Morgunblaðið - 15.06.1997, Side 35

MORGUNBLAÐIÐ
SUNNUDAGUR 15. JLINÍ1997 35
SVANHILDUR
TESSNOW
Svanhildur
Tessnow var
fædd að Bakka í
Arnarfirði 30. mars
1935. Hún lést á
Grensásdeild
Sjúkrahúss Reykja-
víkur hinn 7. júní
síðastliðinn. Svan-
hildur, sem hét
fullu nafni Erna
Svanhildur, var
dóttir Sigrúnar
Jónsdóttur hús-
móður, f. 1908, d.
1989. Eiginmaður
Sigrúnar og sljúp-
faðir Svanhildar er Sðlvi Jón-
asson, trésmiður, f. 1916. Hálf-
bróðir Svanhildar er Haukur
Sölvason, vélfræðingur, f.
1940.
Svanhildur ólst fyrst upp að
Bakka hjá móður sinni og
stjúpföður þar sem þau voru
heimilisföst hjá Böðvari Páls-
syni útvegsbónda þar og eigin-
konu hans Lijju Arnadóttur og
dætrum þeirra, Þóru og Auði.
Síðar fluttu Sigrún og Sölvi í
Selárdal, síðan til Bíldudals og
loks til Reykjavíkur árið 1956.
Svanhildur fór til náms i
Húsmæðraskólann að Laugar-
vatni 1955-1956.
Árin 1956-1959
var hún við nám
og störf í Kaup-
mannahöfn hjá
hinni velþekktu
smurbrauðsstofu
Óskars Davidsen
þaðan sem hún
lauk námi. Eftir að
heim kom starfaði
hún m.a. í Brauð-
borg, við rekstur
sumarhótelsins á
Bifröst og við hót-
elið í Borgarnesi.
Síðustu ár starfaði
hún hjá Hagkaup. Hún fékk
alvarlega heilablæðingu í febr-
úar 1995 og var rúmliggjandi
síðan.
Svanhildur giftist 1964 Gísla
V. Halldórssyni framkvæmda-
stjóra í Borgarnesi. Þau skildu
1976. Hún eignaðist ekki börn.
Faðir hennar er Werner
Tessnow frá Þýskalandi, en
nú búsettur hér á landi. Hálf-
systir hennar er Unnur
Tessnow.
Útför Svanhildar fer fram
frá Dómkirkjunni á morgun,
mánudaginn 16. júní, og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Þegar Svanhildur fæddist fyrir
rúmum sextíu árum á heimili afa
og ömmu, þeirra Lilju Árnadóttur
og Böðvars Pálssonar á Bakka í
Ketildölum vestur, hófst sá streng-
ur sem tengdi hana við okkur og
sem ekki lauk fyrr en með andláti
hennar. Þannig sköpuðust kynni
og vinátta sem nær út yfir gröf
og dauða þeirra sem óafvitandi til
stofnuðu, líkt og var um afa okkar
og ömmu, þegar Rúna, móðir
Svönu, dvaldi á heimili þeirra og
fæddi þar dóttur sína. Þau Rúna
MINNINGAR
og Sölvi, Svana og Haukur hafa
alla tíð verið svo nánir vinir Qöl-
skyldunnar að framan af höfum
við bömin sjálfsagt ekki áttað okk-
ur á að þau voru okkur óskyld. En
í samskiptum okkar skipti skyld-
leikinn engu máli. Þær systur Auð-
ur og Þóra tóku henni alla tíð sem
eigin systur og samband þeirra
þriggja sem bestu systra.
Allt frá barnæsku hefur Svana
verið okkur sem móðursystir. Við
eldri systkinin munum hana sem
frænku sem færði með sér fram-
andi blæ þegar hún kom frá dvöl
sinni í Kaupmannahöfn. Bernsku-
minningarnar um það þegar Svana
sagði okkur frá hvernig hlutimir
gengju fyrir sig í kóngsins Kaupin-
hafn óma af hljómum laganna
„Under den hvide bro“ og „Dejlige,
dejlige, Kebenhavn“ sem hún söng
fyrir okkur og spilaði undir á gítar.
Svana starfaði sem smur-
brauðsdama í Reykjavík. Á sumrin
fór hún gjaman í Borgarfjörð þar
sem hún vann á sumarhótelinu að
Bifröst sem og við hótelið í Borgar-
nesi. Seinna var hún matráðskona
að Hólum í Hjaltadal og einnig hjá
vegavinnuflokkum í Skagafirði
þangað sem hana var ljúft heim að
sækja. Hin síðustu ár starfaði Svana
í mötuneyti Hagkaups þar sem hún
undi hag sínum vel. Hafði hún kom-
ið sér vel fyrir í íbúð sinni að Maríu-
bakka 24, þangað sem gott var að
koma í heimsókn. Kom þá oftar en
ekki fyrir að gripið var í gítar eða
píanó og sungið með enda Svana
músikölsk með afbrigðum. Hin
seinni ár höfðu hún og Þóra frænka
spilaklúbb sem hittist flestar helgar
og stytti sér stundir. Var ánægju-
legt að fylgjast með hve vel fór á
með þeim sem í spilaklúbbnum voru
en auk Svönu og Þóru spiluðu oft-
ast vinir þeirra Halldór Ormsson og
Eldjám Magnússon.
