Morgunblaðið - 22.10.1997, Síða 35

MORGUNBLAÐIÐ
MIÐVIKUDAGUR 22. OKTÓBER 1997 35
MINNINGAR
INGIBJÖRG
G UÐMUNDSDÓTTIR
+ Ingibjörg Guð-
mundsdóttir
fæddist í Reykjavík
22. desember 1907.
Hún lést á Drop-
laugarstöðum 13.
október síðastlið-
inn. Foreldrar
hennar voru Guð-
rún Egilsdóttir, f.
16. mars 1880, d.
apríl 1946, og Guð-
mundur Jónsson, f.
14. júlí 1877, d. 8.
ágúst 1953, en
kjörfaðir hennar
var Guðmundur
Kristinn Ólafsson, skipstjóri,
f. 6. desember 1857, d. 16.
desember 1928. Eiginmaður
hennar var Haf-
steinn Björnsson,
fulltrúi, f. 24. apríl
1910, d. 18. ágúst
1992. Börn þeirra:
Björg, f. 19. ágúst
1934, Guðmundur
Grétar, f. 7. októ-
ber 1937, d. 23. júlí
1985, Björn, f. 28.
mars 1945, og
Gunnar, f. 13. jan-
úar 1947. Barna-
börn Ingibjargar
eru þrettán og
barnabarnabörn
fimmtán.
Utför Ingibjargar fer fram
frá Fossvogskapellu í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Kæra móðir.
Að minnast góðrar móður er mannsins
æðsta dyggð
og andans kærsti óður um ást og móður-
tryggð.
Hjá hennar blíðum barmi er barnsins hvíld
og fró.
Þar hverfa tár af hvarmi og hjartað fyllist ró.
(Freysteinn Gunnarsson.)
Já, móðir mín, þannig kvaddi
ég þig á þínum dánarbeði með
fullvissu um það, að við munum
hittast aftur hjá þeim Meistara sem
öllu ræður. Þú sýndir mér ávallt
traust, ástúð og vináttu, enda gát-
um við alltaf rætt hin ýmsu mál í
bróðerni og þroskaðir þú hjá mér
virðingu fyrir höfundi tilverunnar
svo og mannanna lögum. Með
þessum fátæklegu orðum kveð ég
þig, en minninguna um gæsku þína
mun ég ávallt bera í mínu hjarta.
Mig langar til að þakka öllu því
fólki sem hafði kynni af móður
minni síðustu ár hennar, eins og
til dæmis samferðafólki hennar á
dagdeild Hafnarbúða og síðar á
Landakoti, og síðast en ekki síst
hjúkrunarfólkinu á Droplaugar-
stöðum sem gerði móður minni
dvöl hennar þar eins þægilega sem
kostur var, enda hafði hún á orði
hvað hún væri heppin að fá að
dvelja hjá ykkur í veikindum sín-
um.
Gunnar Hafsteinsson.
Á þessari kveðjustund koma upp
í huga mér ýmsar hugleiðingar og
minningar um þessa góðu og fal-
legu konu, sem var mér alltaf svo
yndisleg og ekki bara við mig held-
ur alla sem henni kynntust. Eg
kynntist Ingibjörgu fyrir 24 árum
þegar ég giftist yngsta syni hennar
Gunnari og strax í fyrsta sinn sem
ég kom á Grundarstíginn laðaðist
ég að þessari hægu og hlýlegu
konu og man ég sérstaklega eftir
hvað hún tók mér vel frá fyrstu
tíð. Ingibjörg reyndist mér sem
besta móðir og þar sem ég missti
mína elskulegu móður mjög ung,
má segja að hún Ingibjörg mín
hafi gengið mér í móðurstað. Og
var það mitt lán að fá að kynnast
henni, enda var mjög hlýtt á milli
okkar alla tíð. Þrátt fyrir að mik-
ill aldursmunur væri á okkur gat
ég alltaf talað við hana eins og
mína bestu vinkonu.
Hún tók elsta syni mínum, Jóni
Ólafi, strax sem einu af barnabörn-
um sínum, en hann var sjö ára
gamall, þegar hann kynntist Ingi-
björgu. Ég veit að hann á góðar
minningar um þessa góðu og hlýju
ömmu, einnig eiga yngi’i synir
mínir, Anton og Franz, sínar
ánægjulegu minningar og munu
þeir allir sakna ömmu sinnar sárt.
Ingibjörg var frekar hlédræg
kona, hún var ekkert að trana sér
fram en alltaf var hún til staðar
þegar á þurfti að halda tilbúin að
hlúa að og hlusta ef eitthvað bját-
aði á. Hún var mjög glæsileg kona
og alls staðar þar sem hún kom á
mannamót var eftir henni tekið.
