Íslendingaþættir Tímans - 17.08.1972, Qupperneq 5

Viktoría Halldórsdóttir
frá Stokkseyri
K. (1/8 ”8!»
I). iiO/4 '72
Jarftsett (í. maí 1072
6. mai var til moldar borin frá
Stokkseyrarkirkju Viktoria Halldórs-
dóttir, er lézt á Landsspitalanum hinn
30/4 s.l. Er þar meö lokið farsælum
lifsferli mikillar sæmdarkonu, sem
allt var i senn: fyrirmyndar húsfreyja,
eiginkona og móöir, auk þess sem hún
varum árabil leiðtogi i félagsmálum á
Stokkseyri — og raunar aö vissu leyti á
landsmælikvarða. Sivakandi áhuga-
kona um hjálpsemi, aðstoð og fyrir-
greiðslu við samferðafólkið, sem naut
þessa eiginleika hennar i rikum mæli.
Þegar vinir kveðja veröld okkar
vakna i vitundinni margar minningar.
Ég á þær margar og góðar frá sam-
veru og starfsstundum með Viktoriu i
gegnum árin. Hún var ein af þeim
fyrstu, er ég kynntist, er ég kom til
Stokkseyrar fyrir áratugum siðan. Á
okkar samstarf og vináttu féll aldrei
skuggi.
Viktoria var svo traust, hjálpsöm og
fórnfús, að eftirtekt hlaut að vekja.
Ávallt reiðubúin að rétta hjálpar- og
og jafnframt var búin hin sorglegustu
örlög er hún bar með hetjudáð i þögulli
sor§: Jónina heitin var meðalhá
fremur grönn. Ijósskolhærð, iturvaxin
og glæsileg að vallarsýn, enda björt
yfirlitum. Þess skal getið, að hún mun
hafa reynzt trú siðustu andlátsóskum
fyrri manns sins eftir þvi, sem hún
fékk viö ráðið. en út i það er eigi unnt
að fara hér.
Fyrirmina hönd. látinna foreldra
úiinna og allra Austurskagfirðinga,
sem þau hjón, Hermann og Jónina
veittu greiða og hjálp votta ég dýpsta
þakklæti og virðingu. Votta börnum og
öðrum aöstandendum dýpstu samúð
°g vænti að drottinn launi þeim göfgi
þeirra. er þau hjón hafa nú horfið
okkur, lifendum. yfir á annað tilveru-
stig.
Blessuð sé minning þeirra.
Lok mai 1972
Hafþór Guöimmdsson, frá Smiðsgerði,
Skagafirði.
liknarhönd þeim, sem á þurftu að
halda oghorfðiþá ekki i að hlaupa und-
ir bagga frá sinum umfangsmiklu
heimilisstörfum og stóra barnahópi.
Hjálpsemi og kærleikur var henni i
blóðborin, lifsköllun, sem hún sinnti af
slikri umhyggju og ástúð að betur
verður ekki gert. ótaldar eru vöku-
stundir hennar yfir þeim, er sjúkdóm-
um voru þjáðir, ótalin sporin til þeirra,
sem af einhverjum ástæðum þurftu á
persónulegri huggun og uppörvun að
halda, þar var hún kjörin manneskja
til að glæða lifsvonir þreyttum og von-
litlum og beina huga viðkomanda til
þess, sem lifið á, þrátt fyrir allt, bjart,
fagurt og eftirsóknarvert.
Um áratugi var Viktoria i farar-
broddi i félagsmálum. Gædd miklum
starfsvilja, föstog ákveðin i skoðunum
og þvi oft um hana nokkur styr, sem
jafnan vill vera um þá, sem i þjóð-
félagsmál blanda sér. Viktoria var
kona fyrirmannl. og bar mikinn pers,-
leika. Að henni sópaði á mannfund-
um. Máli hennar fylgdi þungi sannfær-
ingar og hugsjónaeldur fyrir málefn-
um þeim, er hún bar fyrir brjósti, svo
að ræður hennar vöktu jafnan athygli
og var eftir tekið af viðstöddum. Hún
var i 15 ár formaður Kvenfélags
Stokkseyrar og frumkvöðull að mörg-
um þeim málum, sem ibúar Stokks-
eyrar i dag njóta nú ávaxtanna af.
í fersku minni er mér barátta henn-
ar fyrir stofnun Sjúkrasamlags á
Stokkseyri á fyrstu árunum, sem þau
voru að komast á fót i landinu, en voru
ekki lögboðin. Þar dró hún ekki af sér.
Hún sá af lifsreynslu sinnar skilnings-
riku sálar, hve þýðingarmikið öryggis-
og mannréttindamál var hér á ferðinni
og framsýni hennar brást þar ekki
frekar en endranær, um það eru störf
Sjúkrasamlaganna i dag öruggt vitni.
Viktoria giftist Jóni Þóri Ingi-
mundarsyni, trésmiö á Stokkseyri,
sem látinn er fyrir nokkrum árum og
bjuggu þau allan sinn búskap á
Stokkseyri, þau eignuðust 9 börn.
Við Viktoria áttum samleið um ára-
tugi við ótal félagsleg verkefni sem
vinkonur og félagar, með mörg sam-
eiginleg áhugamál og skyldar skoðan-
ir i flestum málum. Viktoria var i hópi
þeirra samferðakvenna, er ég met
mest af þeim konum, sem ég hefi átt
samleið með á lifsleiðinni og vil ég þó á
enga halla með þeim orðum minum.
Við burtför hennar úr þessum heimi
sakna ég góðs vinar og ráðgjafa.
Indællar konu, sem bar með sér birtu
og lifsgleði hvenær sem hana var að
hitta og það jafnt, þótt hún væri oft
sjálf bundin böggum erfiðra ástæðna,
áhyggju og sorgar, sem hún lét ekki
bugast af heldur var jafnan reiðubúin
að veita öðrum styrk og huggun. Slikar
konur verða jafnan Ijósgjafar á veg-
ferð mannlifsins.
Ég vil ljúka þessum fátæklegu
kveðjuorðum minum til þessarar vin-
konu minnar með þakklæti og virðingu
fyrir allt, sem hún var mér frá fyrstu
kynnum á löngum og ánægjulegum
starfsferli.
Ég sendi börnum hennar, tengda-
börnum og venzlafólki mina
samúðarkveðju.
Stokkseyri unni Viktoria af sinu
heita falslausa hjarta. Stokkseyri
hafði hún unnið langan og giftudrjúgan
starfsdag. Nú fór hún austur i sið-
ustu feröina til Stokkseyrar eftir nokk-
urra ára fjarveru. Stokkseyri var
henni ávallt efst i huga. Þar mótaðist
lifssaga hennar og örlög. Þaðan eru
ótal óbrotgjarnar minningar um kær-
leiksverk hennar og fónarstörf og
margvisleg framlög til félags- og
mannréttinda-mála, sem fyrir hennar
tilstilli og annarra, sem með henni
unnu, eru orðin að veruleika, samtið-
inni og óbornum kynslóðum til bless-
unar.
t dag er hún lögð til hinztu hvilu við
hlið eiginmanns sins á Stokkseyri.
Ævistarfi merkrar samtiðarkonu er
lokið. Guð blessi henni framhaldið á
landinu bak við móðuna miklu.
Anna Hjartardóttir
islendinga þættir
5