Þegar Svana settist að í Reykja-
vík að nýju kaus hún að festa sér
fyrst íbúð við Leifsgötu, í næsta
nágrenni við Þóru uppeldissystur
sína, sem hún var svo náin. Þannig
hefur Þóra frænka reynst henni
ómetanleg stoð og stytta í hverju
því sem hún hefur tekist á við um
ævina. Svana leitaði oft til hennar
og hún reyndist henni afar vel.
Árin þegar hún var við störf á
Bifröst og svo seinna í Borgamesi
eru okkur systkinunum eftirminni-
leg. Við dvöldum oft hjá Svönu um
lengri eða skemmri tíma. Sérstak-
lega er eftirminnileg dvölin í Borg-
amesi sumarið 1963 þegar móðir
okkar gekk með tvíburana Sigríði
og Böðvar. Bolli og Sverrir vora
sendir í Borgarnes til Svönu til að
létta á heimilinu. Sverrir bróðir
okkar, sem fæddur var 1957 og
lést aðeins tæpra sjö ára að aldri,
var í miklu uppáhaldi hjá Svönu.
Árin þegar hann var að komast á
legg dvaldi hún mikið á heimili
okkar og bjó þar um hríð. Hefur
þetta vafalaust orðið til að hún
lagði á hann mikla ást en sjálf eign-
aðist hún ekki börn. Ekki voru
nokkurntíma aðrar myndir á nátt-
borði hennar en myndin af Sverri
bróður og tregaði hún hann mikið
alla tíð. Að leiðarlokum þökkum
við systkinin Svanhildi samfylgdina
og þá tryggð og ræktarsemi sem
hún, Rúna og Sölvi hafa sýnt okk-
ur alla tíð og foreldrum okkar á
meðan þau vora á lífi.
í veikindum Svönu hefur Sölvi
stjúpfaðir hennar sýnt henni mikla
alúð og þá umhyggju sem mest
má vera. Einnig hefur Þóra frænka
verið henni betri en engin. Eftir
að hún veiktist hafa fáir dagar lið-
ið sem hún hefur ekki heimsótt
hana þó hátt á áttræðisaldri sé.
Lífshlaupi Svanhildar Tessnow
er lokið. Tvö síðustu árin hafa ver-
ið henni erfið, en ekki síst þó að-
standendum hennar, þar sem hún
hefur ekki skynjað það sem fram
fór í kringum hana eftir alvarlegt
heilablóðfall. Með andláti hennar
hefur því verið lögð líkn við þraut.
Blessuð veri minning Svanhildar
Tessnow.
LHja, Bolli, Böðvar
og Sigríður Auðar-
og Héðinsbörn.
Okkur langar með fáeinum orð-
um að minnast Svönu frænku okk-
ar, sem nú er látin eftir langa sjúk-
dómslegu. Hún var eina systkini
pabba og því er höggvið stórt skarð
í okkar litlu fjölskyldu.
Þegar við voram að alast upp var
mikill samgangur á milli okkar íjöl-
skyldu og Svönu, þá er helst að
minnast heimsókna til hennar í
Borgarnes og ferðalaga með henni
og afa og ömmu um landið. Það
var alltaf gott að koma til Svönu
frænku og hún tók okkur alltaf
opnum örmum. Það sama gerði hún
seinna þegar við eignuðumst sjálfar
dætur og þó samgangurinn hafi
ekki verið eins mikill seinni árin þá
fylgdist hún ætíð vel með okkur og
við fundum ávallt sama hlýhuginn
þegar við hittumst.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir ailt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Við systurnar, ásamt móður okk-
ar, sem dvelst um stundarsakir í
Danmörku, minnumst Svönu
frænku með söknuði og vottum afa
Sölva, pabba og Unni systur Svönu
samúð okkar.
Sigrún, Elín og Svanhildur.
+ Jón Pálsson,
vélstjóri, fædd-
ist í Reykjavík 1.
desember 1912.
Hann lést á heimili
sínu í Hafnarfirði
10. júní síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru hjónin Páll
Jónsson, járnsmið-
ur í Hafnarfirði f.
21.11. 1874, d. 26.8.
1969, og Vigdís
Ástríður Jónsdótt-
ir, húsfrú f. 27.10.
1879, d. 13.2. 1951.
