Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Síða 1

TÍMANS
7. TBL. — 4. ÁRG. MIÐVIKUDAGUR 12. MAÍ 1971. NR. 56
HAUKUR HAUKSSON
Sumt fólk er svo af guði gert
að leikið er samtímis á alla streng
ina í brjósti þess án þess nokkurt
lát sé á.
Haukur Hauksson átti marga
fallega strengi og engan sem ekki
var samstilltur tilfinningunum í
brjósti hans: hann var viðkvæmur,
hreinskilinn og ákafur — ungur
reiður maður þegar ég kynntist
honum fyrst. Og ávallt stóð af hon
um hressilegur gustur, bæði í leik
og starfi. ,
Haukur var ekki sízt ákafur
veiðimaður og fórum við nokkrar
ferðir saman um landið í lax og
silung. Þá stillti hann strengi sína
í samræmi við vötn og fugla, guð
og náttúruna. Sérstaklega er mér
minnisstæð ferð okkar í Svartá í
Bárðardal og koman að Stóru-
Tungu. Þar var Hauki tekið eins og
krossfara sem unnið hefur Jerúsal-
em umyrðalaust 1 þágu góðs mál-
staðar. Heimafólk fagnaði manni,
sem þar hafði verið unglingur í
sveit og sett svip á dalinn. Hvort
sem Haukur var í hlutverki unga
reiða mannsins eða þess reynslu-
ríka blaðamanns, sem hann var
orðinn undir lokin, var hann ávallt
hrókur alls fagnaðar, heill og
óskiptur. Hann var aldrei hlut-
laus. Hver strengur þaninn til hins
ýtrasta. Oft kom fyrir, að hann skar
sig úr og lék annað lag en um-
hverfið: Ungur reiður maður alla
tíð, þó að mat hans og skynjun
dýpkuðu með árunum. Hann var
sannkallaður krossfararriddari í
hverju því máli, sem tók hug hans.
Slíkir menn endast oft illa.
Þannig var Haukur einnig í
störfum: Hamhleypa til verka, fljót
BLAÐAMAÐUR
ur að greina kjarna frá hismi,
fastur fyrir og ákveðinn án þess
að trana sér fram, gat jafnvel ver-
ið kurteislega ýtinn eins og góðum
blaðamanni er oft nauðsynlegt.
Hafði sem sagt til að bera flesta
þá kosti sem prýða góðan blaða-
mann, þótt stundum heyrist þær
raddir að blaðamenn séu helzt
engum kostum búnir. Hann leit
stórt á starf blaðamannsins og var
stoltur af því, enda kynntist hann
því ungur í föðurgarði. Hann var
þakklátur fyrir þetta stolt — og
nú er það okkar að þakka.
Samstarfsmenn Hauks við Morg-
unblaðið ylja sér við minningar um
góðan dreng, sem var stétt sinni
til sóma, því að hann var í fremstu
röð íslenzkra blaðamanna að
reynslu og hæfni eins og réttilega
er komizt að orði í frétt Morgun-
blaðsins um lát hans. Og nú, þegar
strengirnir eru þagnaðir, sendum
við fjölskyldu lians, og þá einkum
Margréti konu hans, og börnum
þeirra hjóna, svo og frú Else, móð-
ur hans, innilegar samúðarkveðjur.
Matthías Johannessen.
f
Lítil kveðja frá frænku.
Haukur var fyrsta barnabarn
foreldra minna og tíður gestur hjá
afa og ömmu, meðan ég var enn í
foreldrahúsum. Hann var elztur
barna foreldra sinna, augasteinn
þeirra og yndi og eftirlæti allra,
er kynntust honum. Það eru hug-
ljúfar minningar frá þeim árum,
þegar þessi fallegi glókollur kom
hlaupandi yfir túnin yfir á Syðri-
Brekkuna, fyrst einn, en síðar með
systur sinni, Hildi, og frændfólkið
í Hrafnagilsstræti fagnaði þeim,
enda voru þau bæði tvö óvenju
yndisleg börn, falleg, skemmtileg
og greind. Síðar bættist lítil systir
í hópinn, Kristín.
Haukur var snemma sérstaklega
skýr og var gaman að segja lionum
til. Hann spurði margs, var ótrú-
lega fljótur að læra og las meira
á barnsárunum en ég hefi þekkt
um nokkurt barn. Einn var sá leik-
ur, sem við áttum saman, en hann
var að breiða úr gömlu, stóru landa
bréfi á gólfið í kontórnum hans
afa og læra um ýmsa staði, bæði
jökla og dali, fjöll og
firði og svo komu vík-
ingaskip af hafi. Við lágum á
gólfinu og stýrðum þessum farkost
um, sem venjulega voru eldspýtu-
stokkar — og landnámsmenn
námu land. Hann var ekki margra