Mér er það minnisstætt þegar
elsti sonur minn gifti sig og ég
stóð í anddyri kirkjunnar og tók á
móti gestunum, kom þá Ingibjörg
inn svo yndislega falleg og glæsi-
leg að ég hugsaði hvað hún væri
ungleg en þá var hún 85 ára.
Hafði ég á orði við hana síðar að
ég vildi gjarnan fá leyndarmálið
að þessum glæsileik, ef ég næði
þessum aldri, vildi ég gjarnan geta
státað af þessu útliti. Sagði hún
mér þá „að ef maður hætti að
hafa sig til væri maður búinn að
vera.“ Og alveg fram á það síðasta
leit hún vel út, og dáðist ég að
henni, að hafa kraft til að hugsa
um þessi mál þegar hennar veik-
indi voru orðin svo mikil.
Hún sýndi ótrúlega mikinn styrk
og kraft allt árið sem hún er búin
að eiga við þessi veikindi sín og
aldrei kvartaði hún. Við áttuðum
okkur kannski ekki alltaf á því
hvað hún var langt leidd þar sem
hún bar sig alltaf svo vel, og vildi
helst ekki neina fyrirhöfn, ekki
ónáða fólk að ástæðulausu eða svo
fannst henni. Svona var nú Ingi-
björg, hugsaði alltaf miklu frekar
um aðra en sjálfa sig.
Ingibjörg átti heima mestan
hluta ævi sinnar í miðbæ Reykja-
víkur. Fyrst með móður sinni í
Fischersundi og eftir að hún giftist
fluttist hún á Bergstaðastræti 20
í Þingholtunum og bjó þar fyrstu
hjúskaparár sín, en síðan fluttist
hún á Grundarstíg 7, þar sem hún
bjó um 40 ára skeið. Hún sagði
mér oft að hún hefði setið í eldhús-
glugganum á Bergstaðastrætinu
og þar sem garðarnir lágu saman
horfði hún að Grundarstíg 7 og
langaði í þetta stóra hús. Síðan
kom að því að draumurinn hennar
rættist og hún fékk stóra húsið
sitt og undi hún sér þar vel alla
tíð. Hennar aðaláhugamál var
garðurinn bak við húsið og mótaði
hún þar stóran og fallegan blóma-
garð sem svo margir þekkja.
Örlögin höguðu því þannig til,
að við hjónin keyptum æskuheim-
ili mannsins míns, Grundarstíg 7,
árið 1990, og þar með var ég orð-
in eigandi að draumahúsinu og
fallega blómagarðinum hennar
Ingibjargar. Þetta var mér í fyrstu
nokkurt áhyggjuefni því ég var
engin garðyrkjukona né hafði löng-
un til að eyða svona miklum tíma
í garðinn. En það var eins og garð-
urinn hennar talaði til manns og
út fór maður á hverjum degi að
hlúa að plöntum og dunda sér, og
viti menn, ég held að það hafi tek-
ist að viðhalda og betrumbæta bló-
magarðinn hennar Ingibjargar og
mun hann dafna áfram þótt Ingi-
björg hafi horfið frá okkur á annað
tilverustig. Oft höfum við hjónin
talað um að það væri sama hvað
sett væri í garðinn, allt blómstrar
fallega og hefur það sannast að
lengi búi að fyrstu gerð.
Ekki veit ég hvað hún Ingibjörg
mín setti í gróðurmoldina fyrir
mörgum árum, en þvílík gróska
og orka sem er í garðinum, og tel
ég það vera frá henni komið. Löng-
um stundum hef ég eytt í garðinum
eftir vinnu dagsins og fínnst mér
ég afþreytast við störfín og verður
mér þá oft hugsað til liðinna stunda
og þá sérstaklega um ævi Ingi-
bjargar á Grundarstígnum.
Eftir að Ingibjörg fluttist inn í
Laugames, kom hún reglulega í
heimsókn til okkar, þó sérstaklega
á sumrum til að skoða og njóta
garðsins, og alltaf voru þetta
ánægjustundir fyrir mig og fjöl-
skylduna að fá tækifæri til að
spjalla og fá ráðleggingar. Okkur
hjónum þótti við hæfí á sumrin,
ef sól og blíða var um helgar, sótt-
um við hana iðulega og sátum við
í garðinum, grilluðum og áttum
dásamlegar stundir. Alltaf var hún
jafnglöð að koma og eyða deginum
með okkur. Nokkrum sinnum kom
hún sl. sumar, en undir seinni hluta
sumarsins treysti hún sér ekki til
að koma, þar sem hennar sjúkdóm-
ur var farinn að taka sinn toll.
