Heimilistíminn - 02.12.1976, Blaðsíða 4

V
ég vil nú hafa mínarkonur sjcdfur” |
LITRÍK FORTÍÐ
ölafur Jónsson á Oddhóli og íyrrum i Álfsncsi á sér litrika fortíð. Hann hefur
vcrið bóndi, sjómaður á fiskibátum og kaupskipum, bílstjóri, vcrkamaður á
eyrinni. hcimsborgari og maður athafna og fjármála.
LlFSÞYRSTUR GLEÐIMAÐUR
Ólafur cr Jífsþyrstur gleðimaður, sem ekki hefur forðast icvintýrin. hcldur þvcrt
á móti gengið til móts við þau. jafnt í starfi og skemmtan.
ErriUVAÐ HULIÐ TIL ANKARRAR HANDAR
Hann hefur trúað á heppni sina. á það að citthvað hulið stæði honurn til
annarrar handar og aldrci glatað voninni um að þótt citt ólagið skolaði honum
fyrir borð. þá bærist hann með næstu öldu innyfir borðstokkinn aftur.
„ ég vil nú hafa núnarkonur
sjálfur”segir
Ólafur'
Oddhóli
ogfyrrumí
í KVENNAFANS
I bók Ólafs scgir frá lestaríerðum fyrir tíð bílaaldar, sjómannslifi á þrælaöld,
stritvinnu i kolum og salti, svaðilförum i byl og gaddi yfir fjallvegi. unaðs-
stundum í örmum fagurra meyja, en hann hcfur lent I óteljandi jevintýrum I
kvcnnafans hérlcndis sem crlcndis (og drcgur þar ckkcrt undan). gcgndarlausri
spillingu hcrnámsáranna og stormasömum viðureígnum við bunkastjóra og
stjórnmálamenn.
afur segir hispursluasl frá margslungnu lífshlaupi
sinu og drcgur ckkert undan. Ilann er lcttur i lund og X n '
gamanscmin veður á súðum. gerir grin að sjálfum sér f r/UgUi
scm öðrum, svo sem fram kcmur í kaflanum í þofjcÍfsSOIl i
Ég hef,aldrei hlegið ^
/71111///« lcsendum þcssarar bókur vcrður létt
Cc/f/CCCL/ V-Cf ’um hlálur. svo þcir muna vart annað cins.
i
Góðir
Geir í Gufunesi
og grísirnir
Það hefur alltaf fylgt mér, að ég hef
verið heppinnmeð nábúa, og það gildir
einnig um nágranna mina á búskapar-
árunum i Alfsnesi. Ég hef búið á fjór-
um stöðum, eitt ár i Stapadal i Arnar-
firði með Ragnari bróður minum, níu
ár i Sogamýrinni, ellefu ár í Alfsnesi
og lengst hér á Oddhóli. Hér er ég bú-
inn að vera fjórtán ár. Og alls staðar
hafa nágrannar minir verið frábær-
lega gott fólk.
Ég hef lika alltaf verið i miklum vin-
grannar
skap við sóknarpresta mina. Eins og
séra Hálfdán Helgason, þegar ég var í
Alfsnesi. Ég kunni lika ágætlega við
séra Bjarna Sigurðsson, sem nú er ný-
farinn frá Mosfelli. En séra Stefán i
Odda er bezti ræðumaður, af þeim
prestum, sem ég hef heyrt til. Hann er
sonur séra Lárusar á Miklabæ. Það er
mjög viðfelldinn maður, séra Stefán,
og ég kann prýðilega viö hann. Ég hef
einnig alltaf veriö góður vinur héraðs-
lækna þeirra, er ég hef búið viö. Sér-
staklega þó þeirra, sem hafa verið hér
siðan ég flutti austur. Ég get sagt ykk-
ur, að ég var búinn að vera magaveik-
ur allt mitt lif, þegar ég kom hingaö
austur, þá kominn hátt á sextugsaldur.
Égfór þá til Ólafs heitins, sem hér var
læknir, ólafs Björnssonar, og hann leit
bara á mig og sagði:
Já, ég veit alveg hvað er að þér.
Ég var þá búinn að fara til margra
lækna, meðal annars i Englandi og á
Spáni, og það var ekki til neins. En
Ólafurheitinn skaffaði mér einhverjar
pillur, og siðan hef ég ekki fundið til i
maga. Þeir voru búnir að segja mér að
þetta væri ristillinn, og magasérfræð-
ingar voru búnir að pumpa mig og
hvaöeina, en engvan bata fékk ég af
þvi. En ólafur læknir sagði að það
væru taugar til ristilsins og skaffaði
mér pillur, og siöan hef ég aldrei fund-
ið tií. Og ég hef aldrei veriö eins
hraustur og i dag. Hins vegar var ég
alltaf annað veifið að drepast af ein-
hverri slæmsku þegar ég var yngri. En
Heimir Bjarnason, sem er læknir hér
núna, segir að þaö dæmi enginn ævina
i árum, og það er vist öruggt mál.
0