Íslendingaþættir Tímans - 12.05.1971, Síða 5

NNIN
Björn Hallsson
Rangá
Fæddur 12. júlí 1945,
Dáinn 24. desember 1970.
„Hjarta þitt var hlýtt og laust
við tál
hrein og göfug var þín unga
sál“.
„Þeir sem guðirnir elska, deyja
ungir“. Þessi forni málsháttur hef
ur nú enn einu sinni ásannazt.
Sú harmafregn barst mér á jóla-
dag, að minn ungi vinur og frændi,
Björn Ilallsson á Rangá, hefði lát-
izt í Landsspítalanum í Reykjavik
é aðfangadagskvöld jóla. Hér er
sárari harmur, en orð fá lýst, kveð
inn aö öldruðum foreldrum hans,
systkinum, fjölmennum frænd-
garði og vinum. Fátækleg
orð megna lítt að lýsa
eða sefa slíkan harm. Guð
og tíminn geta einir deyft sár-
asta sviðann í þeim undum, sem
opnast hafa við fráfall hans, en
fullgrónar verða þær ei meðan
þeir, sem honum kynntust, eru
hérna megin grafar. Við slíkt liögg,
sem hér er greitt, setur menn
liljóða. Trúarlegar efasemdir leita
á hugann, en í trúnni er þó fólg-
inn sá styrkur, sem gerir mönnum
mögulegt að afbera slík reiðarslög.
Drottinn liefur sinn tilgang með
öllu, þótt vér mannanna börn kom
-um eigi alltaf auga á hann og sízt
er ungir og efnilegir menn í blóma
lífsins, eru frá oss-teknir.
Björn ITallsson fæddist að Rangá
f Hróarstungu 12. júlí 1945 og var
aðeins rúmlega 25 ára er liann lézt.
Hann var sonur hjónanna Gunn-
hildar Þórarinsdóttur frá Skeggja-
stöðum í Fellum, Jónssonar, Ólafs-
sonar bónda þar og Halls Björns-
sonar bónda og hreppstjóra á Rang
á. Hallssonar, bónda, hreppstjóra
og alþingismanns á Rangá, Einars-
sonar, bónda á Litla-Steinsvaði og
Raugá. Amma Björns í móðurætt
var Hólmfríður Jónsdóttir ættuð
úr Þingeyjarsýslu, en í föðurætt
Hólmfríður Eiríksdóttir, Einarsson
ar bónda og hreppstjóra í Bót.
Björn ólst upp hjá foreldrum
sínum ásamt þrem systkinum og
naut ástar og umhyggju þeirra.
Hann var snemma bráðger og efni
legur unglingur, hár vexti, vel á
sig kominn, fríður og hinn gjörvu-
legasti maður á allan liátt.
Hjálpfús var hann svo einstakt
var, og hirti þá ei um fé eða fyr-
irhöfn, tíma né rúm. Hann var
góðum gáfum gæddur en hlédræg
ur og tranaði sér hvergi fram, en
ákveðinn og fylginn sér í skoðun-
um, þeim hann taldi réttastar og
lét sig hvergi, þó fast væri sótt.
Skipti lítt skapi, en glaður og reif-
ur á góðri stund. Framkoma lians
einkenndist af festu og öryggi. í
stuttu máli: Drengur góður í sjón
og raun — einstakt valmenni. Sagt
er, að eplið falli sjaldan langt frá
eikinni. Að Birni heitnum stóðu
sterkir ættstofnar, svo sem áður er
rakið. Þótti mörgum í honum end-
urborin afi hans og alnafni, héraðs
höfðinginn Björn Hallsson eldri á
Rangá. Má hiklaust telja, að Björn
hefði víða til forystu valizt, ef
lensra líf hefði auðnazt.
Ekki var Björn hár í lofti, er
hann fór að hjálpa foreldrum sín-
um við búskapinn og hin margvís-
legustu störf. Að afloknu skyldu-
námi las liann heima 1. bekk gagn-
fræðastigsins og tók próf á Eiðum
vorið 1961. Veturinn 1961—1962
sat hann í öðrum bekk Eiðaskóla
og lauk þaðan prófi um vorið með
bezta vitnisburði. En hugurinn stóð
ekki til frekari skólagöngu, sem
hann taldi sér ekki henta, né hafa
tíma til að liggja yfir. Ilann las
þó og fylgdist vel með og var þvi
betur menntur en margir, sem
státað geta af margfaldri 'skóla-
göngu á við hann. Hugur hans stóð
til sinnar heimabyggðar og æsku-
heimilisins að Rangá, sem hann
unni öðru meir. Þar skyldi hasla
sér völl. Ásamt Þórarni, bróður
sínum, efldi hann búskap foreldra
þeirra í livívetna.
B.vggingar risu, ræktun þandist
út. LTnnið nótt og dag, ef svo bar
undir, og utan heimilis er unnt
var. en ekki spurt um verkalaun
fyrir hvert handtak að kveldi.
Framsýni, samvinna og samhugur
ríkti á heimilinu í hvívetna og ef-
ast,enginn um, hver þar réði ferð-
inni hin síðari ár.
En enginn má sköpum renna né
ræður sínum næturstað. í janúar
1970 kenndi Björn heitinn þess
voðasjúkdóms, sem engum grið
gefur, háum sem lágum. er fyrir
verða og flestir lúta i lægra haldi
fyrir á 1—2 vikum eða skemmri
tíma. Af fádæma hetjuskap og lífs
þrótti barðist liann við sjúkdóm
þennan í næstum heilt ár. Var oft
tvísýnt hvor sigra myndi og von-
uðu allir, að kraftaverk gerðist. Sú
von er nú að engu orðin, og hann
genginn til feðra vorra á morgni
lífsins. Skarð hans verður aldrei
fyllt. Ilann var jarðsettur, að við-
stöddu fjölmenni við fótagafl afa
síns í heimagrafreit að Rangá, 7.
jan s.l. Þar voru mörg þung spor
stigin.
Með Birni á Rangá er fallinn í
valinn einn ágætasti sonur Fljóts-
dalshéraðs. Sonur, sem það ól og
fóstraði og hefði borið merki þess
hátt, ef líf og auðna hefði fengizt.
Hans er sárt saknað. Slíkra manna
ÍSLENDINGAÞÆTTIR
5