-
fyndinn án þess að vega að nokkr-
um manni.
Hann var hagleiksmaður hvort
sem var á tré eða járn. Málmstykk-
in léku í höndum hans og varla var
nokkur smíðaþraut svo þung að
hann ekki leysti hana umyrðalítið,
fumlaust og að því er virtist án
fyrirhafnar. Gunnar Kr. Jónsson
var gæfumaður. Drýgstur hluti
gæfu hans var eiginkonan, Margrét
Eyþórsdóttir, og sú fjölskylda sem
þau stofnuðu til. Margrét og Gunn-
ar giftu sig 8. mars 1952. Þeim
varð ijögurra barna auðið. Fyrsta
barnið, eina soninn, misstu þau
nokkurra tíma gamlan. En síðan
komu dæturnar þrjár með hóflegu
millibili í árum. Samlíf þeirra Gunn-
ars og Margrétar einkenndist af
kröfulausri ást, gagnkvæmri virð-
ingu, vináttu og blíðu sem umvafði
allt og alla sem kynntust þeim.
Saman leiddust þau ævibrautina,
hönd í hönd í bókstaflegum skiln-
ingi. Það handaband hefur nú verið
rofið - en varla nema tímabundið,
ef allt fer sem Herrann lofar.
Gunnar Kr. Jónson var mikill fjöl-
skyldumaður í fyllsta skilningi þess
orðs. Hann sinnti lítið um félaga-
vafstur utan heimilis. Fjölskyldan
var honum sú lífsfylling sem hann
sóttist eftir og ekkert var til sparað
og í engu undan vikist til að gleðja
og hjálpa þeim sem honum þótti
vænt um. Osínkur var hann á gripi
og góss. Ætti hann tvo hluti eins
eða sömu gerðar gaf hann gjarnan
þann hlutinn sem nýrri var eða
betur á sig kominn. Örlæti hans var
reyndar viðbrugðið. Gunnar var stór
í öllu. Á siglingaárunum hans -
þegar lítið var um sælgæti og aðrar
munaðarvörur í verslunum landsins,
var koma Vatnajökuls eða Langjök-
uls til hafnar ávallt tilhlökkunarefni
fyrir börnin í götunni: Þá kom
Gunnar úr siglingunni klyfjaður
sælgætisbirgðum sem dugðu til ríf-
legrar úthlutunar meðal krakkanna
í götunni um langa hríð! Og vildi
svo til að Jöklarnir væru í höfn
yfir áramót var viðbúið að Gunnar
væri það vel birgur af flugeldum
að efna mætti til flugeldasýningar
sem færi fram úr því sem fyrr hafði
sést í Hafnarfirði um nokkurt gaml-
árskvöld! Að þessu þótti honum
gaman, barnið í honum naut þess
að gleðja börn á þennan meðvirka
hátt. Gunnar var skapstór og hon-
um gat hitnað í hamsi, en hann
kunni með skap sitt að fara og sjald-
an sást það ef honum mislíkaði.
Hann hækkaði aldrei róminn. Mis-
klíð þekktist ekki á heimili Gunnars
og Margétar. Uppeldi dætranna -
og síðar barnabarnanna - fór fram
með kímnum ábendingum, ef þess
gerðist þörf, eða brosmildu augna-
ráði. Umburðarlyndið hafði mikið
þanþol á þessu heimili, þar sem
ástin, gamansemin og vináttan ríkti
ofar öllu. Sælustundir Gunnars voru
þegar öll fjölskyldan safnaðist sam-
an heima hjá þeim Margréti í Lækj-
arkinninni í síðdegiskaffi á sunnu-
dögum til að spjalla saman og borða
nýbakaðar pönnukökurnar hennar
Möggu.
Utávið var Gunnar heitinn sein-
tekinn og þrátt fyrir vingjarnlegt
viðmót í hvers manns garð, varð
hann ekki vinur allra. Þessu kynnt-
ist ég strax þegar við Ástríður
vorum að draga okkur saman fyrir
23 árum. Með nokkrum semingi
virti hann þennan Daladreng fyrir
sér um nokkurra heimsókna hríð.
En þegar hann sá að hér var al-
vara á ferðum og að drengurinn
gaf sig ekki, var vinátta hans feng-
in. Smátt og smátt kynntumst við
og með okkur þróaðist vinátta sem
varð bæði náin og einlæg. Hans
tími var vorið og sumarið og hann
unni gróðrinum og náttúrunni.
Margar stundir höfum við átt sam-
an við sumarbústaðinn þeirra
Margrétar uppi í Sléttuhlíð við að
hlú að gróðrinum, klippa og snyrta
- eða bara að ganga þar um sam-
an til að fylgjast með viðgangi
trjánna og vaxtarlíkum þeirra.