Ingibjörg var líka mikil hag-
leikskona á fleiri sviðum en garð-
yrkju. Hún sat löngum stundum
við hannyrðir og það eru ófá tepp-
in og myndirnar sem hún hefur
gert og gefið og getum við í fjöl-
skyldunni verið þakklát, því við
nutum góðs af. Öll höfum við feng-
ið eitthvað fallegt sem hún hefur
gert og prýðir það heimili okkar
og fegrar. Við munum minnast
þessarar merku konu fyrir allt það
sem hún gaf af sér til okkar allra.
Hún fylgdist vel með öllu sem
við í fjölskyldunni vorum að fást
við, öllum barnaskaranuni sem hún
átti, og vildi hún vita hvað hver
og einn var að gera hverju sinni.
Sýndi hún þeim alltaf hlýju og tók
vel á móti þeim. Hún mundi alltaf
eftir öllum afmælum, brúðkaups-
dögum og öðrum tyllidögum sem
skiptu okkur máli, sama hvað var,
sendi hún kveðjur eða sendi eitt-
hvað til allra og ekki má gleyma
jólunum, þá þurftu allir að fá sínar
jólagjafir. Ingibjörg var ein af gjaf-
mildustu konum sem ég þekkti,
bæði á hið veraldlega og ekki síður
hið andlega. Alltaf var gott að
koma til hennar, hún var mjög
gestrisin, vildi endilega bjóða upp
á eitthvað, t.d. mola eða kókglas.
Oft var mér hugsað til að flestar
eldri konur buðu upp á kaffisopa,
en hún Ingibjörg fyldist með tím-
anum og vissi að unga fólkið vildi
heldur kók en kaffi.
Hér eru tvö erindi úr ljóði sem
eiginmaður Ingibjargar orti til
hennar og þar er henni vel lýst,
eins og við öll hugsuðum til hennar:
Bjart er yfír þinni brá.
Blíðu þína allir þrá.
Biðja mest þó bðmin smá.
Bara ömmu að vera hjá.
Blómin anga undur skær.
Opnast er þú kemur nær.
Hugur þinn er hreinn og tær.
Heiðríkja í bijósti hlær.
Ég á eftir að sakna þín, mín
elskulega Ingibjörg, sakna okkar
samverustunda sem voru mér svo
dýrmætar. Ég kveð þig með þakk-
læti í hjarta og ég veit að þú ert
komin á góðan stað þar sem þér
líður vel og það er fyrir öllu. Þú
varst alveg einstök. Ég vil þakka
fyrir þau forréttindi og það lán að
hafa fengið að kynnast þér og
verða þér samferða hluta af minni
ævi, ég er betri manneskja fyrir
það sem þú gafst mér. Hvfl í friði.
Þín tengdadóttir,
Anne Helen Lindsay.
í dag fýlgi ég til grafar tengda-
móður minni, Ingibjörgu Guð-
mundsdóttur. Þegar litið er yfír
farinn veg eins og títt gerist þegar
kær vinur er kvaddur, er margs
að minnast eftir langa samleið.
Sú samleið hófst fyrir um 35
árum er ég kom fyrst á Grundar-
stíg 7 sem tilvonandi tengdadóttir
þeirra hjóna, Ingibjargar og manns
hennar, Hafsteins Björnssonar sem
látinn er fyrir fimm árum. Öll þessi
ár var heimili þeirra fastur punktur
í tilverunni og viðkomustaður allr-
ar fjölskyldunnar í dagsins önn
sem og á hátíðis- og tyllidögum.
Ég minnist aðfangadagskvöldanna
fyrstu árin meðan bamabömin
voru aðeins 4-5 og allir komu
saman á Grundarstígnum. Hátíða-
kvöldverður var tilreiddur eins og
ekkert væri fyrir honum haft og
allt auðvitað fágað og hreint. Eftir
matinn þegar búið var að taka upp
pakkana og blessuð bömin vom
önnum kafín við að leika sér með
allt nýja dótið, hvort sem það var
nú púsluspil, rafdrifnir eða uppt-
rekktir bílar, trommusett eða
smíðatól, tók Ingibjörg öllu með
stóískri ró jafnvel þó nýi hamarinn
væri pmfaður á sófaborðinu. Hún
átti auðvelt með að leyfa öllum að
njóta sín án þess að hafa sig sjálfa
mikið í frammi. Aldrei sá maður
nein þreytumerki á henni og allt
var eins og ekkert væri fyrir því
haft eða gerðist af sjálfu sér.
Ingibjörg var heimavinnandi
húsmóðir eftir að hún gifti sig og
helgaði heimili, bömum og síðar
barnabömum starfskrafta sína.