Þau Vigdís og Páll bjuggu í
Hafnarfirði.
Systkini Jóns voru: Ingveld-
ur Svanhildur Pálsdóttir,
kennari, f. 20. mars 1911, lát-
in. Ársæll Pálsson, f. 11. febr-
úar 1916, bakari í Hafnarfirði,
síðast á Hrafnistu, maki 8.
apríl 1938 Sigríður Eyþórs-
dóttir, f. 20. sept. 1914. Hall-
bera Pálsdóttir, f. 4. nóvember
1918, maki Ólafur Þorsteins-
son, frkv.stjóri í Keflavík, f.
5. ágúst 1914, látinn. Böðvar
Þórir Pálsson, f. 27. mars 1920,
sölumaður í Keflavík, maki 14.
mars 1943 Anna Magnea Berg-
mann, f. 31. maí 1920.
Jón kvæntist 15. júní 1935
Guðrúnu Stefánsdóttur, f.
12.11 1915, d. 5.8. 1978. Börn
þeirra: 1) Stefán Jóhann, f.
Jón Pálsson trúbróðir minn og
vinur lést á heimili sínu í Hafnar-
firði 10. júní sl., á 85. aldursári.
Kynni okkar Jóns og konu hans
Guðrúnar hófust er ég sá þau fyrst
í litla samkomusalnum á heimili
Einars heitins Einarssonar klæð-
skera og Helgu Þórkelsdóttur konu
hans. í glugga salarins var áritað
spjald: Heimili til að boða fagnaðar-
erindið. Þetta starf byggðist í upp-
hafi á þjónustu og bænum íslensk-
ættaðs trpboða, Sigurðar Sigvalda-
sonar sem var búsettur í Kanada.
26.12. 1934, húsa-
smiður, m. Mar-
grét Jónsdóttir,
húsfrú. 2) Guðrún
Helga, f. 13. nóv.
1935, d. 6.3. 1990,
húsfreyja á Staðar-
bakka í Miðfirði,
m. Magnús Guð-
mundsson, bóndi
og búfræðingur. 3)
Dóra, f. 10. des.
1936, d. 1938. 4)
Ásdís, f. 3. febr.
1938, húsfrú, m.
Jóhann Hafþór
Þórarinsson, f. 10. maí 1942,
kennari. 5) Páll, f. 18. apríl
1939, bóndi. 6) Dóra, f. 30. maí
1940, húsfrú, m. Sveinn Guð-
mundsson, f. 1. júní 1937,
framkvslj. 7) Gunnlaugur Leó,
f. 23. nóv. 1941, verkamaður í
Hafnarfirði. 8) Auður Hafdís,
f. 22. sept. 1944, starfsm. v.
aðhlynningu aldraðra, maki
Sveinn Karlsson, f. 31.12.1944,
bifvélavirki, þau slitu samvist-
ir. 9) Vigdís Ástríður, f. 9. jan.
1947, skrifstofumaður í Rvk,
m. Baldur Ingólfsson, f. 9.11.
1944, fugstjóri 10) Hrafnhild-
ur, f. 31. október 1949, býr í
föðurhúsum.
Útför Jóns fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju mánu-
daginn 16. júní og hefst athöfn-
in klukkan 15.
En við starfi hans tók Guðrún heit-
in Jónsdóttir sem útlistaði orð Guðs
og bað fyrir sjúkum. En Guðrún
bjó á heimili Salbjargar á Hverfis-
götu 6b og störfuðu þær saman
ásamt Vilborgu.
Þegar Jón var ungur að áram
fékk hann berkla og lá á Vífilsstöð-
um. En eins og Jón tók til orða í
vitnisburði sínum þá hringdi Guð-
rún kona hans og spurði hvort hún
mætti biðja Guðrúnu um bæn fyrir
honum. Þá var Jón 26 ára gamall
og þriggja barna faðir og hafði
hann verið á hælinu í 3 ár. En
kraftaverkið gerðist og Jón
læknaðist af berklunum og eins og
hann sagði mér þá fór hann strax
á sjóinn til að sjá fjölskyldu sinni
farborða en Jón útskrifaðist frá
Vélstjóraskóla íslands. Hann starf-
aði m.a. á togurum sem sigldu út
með fiskinn í síðustu heimsstyrjöld
til Englands. En Jón varð fyrir
þeirri lífsreynslu að maður bað um
að fá vélstíórastarf Jóns á togaran-
um Jóni Olafssyni en í þeirri ferð
fórst skipið með allri áhöfn. Eftir
að Jón hætti á sjónum vann hann
við pípulagnir og starfaði í þeirri
iðn eftir það.