Ekki naut hann þess síður að koma
með okkur Addý í sumarbústaðinn
okkar vestur í Dölum. Ekki gat
hann setið auðum höndum þá,
fremur en endranær: Fara út og
gera eitthvað, dytta að eða slá,
koma inn í kaffisopa og fara svo
út aftur í dálitla gönguferð - eða
stuttan bíltúr með Möggu sinni!
Og öllum Verslunarmannahelgum
í tuttugu ár eyddu þau hjón með
okkur í sumarbústaðnum í Braut-
arholti. Þangað kom fjölskyldan
öll og skemmti sér saman - og
skemmtuninni lauk með tignarleg-
um varðeldum í hvert sinn.
Margrét og Gunnar gerðu mikið
af því að aka um landið á sumrin
og heita má að þau hafi komið í
hvern ijörð og hvern dal. Gunnar
heitinn var mjög kunnugur stað-
háttum um allt land og vissi skil á
örnefnum og legu bæja í flestum
sýslum landsins.
Meðal þess skemmtilegasta sem
Gunnari fannst var að renna fyrir
fisk í ám eða vötnum og þegar
búið var að matreiða veiðina var
hann svo sem ekkert fíkinn í feng-
inn og átti það til að segja: „Elsku
krakkar - borðið þið meira!“ eða:
„Viljið þið ekki eiga eitthvað eftir
í salat?“ Oft þurfti ég til hans að
leita með viðgerð á bílum, einkum
ef vantaði varahluti sem erfitt var
að verða sér úti um. Þá sagði hann
oftar en ekki: „Kemurðu ekki annað
kvöld? - Þá kíkjum við á þetta!“
Og það stóð heima. Þegar þar að
kom og búið var að njóta veitinga
hjá Margréti og spjaila drykklanga
stund um dag og veg, var farið út
í skúr og þar stóð þá nýr varahlut-
ur, sem hann hafði rennt eða smíð-
að, á borðinu silfurgljáandi eða
nýmálaður. Og svo var ekki orð um
það meir!
Gunnar var mikið snyrtimenni
og hver hlutur hafði sinn stað þótt
þeir væru nokkuð dreift um skúrinn
hans. Einhverntíma langaði mig til
að endurgjalda hjálpsemi hans við
mig og fékk samþykki hans til að
safna nú verkfærunum öllum á einn
stað, innan seilingar frá sama
punkti og smíðaði þar forláta hirslu
til að geyma þau í, uppraðað eftir
flokki og notkunarsviði! Og ég held
að það hafi verið í einu skiptin sem
ég sá að hann gat verið ögn pirrað-
ur á mér þegar hann fann ekki
áhöldin í þessu nýja kerfi mínu.
Hlutirnir höfðu nú haft sinn stað í
40 ár og það gat verið óþarflega
tafsamt að finna þá í nýju skipan-
inni. En ekki sagði hann orð um
þetta við neinn - og síst vildi hann
særa mig með athugasemdum -
en leit á mig kímnum augum þegar
hann var kominn með rétta áhaldið
í hendurnar!
Síðustu mánuðirnir voru Gunn-
ari erfiðir. Sjúkdómurinn hafði
lamað þrótt þessa stóra og sterka
manns. En aldrei heyrðist eitt
æðruorð. Hann vissi að hverju
stefndi. Samt streymdi frá honum
hlýjan og væntumþykjan til barn-
anna sinna og aldrei var hann svo
þreyttur að hann ekki gæti gert
að gamni sínu við börnin og gefið
þeim af sér. Oft var setið við rúm-
ið hans Afa síðustu mánuðina og
spilað á spil af miklu kappi og
kátínu. Undir lokin gladdi það
Gunnar mest að geta farið heim
af sjúkrahúsinu og verið þar til að
hlýða kalli básúnunnar miklu, sem
alla kallar fyrir rest, umkringdur
fjölskyldu sinni.
Enginn verður nokkuntíma einn
sem minningar á um Gunnar Kr.
Jónsson. Ég kveð hann með kærri
þökk fyrir ástríka samfylgd og bið
Guð að blessa Margréti tengdamóð-
ur mína og aðra ástvini.
Trausti Gunnarsson.
Kveðja til afa.
Elsku afi. Ég fékk svo mikinn verk
í hjartað þegar ég frétti að þú vær-
ir dáinn og ég vissi ekki hvernig
ég ætti að láta hann fara. En nú
er ég glaður af því að hafa átt svona
góðan afa og ég mun aldrei gleyma
þér.
Hlynur Torfi.
Deyr fé
deyja frændur
deyr sjálfur hið sama.
En orðstír
deyr aldregi
þeim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Elskulegi afi. Með þessu erindi
úr Hávamálum viljum við flytja þér
okkar hjartans þakkir fyrir allt.
Gunnar Ingi og Bjarki
Traustasynir.
• Fleiri minningargreinar um
Gunnar Kristján Jónsson bíða
birtingar ogmunu birtast í blað-
inu næstu daga.