Áður hafði hún unnið í skóverslun
Stefáns Gunnarssonar og einnig
að loknum Kvennaskólaámm sín-
um, verið í Englandi í eitt ár og
séð um uppeldi tveggja barna á
heimili í Wimbledon í útjaðri Lond-
on. Hún minntist oft veru sinnar
þar með ánægju en ferðamátinn
var far með togara til Grimsby og
lest til London og tók það allt rúma
viku sem er talsvert ólíkt því sem
við þekkjum í dag. Ingibjörg var
mikill náttúraunnandi og ræktaði
garðinn sinn á Gmndarstíg 7 í
orðins fyllstu merkingu. Þar var
hún stöðugt að koma til nýjum
plöntum og hagræða og hlúa að.
Strax í apríl sá maður fyrstu blóm-
in stinga upp kollinum; vetrargosa,
vorboða, síðan krókusa og þegar
kom fram í júní túlípana í hinum
fegurstu litum og svo tóku fjölær-
ingamir við hver af öðram langt
fram á haust. Það vora ófáir tugir
afleggjara sem við hjónin fengum
úr garðinum þeirra þegar við eign-
uðumst eigin garð og dijúgt að
leita ráða til Ingibjargar í rækt-
unarstarfinu. Það var reyndar
þannig að maður átti Ingibjörgu
alltaf að; hún var þeirrar gerðar
að hún var alltaf til staðar þegar
á þurfti að halda en hélt sig ann-
ars til hlés. Það má segja að hún
leiðbeindi mér við að rækta garðinn
minn hvort heldur var í hinni eigin-
legu eða óeiginlegu merkingu. Fyr-
ir það er ég henni afar þakklát.
Foreldrar mínir búa ekki í Reykja-
vík og því var ómetanlegt að eiga
hana að og þau hjón.
Ingibjörg fór ekki varhluta af
móthlæti í lífinu frekar en svo
margir. Elsta son sinn, Grétar,
missti hún fyrir 12 árum og Krist-
ínu tengdadóttur sína eftir harða
baráttu við illvígan sjúkdóm,
síðastliðið sumar, bæði langt fyrir
aldur fram. Síðastliðin fimm ár,
eftir lát Hafsteins, bjó hún ein og
veit ég að dagurinn var oft lengi
að líða en það stytti þó stundimar
að hún var þijá daga vikunnar hjá *
þeim góðu konum í Hafnarbúðum
og síðar Landakoti. Síðustu vikum-
ar dvaldi hún á Droplaugarstöðum
og lést þar 13. okt. sl.
Ingibjörg var falleg kona, dökk
yfírlitum þegar ég kynntist henni,
há og samsvaraði sér vel. Hún var
enn falleg undir það síðasta og
hélt sér vel þrátt fyrir háan aldur.
Hárið jafnþykkt og áður en orðið
silfurlitað, húðin ótrúlega slétt og
litarhátturinn frísklegur. Hún átti
ekki langt að sækja fegurð og v
vænleika. Föðuramma hennar,
Gunnhildur Sigurðardóttir, Kára-
nesi í Kjós, fædd 1856, þótti svo
falleg að hún var kölluð Kjósar-
Rósin á sínum tíma.
Ég kveð tengdamóður mína með
söknuði og kæra þakklæti fyrir
allt það sem hún var mér og börn-
unum mínum. Blessuð sé minning
hennar.
Ragnheiður.
Blómakonan er horfin á brott.
Minningar mínar era margar og
fallegar hugsanir streyma um hug
minn. Ásjónu þinni bregður fyrir .
á þessum köldu kvöldum, en það
mun birta til og hlýir morgnar
verða að nýjum dögum.
Það er kominn tími til að kveðja,
tár renna saklaust niður mínar
kinnar, bros þitt færir mér huggun
í hjartað. Þú dvelur nú á öraggum
stað í hjarta mínu. Vegurinn þinn
var langur og gangan stundum
strembin en handan hæðarinnar
bíður betri dagur og annar garður.
Þú sáðir forðum fjóram fræum, í
dag er garðurinn þinn orðinn mik-
ill, og hann mun vaxa og dafna
með þinni blessun.
Blómakonan glaða flögrar um
skýin. Til fjarlægra staða upp er
stiginn. Þú býrð í draumum mín- ^
um, margar minningar ég hef. Ég
bið fyrir þér og þínum og leik mitt
litla stef.
Blessuð sé minning þín, amma
mín.
Þinn sonarsonur,
Franz.

Þreytt(ur) á gömlu þungu bílskúrshurðinni?

Nú er rétti tíminn til
ab panta nýja, létta,
einangra&a stálhurð
frá Raynor
ir iíi ii [i:; ijy.: y 1 ii 1 nni
3 Í3
□D
1
1 t- ■

m
VERKVER
Smiðjuvegi 4b, Kópavogi
S 567 6620
Raynor bílskúrshurðaopnarar Verbdæmi: Pulnir»gahur& 229 x 244 cm lcT* 63«850/“ InnifaliS I ver&Í eru brautir oQ þéÍHlisíar,