Morgunblaðið - 31.12.1998, Qupperneq 8

8 C FIMMTUDAGUR 31. DESEMBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
Torfi Lárus Karlsson 19 mánaða
Vel hress en
nýjar aðgerðir
fyrirhugaðar
TORFI Lárus Karlsson
gekkst undir erflða aðgerð
vegna sogæðaæxlis á hálsi
hinn 17. september sl. Hann fædd-
ist með sogæðaæxli á efri hluta lík-
amans, brjóstkassa, hægri hendi
og vinstri upphandlegg en h'öfuðið
er alveg eðlilegt, svo og fætur.
Hann hefur áður gengist undir
svona aðgerð, raunar þrjár í
Boston, en Torfi Lárus er nú að-
eins 19 mánaða gamall. Að sögn
móður hans, Sigurbjargar Ólafs-
dóttur, gekk aðgerðin í september
mjög vel.
„Hann var fljótur að jafna sig og
allt í sambandi við aðgerðina gekk
mjög vel,“ sagði Sigurbjörg. „Hins
vegar fékk hann mjög slæman
astma í kjölfar aðgerðarinnar og
var í súefnistæki í þrjá daga. Hann
þurfti að vera á Landspítalanum í
einn og hálfan mánuð í sambandi
við þessa aðgerð og kom heim í
byrjun nóvember. Núna líður Torfa
Lárusi vel, hann er mjög hress og
kátur og hefur farið mikið fram.
Hann er rétt að byrja að stíga í fæt-
uma ef haldið er við hann og getur
staðið í allt að hálfa mínútu en það
reynir mjög á hann. Hann er farinn
að tala svolítið, segir pabbi og
mamma, afí og amma, og virðist
skilja vel það sem sagt er við hann.
Æxlin hafa ekki stækkað eftir að-
gerðina enn sem komið er og hon-
um gengur ótrúlega vel að nota
hendurnar þótt sogæðaæxlin valdi
bólgu í fingrunum. Hann borðar
sjálfur, ekki þó með gaffli heldur
með fingrunum og er duglegur að
leika sér.“
TORFI Lárus Karlsson hefur þegar farið í margar aðgerðir vegna sogæðaæxla. Honum fer nú vel fram en
fer utan f janúar í fleiri aðgerðir.
Langar og erfíðar aðgerðir
Fyrirhugað er að Torfi Lárus fari
út til Boston í nýja aðgerð um miðjan
janúar. „Það á að taka æxli af brjóst-
kassa vinstra megin og vinstri upp-
handlegg og svo á að laga hægri
höndina," sagði Sigurbjörg. „Þetta
eru mjög langar aðgerðir og þess
vegna löng svæfing. Þá mun efri hluti
drengsins léttast til muna og hann
því eiga miklu betra með hreyfingar
en nú er. Vonir standa til að hægt sé
að laga þessi sogæðaæxli, okkur eru
gefnai- góðar vonir um meðferð er-
lendis. Hins vegar er viss hætta á að
æxlin vaxi aftur þar til drengurinn
nær kynþroskaaldii, eftir það vaxa
þessi æxli ekki aftur. Við hjónin höf-
um skipst á að vinna fyrir heimilinu,
en frá hausti hefur maðurinn minn
unnið í Eðalfiski hér í Borgamesi þar
sem við eigum heima, en ég hef alveg
verið heima og sinnt Torfa Lárasi og
öðram bömum mínum sem era fjög-
ur. í lokin langai' mig til þess að færa
öllum þeim þakklæti sem hafa stutt
okkur og fjölskyldu okkur í þessum
erfiðum veikindum Torfa Lárasar
litla,“ sagði Sigurbjörg að endingu.
Morgunblaðið/Golli
ANDREW French ferjuflugmaður og Pétur Sigurðsson, stýrimaður á Haraldi Böðvarssyni AK 12.
Pétur Sigurðsson á Haraldi Böðvarssyni AK 12
„Honum til
happs og
okkur til
ánægjua
BRESKI flugmaðurinn
Andrew French hlýt-
ur að vera fæddur
undir heillastjörnu. Hinn
28. september siðastliðinn
bjargaði áhöfn togarans
Haralds Böðvarssonar AK
12 honum úr sjónum 110
sjómílur vestsuðvestur af
Reykjanesi. En French, sem
starfar sem feijuflugmaður,
var að flytja vél frá
Portland í Maine-fylki í
Bandaríkjunum til eiganda í
Israel.
Hann var á leið til Islands
þegar hann brotlenti um
100 sjómflur frá Reykjavík vegna
bilunar í rafkerfi. Með ólíkindum
má telja að menn á togurunum
urðu hans varir en því má þakka
að Pétur Sigurðsson stýrimaður
hafði augun hjá sér og brást við
með snarræði.
Pétur segist ekki hafa heyrt í
Andrew French í nokkurn tíma
en veit þó til þess að hann kom
aftur til starfa við fyrsta tæki-
færi. „Honum var í mun að kom-
ast í loftið sem fyrst aftur til að
taka skrekkinn úr sjálfum sér.
Hann flaug héðan með kunningja
sfnum sem einnig er feijuflug-
maður.“ Pétur segir lýsingu
Andrews á því hvernig hann hafí
þurft að beygja frá skipinu,
vegna þess hve hann var kominn
lágt, óhugnanlega. „Hann þarf að
beina vélinni í hina áttina, því
hann vissi náttúrlega vindstefnu,
frá skipinu þó að hann sé
kannski ekki nema 60-70 metra
frá okkur. Og það án þess að vita
hvort við höfum séð hann. Ég
held að þetta hafi verið ógnvekj-
andi augnablik fyrir hann.
