Heimilistíminn - 02.12.1976, Síða 13

„Nei, ekki strax. En þú létir bara klukkuna
vera hálf-eitt eins lengi og þörf krefðist,” sagði
hattarinn.
„Ferð þú þannig að”, spurði Lisa.
„Nei, þvi fer nú ver,” anzaði hattarinn. „Ég
lenti einu sinni i rifrildi við Timann. Það var
um það leyti sem hérinn þarna varð vitlaus.
Þetta var á söngskemmtun, sem Hjartadrottn-
ingin stóð fyrir. Ég átti að syngja eitt litið lag
og gerði það lika með prýði. En ég hafði tæp-
lega lokið fyrstu ljóðlinunni, þegar drottningin
sagði: „Hann drepur Timann”.”
„Þetta er hræðilegt”, sagði Lisa.
„Og upp frá þessu vildi Timinn ekkert gera
fyrir mig”, sagði hattarinn raunamæddur.
„Nú er klukkan alltaf fjögur.” Það rann upp
ljós fyrir Lisu. „Er það þá ástæðan fyrir þvi, að
öll þessi bollapör eru hérna?” spurði hún.
„Þú átt kollgátuna”, anzaði hattarinn og
stundi við. „Það er alltaf kaffitimi, og við höf-
um aldrei tima til að þvo upp leirtauið”.
„Og þess vegna flytjið þið ykkur til við borð-
ið, býst ég við”, sagði Lisa.
„Já, eftir þvi sem bollapörin óhreinkast.”
„En hvernig farið þið að, þegar þið hafið
farið allan hringinn?” spurði Lisa.
„Eigum við ekki aðtala um eitthvað annað”,
sagði hérinn og geispaði. „Ég er orðinn
hálf-leiður á þessu og legg til, að unga stúlkan
segi okkur heldur sögu.”
„Ég er hrædd um, að ég kunni enga sögu”,
sagði Lisa.
„Þá gerir heslimúsin það”, hrópuðu hérinn
og hattarinn, báðir i einu. „Við skulum vekja
heslimúsina”. Og þeir stjökuðu við henni frá
báðum hliðum.
Heslimúsin lauk upp augunum og sagði hárri
og skrækri röddu: „Ég var ekki sofandi, og ég
heyrði hvert orð, sem þið sögðuð”.
„Segðu okkur sögu”, sagði hérinn.
„Já, góða gerðu það”, sagði Lisa biðjandi.
„Og flýttu þér nú, þvi að annars sofnarðu”,
sagði hattarinn. Hesiimúsin hóf sögu sina og
var óðamála: „Einu sinni fyrir löngu voru
þrjár litlar systur. Þær hétu Anna, Kristin og
Sigrún og áttu heima á botninum á stórum
brunni------”
„Á hverju lifðu þær?” spurði Lisa. Allt sem
snerti mat og drykk, vakti forvitni hennar og
eftirtekt.
„Þær lifðu á sýrópi”, svaraði hesiimúsin eft-
ir dáiitla umhugsun.
„Þetta hlýtur að vera einhver misskilning-
ur”, sagði Lisa. „Þeim myndi hafa orðið illt!”
„Það varð þeim lika, þeim varð f jarska illt”,
svaraði heslimúsin.
Lisa reyndi að gera sér í hugarlund, hvernig
henni myndi gerðjast að svona lifi, henni
fannst það fjarska undarlegt og æfintýralegt.
„En hvers vegna bjuggu þær niðri i brunni?”
spurði hún.
„Drekktu dálitið meira kaffi”, sagði hérinn,
alvarlegur á svip.
„Ég hefi ennþá ekkert kaffi fengið, og get
þess vegna tæplega drukkið meira!” sagði
Lisa móðguð.
„Þú átt við, að þú getir ekki drukkið minna”,
leiðrétti hattarinn. „Það er mjög auðvelt að
drekka meira en ekki neitt”.
Lisa sá, að þetta var hverju orði sannara, og