Eftir að Jón læknaðist af berkl-
unum þá sóttu hann og kona hans
samkomur á Austurgötu 6. Þar
kynntist ég þeim fyrst og síðan í
Hörgshlíð í Reykjavík. Eftir að Ein-
ar Einarsson lést þá tók Jón við
starfi hans að skíra til iðrunar og
syndafyrirgefningar í skírnarlaug
staðarins, þá sem tóku trú. Eftir
lát Guðrúnar Jónsdóttur þá hafði
Jón bænir, fyrirbænir og vitnis-
burði og leiddi sönginn í Hörgshlíð.
Ég tók snemma eftir því að kristni-
boðsstarf Einars og Guðrúnar var
litið hornauga, þ.e.a.s. sumir héldu
því fram að kristilega starf þeirra
væri fanatík eða ofsatrú og á þeirra
vegum væri bannað að leita til
læknis. Við fyrstu kynni mín og
Guðrúnar sagði hún við mig: Ef
þú hefir trú þá þarftu ekki að fara
í uppskurð. Én ég fór á sjúkrahús-
ið og ég var hætt komin en þá
hringdi mamma í Guðrúnu og bað
hana að biðja Drottin fyrir mér.
Læknastörf hafa fylgt mannkyninu
frá aldaöðli. En Jesú Kristur þekkti
okkar mannlegu veikleika og tak-
mörk getu okkar, er hann sagði:
Þér minnið mig á máltækið: Lækn-
ir lækna sjálfan þig. (Lúk. 4-23,
tilv. stytt.) En Kristur var ekki
getínn á mannlegan hátt. Hann er
fyrsti boðandi fagnaðarerindisins
og samhliða starfi hans að fyrir-
gefa syndir þá læknaði hann sjúka
og enginn sjúkdómur var honum
yfirsterkari, meira að segja hélt
kraftur dauðans honum ekki. En
Kristur læknaði sjúka með orðum
sínum í krafti Heilags anda en
ekki í krafti mannlegrar speki, og
veikleika. í 1. Kor. 1—21 segir:
„Guð hefír gert speki þessa heims
að heimsku þar sem heimurinn með
speki sinni þekkti ekki Guð í speki
hans.“ í þessum kjarna kristin-
dómsins vorum við Jón sammála.
Jón var einlægur og traustvekjandi
maður. Hann var fróður og ræðinn
og hafði frá mörgu að segja. í skoð-
anaskiptum var hann hreinskiptinn
og hafði djörfung í hógværð sinni
en var samt ekki að troða skoðun-
um sínum upp á aðra. Vitnisburður
Jóns og bænir á samkomum voru
grandvallaðar á orðum Biblíunnar.
En orð Biblíunnar verða alltaf okk-
ar þröngi vegur þar sem mannleg-
um veikleika hættir til að breikka
sér að skapi þann mjóa og þrönga
veg sem Kristur boðaði. En sálma-
skáldið Hallgrímur Pétursson segir:
Bæn þína byggðu aldrei fast
á brjóstvit náttúru þinnar.
{ Guðsorði skal hún grundvallast
það gefur styrk trúarinnar.
Ég get ekki minnst Jóns án hans
indælu eiginkonu Guðrúnar sem
hefir þurft mikið á sig að leggja
þegar maður hennar var óvinnufær
í svo langan tíma og öll þau heimil-
isstörf sem hún á sig lagði fyrir
svo stóran barnahóp. Við Guðrún
spjölluðum stundum saman og ég
fann þá gagnkvæmu ást og virð-
ingu sem ríkti milli þeirra hjóna.
Það var mikið áfall fyrir Jón þegar
hann missti konu sína úr alz-
heimer. Einnig misstu Guðrún og
Jón dóttur sína en oft talaði hann
um Guðrúnu sína og dugnað henn-
ar í sveitabúskapnum á Staðar-
bakka í Miðfirði. En fráfall dóttur-
sonar Jóns, Jóns Páls kraftlyfting-
armanns í blóma lífsins, var mikið
áfall, en Jón Páll var mjög góður
við afa sinn og sýndi honum sér-
staka ræktarsemi og kærleika. Ég
tók eftir því hjá máttarstólpum
þessarar þjónustu að þegar fréttist *
um andlát trúsystkina þá var við-
kvæðið: Að hann eða hún væri
komin heim. Og nú er Jón kominn
heim. Kristur sagði: Og þegar ég
er farinn burt og hefi búið yður
stað, kem ég aftur og tek yður til
mín til þess að þér séuð þar sem
ég er. (Jóh. 14-3.)
Við Úlfar vottum börnum Jóns
og fjölskyldum þeirra innilega sam-
úð.
Þú ert raín æðstu gæði
ástkæri Jesú minn.
Ó veit mér vegleg klæði
í veislusalinn þinn.
(H.P.)
Ásdis Erlingsdóttir. *
Marmari ♦ Granít ♦ Blágrýti ♦ Gabbró
íslensk framleiðsla
JÓN PÁLSSON