Hann ætlaði að reyna að fara
aftur inn í vélina eftir gúmbát
þegar hann sér að skipinu er
snúið að sér og þá róaðist hann.
En hann sagði að þetta hefðu
verið lengstu mínútur sem hann
hefði upplifað. Þetta er með ólík-
indum. Við hefðum ekkert fundið
mannkvölina ef vélin hefði sokk-
ið. Hann var ekki með blys eða
neitt. Maður beið aðeins milli
vonar og óttar hvort það væri
maður í vélinni en þegar strákur-
inn sem sendur var upp í brú sá
mann úti á vængnum létti okk-
ur.“ Það mátti enda ekki miklu
muna, að sögn Péturs „Hann tek-
ur þessi fimm sundtök, ég
kastaði til hans beltinu,
þetta hafa verið þrjár eða
fjórar lengdir hans, og er
örmagna eftir það, gat
hreinlega ekki meir.
Brosti allan tímann
um borð
Þegar við komum í land
spurði einhver Andrew
hvort hann hefði ekki verið
orðinn leiður á því að vera
þarna þessa fimm daga sem
hann var um borð hjá okk-
ur. Þá sagði hann: „No
way!“ Hann var bara svo
feginn. Hann sá nú lítið að þeirri
vist og var brosandi allan tím-
ann. Honum fannst það reyndar
ágætt að koma í land eftir
nokkra daga, eftir að hafa fengið
tíma til að átta sig því hann upp-
Iifði þetta trekk í trekk í svefni.
Hann sagði mér það að hann
hefði vaknað oftar upp við til-
hugsunina um brotlendinguna en
hávaðann í skipinu."
Pétur segist enn undrast
heppni Andrews. „Það var allt
með karlinum. Á þessum stað
hafði hann aldrei séð ljós áður.
Þetta var honum t.il happs og
okkur til ánægju að vera þarna.
Það verður ekkert af mönnum
tekið að hafa gert vel, livað þetta
tók allt skamman tíma og hvað
menn voru samhentir. Þetta er
óumdeilanlegt," segir Pétur Sig-
urðsson vélstjóri að lokum.
Sigurður Guðmundsson sjómaður
„Kippi mér ekki
upp við að vera
afskrifaður“
SIGURÐUR Guðmundsson er á
Hrafnistu og við ágæta heilsu,
þrátt fyrir að öðru hafí verið
haldið fram í Morgunblaðinu sunnu-
daginn 20. desember. Þar var rifjað-
ur upp sá atburður, þegar bátsverj-
ar á Kristjáni frá Sandgerði hrökt-
ust á vélarvana bátnum undan veðri
og vindum í tólf daga, þar til vindar
bára bátinn á ný upp að landinu og
þeir komust allir fímm naumlega í
land í gegnum ólgandi brimið.
í greininni sagði að bátsverjar
væra nú allir látnir, en þar hljóp
blaðamaður illilega á sig. „Ég kippi
mér ekkert upp við að þú hafir af-
skrifað mig,“ segir hann brosandi
við blaðamann sem heimsækir hann
á Hrafnistu. „Það hefur verið gert
áður og tvisvar frekar en einu sinni.
Það er ástæðulaust að láta það á sig
fá, enda veit ég auðvitað betur.“
Sigurður, sem er 79 ára síðan í
september, var yngstur bátsverja á
Kristjáni, aðeins tvítugur að aldri.
„Ég var strákhvolpurinn um borð,
hitt voru fullorðnir menn,“ segir
hann sjálfur, en félagar hans vora
12 til 14 áram eldri.
Sigurður var ósyndur þegar hann
lenti í hrakningunum og hefur raun-
ar aldrei lært að synda þrátt fyrir að
hafa verið til sjós í áratugi. „Þegar
ég var strákur á Snæfellsnesi taldi
fósturfaðir minn mig hafa ýmislegt
betra að gera en læra að synda.
Þegar aðrir krakkar fóru í sundnám
þurfti að taka til hendinni heima,
æraar vora að bera og enginn tími
fyrir annað en búverkin. Fósturfaðir
minn var ágætur maður, en hann
kenndi mér auðvitað það sem fyrir
honum sjálfum var haft.“
Komu aftur fyrir minningar-
athöfnina
Sigurði finnst ekki óþægilegt að
rifja upp hrakningana á Kristjáni,
en segist gera það æ sjaldnar, auk
þess sem minnið sé farið að bila.
„Þetta vora allt ágætis menn á
Kristjáni og það kom aldrei neitt
ósætti upp þessa tólf daga sem við
börðumst við að halda lífí.“
I frásögn bátsverjanna á Kristjáni
árið 1940 kom fram, að breskir tog-
arar höfðu virt neyðarmerki þeirra
að vettugi og jafnvel slökkt ljósin
þegar báturinn kom of nærri. Sig-
urður sagði í viðtali við Morgunblað-
ið árið 1980 að Bretar hefðu síðar
gefið þá skýringu, að þeir hefðu talið
að báturinn væri tálbeita Þjóðverja.
Hann á enn erfitt með að sætta sig
við viðbrögð Bretanna, hristir höf-
uðið þegjandi og segir loks að skýr-
ingamar hafi verið aumar.
Fjölskyldur og vinir bátsverjanna
á Kristjáni töldu, eins og aðrir, að
þeir myndu aldrei sjást framar og
urðu því fagnaðarfundir þegar þeir
komust í land á ný eftir tólf daga
hrakninga. „Það átti að halda minn-
ingarathöfn um okkur daginn eftir,
svo við komum tímanlega til baka,“
segir Sigurður Guðmundsson.
Morgunblaðið/Halldór Kolbeins
SIGURÐUR Guðmundsson sjómaður var bátsverji á vélbátnum Krist-
jáni frá Sandgerði.