Heimilistíminn - 02.12.1976, Síða 14

náði sér þess vegna i kaffitár og smurt brauð.
Síðan sneri hún sér að heslimúsinni og endur-
tók spurninguna: „Hvers vegna bjuggu þær i
brunni?”
Heslimúsin hugsaði sig um, en sagði svo:
„Þetta var sýrópsbrunnur”.
„Svoleiðis brunnar eru nú ekki til”, sagði
Lisa gremjulega, en hattarinn og hérinn höst'
uðu á hana. Heslimúsin sagði, stutt i spuna:
„Ef þú getur ekki setið á þér, þá er bezt, aðþú
ljúkir sjálf við söguna”.
„Nei, góða, haltu áfram. Ég skal ekki gripa
fram i fyrir þér aftur. Og það getur vel skeð, að
það sé til einn sýrópsbrunnur”, sagði Lisa blíð-
lega.
„Einn brunnur”, sagði músin fyrirlitlega.
En hún lét samt tilleiðast að halda áfram: „Og
þessar litlu systur voru að læra að teikna —”
„Hvað teiknuðu þær?” spurði Lisa. Hún
hafði 'steingleymt loforði sinu.
„Sýróp”, anzaði heslimúsin, aðþessu sinni án
umhugsunar.
„Ég vil fá hreinan bolla, við skulum öll færa
okkur um eitt sæti”, sagði hattarinn.
Hann færði sig um eitt sæti, og það sama
gerði heslimúsin. Hérinn settist i sæti hesli-
músarinnar og Lisa varð nauðug viljug að setj-
ast i sæti hérans. Hattarinn var sá eini, sem
nokkuð vann við skiptin. Lisu voru þau mjög til
ama, þvi að hérinn var nýbúinn að sulla niður
úr mjólkurkönnunni i sitt sæti.
Lisa vildi ógjarnan móðga heslimúsina aft-
ur, en sagði samt hikandi: „Ég botna ekki i
þessu, hvaðan fengu þær sýrópið?”
„Maður nær vatni úr vatnsbrunni, hvers
vegna skyldi þá ekki sýróp fást úr sýróps-
brunni? Dæmalaus aulabárður ertu!” sagði
hattarinn.
„Þær voru að læra að teikna”, sagði hesli-
músin og geispaði og neri augun. Hún var nú
aftur orðin fjarska syfjuð. „Og þær teiknuðu
allt milli himins og jarðar- allt, sem byrjar á
m —”
„Hvers vegna m?” spurði Lisa.
„Hvers vegna ekki?” anzaði hérinn.
Lisa þagnaði.
Heslimúsin hafði nú lygnt aftur augunum og
var farin að móka, en hún hrökk upp með and-
fælum við það, að hattarinn kleip hana. —
„Allt, sem byrjar á m, t.d. músagildru, mjólk,
magafylli, minni. Hefirðu nokkurn tima séð
málverk af minninu?”
„Ef satt skal segja, þá held ég ekki”, sagði
Lisa.
„Þá ættirðu að halda þér saman”, sagði
hattarinn.
Svona óskammfeilni gat Lisa ekki látið sér
lynda. Hún spratt á fætur, stórmóðguð og hrað-
aði sér burt. Heslimúsin steinsofnaði á sama
augnabliki, en hinir gáfu þvi ekki allra minnsta
gaum, þótt hún færi. Lisa leit nokkrum sinnum
við, og það síðasta, sem hún sá til hérans og
hattarans, var það, að þeir voru að bisa við að
troða heslimúsinni ofan i kaffiketil.
„Þangað fer ég ekki aftur”, sagði Lisa og
lagði leið sina inn í skóginn. „Þetta er það
bjánalegasta samkvæmi, sem ég hefi nokkurn
tima verið í”.
Hún hafði varla sleppt orðinu, þegar hún
veitti þvi athygli, að á einu trjánna voru dyr.
„Þetta er skritið, en i dag er raunar allt svo
skritið”, sagði hún. „Það er bezt að fara um-
svifalaust inn i tréð”. Og það gerði hún.
Lisa var aftur stödd i forstofunni við litla
glerborðið. „Að þessu sinni skal ég fara skyn-
samlegar að ráði mínu”, sagði hún við sjálfa
sig. Hún tók nú gull-lykilinn og opnaði dyrnar
út i garðinn dásamlega. Siðan borðaði hún af
gorkúlunni (hún hafði geymt stykki i vasa sin-
um), þangað til hún var eitt fet á hæð, og gekk
inn i gegnum dyrnar. Og loksins var hún þá
komin inn i garðinn fagra, mitt á meðal yndis-
legra blómabeða og svalandi gosbrunna.
14