Morgunblaðið - 09.07.2005, Síða 37

þeim lá síðan gatan greið í Stóru-
Sandvík.
Tómas var hár maður og myndar-
legur, sló ekki mikið um sig, féll þó
merkilega vel inn í þetta margbrotna
fjölskyldulíf í Stóru-Sandvík. Honum
var það gefið að troða engum um tær,
fékk þó allt sitt fram og hélt virðingu
sinni á heimilinu.
Þá hafði Tómas lokið trésmíðanámi
hjá Kristni Vigfússyni bygginga-
meistara á Selfossi. Á heimili Kristins
og frænku minnar Aldísar Guð-
mundsdóttur kynntist ég Tómasi og
féll vel við hann. Hann átti þá náð-
argáfu að hæna að sér börn.
Tómas bjó í Stóru-Sandvík í 55 ár
og stundaði mestallan sinn starfstíma
trésmíði að heiman. Hann vann hjá
Kristni Vigfússyni, Guðmundi Sveins-
syni og enn víðar. Hann var líklega
fyrsti íbúi Sandvíkurhrepps sem fór
daglega og árum saman til vinnu
sinnar af bæ. Það sagði hann að sér
hefði gefist vel. Að meðaltali hefði
hann ekki lent í erfiðleikum með að
komast í vinnu oftar en fimm daga á
ári.
Tómas Magnússon mótaðist fljótt
af heimili sínu og varð brátt vel þekkt-
ur sem Tommi í Sandvík. Ég heyrði
brátt sögur af hagleik hans í trésmíði.
Hann fékkst við þau vandasamari
verk sem öllum smiðum var ekki
hent. Lét hins vegar minna af upp-
sláttarsmíði í ákvæðisvinnu. Þegar
varanleg gatnagerð hófst á Selfossi
milli 1960 og 1970 þótti enginn hæfari
en hann að smíða kantana við göturn-
ar. Hann tók líka til hendinni heima
og ég minnist þess að fjósið mikla í
Stóru-Sandvík sem reist var 1959 var
bæði snilldarverk hans og lífsfylling.
Margt sporið átti hann hingað að
Litlu-Sandvík að sinna smákvabbi,
sem engum öðrum var trúað fyrir.
Lausnirnar urðu stundum snjallar,
eins og þegar hann kom fyrir upp-
þvottavél með þeim hætti sem enginn
annar sá út. Heima fyrir var allt fast í
skorðum, hver hlutur á sínum stað,
allt aðgengilegt, rétt eins og blindur
maður þyrfti að nálgast efni og áhöld.
Tommi var ekki einn þeirra manna
sem ryðjast áfram á lífsbrautinni.
Hann sóttist ekki eftir mannvirðing-
um en lét þó eftir okkur að sitja í og
stýra bygginganefnd Sandvíkur-
hrepps árum saman. Í umgengni við
aðra var hann fljótur til viðkynningar,
horfði með glettnisglampa í augum á
það sem aðrir gerðu að ávirðingum,
fyrirgaf og bar í bætifláka það sem
aðrir hefðu talið misgert. Hann var
vandaður í umtali um aðra, það voru
þá helst kímilegar sögur sem hann lét
flakka.
Þórbergur Þórðarson rithöfundur
gefur fyrstu ævisögubók sinni um
séra Árna Þórarinsson nafnið „Fag-
urt mannlíf“ og á þá við æskuár sín í
Hreppum austur. En hafi ég sjálfur
haft fagurt mannlíf fyrir augum er
það á heimili þeirra Rannveigar
Bjarnadóttur og Sigríðar Pálsdóttur.
Þar var fjölmenni lengi og segja aðrir
vonandi betur frá þeirri stórfjöl-
skyldu. En hugurinn dvelur nú með
henni Siggu sem fyrir tvítugt gafst
Tomma og bjó með honum í ástríku
hjónabandi í nær 55 ár.
Blessuð sé minning Tómasar
Magnússonar og þótt fráfall hans hafi
verið snöggt munu góðar minningar
frá öllu þessu fagra mannlífi ylja lengi
ástvinum hans og niðjum.
Páll Lýðsson.
Í dag er Tómas Magnússon í Stóru
Sandvík til moldar borinn. Mig langar
til að minnast Tomma með nokkrum
orðum. Ég kynntist Tomma vel þau
sex sumur sem ég dvaldi á heimili
hans og Sigríðar Kristínar frænku
minnar í Stóru Sandvík.
Á þessum árum var fjórbýli í Stóru
Sandvík og heimilisfólkið oft ansi
margt. Rúmlega þrjátíu manns og oft
hef ég leitt hugann að því hvernig
hægt var að búa í sátt og samlyndi á
svo stóru býli sem jafnframt var
vinnustaður flestra sem þar bjuggu.
Allt heimilishald var í föstum skorð-
um og ótrúlega vel skipulagt. Allir á
heimilunum fjórum unnu sameigin-
lega fyrir búið og öll heimilin fylgdu
sömu reglum varðandi vinnu- og mat-
málstíma.
Tommi var menntaður húsasmiður
og sótti sína vinnu til Selfoss ásamt
því að vera til staðar og aðstoða þegar
á þurfti að halda á búinu. Það sem
mér fannst einkenna Tomma helst
var óendanleg ljúfmennska hans og
umhyggja fyrir fjölskyldu sinni og
heimilinu í Stóru Sandvík.
Frá dvöl minni í Stóru Sandvík á ég
margar dýrmætar endurminningar
og eru sunnudagarnir sérstaklega
eftirminnilegir, því eftir hádegismat-
inn var Tommi vanur að fara með fjöl-
skylduna í bíltúr um Flóann og sveit-
irnar í kring. Endurminningarnar frá
sunnudagsbíltúrunum eru meðal svo
margra ógleymanlegra samveru-
stunda sem ég átti með Tomma og
fjölskyldu hans í Sandvík.
Tommi var einstaklega hlýr og
skemmtilegur maður. Hann var höfð-
ingi heim að sækja og þegar við hjón-
in heimsóttum þau hjón síðast í Stóru
Sandvík fyrir tveimur árum gekk
hann með okkur um húsið og sýndi
okkur hvernig hann var að vinna upp
tréverkið í húsinu og aðra gamla muni
sem hann var að koma í upprunalegt
horf.
Mér fannst Tommi alltaf alveg ein-
stakur maður. Hlýja og virðing ein-
kenndi fas hans og framkomu og hin
djúpa ást og umhyggja sem hann
sýndi ástvinum sínum vakti aðdáun
mína frá fyrstu kynnum.
Ég vil að lokum þakka fyrir þá
hvatningu og þá hlýju sem ég naut á
heimili þeirra Sigríðar og Tómasar.
Ég votta Sigríði og fjölskyldunni
allri dýpstu samúð. Minningin um
einstakan mann mun lifa.
Gunnjóna Una Guðmundsdóttir.
Okkur langar að minnast með fáum
orðum heiðursmannsins Tómasar
Magnússonar, Tommans hennar
Frænku, eins og börnin okkar nefndu
hann gjarnan. Tommi var úr Holtun-
um en kvæntist árið 1950 Sigríði
Kristínu Pálsdóttur, „Frænku“, móð-
ursystur okkar í Stóru-Sandvík.
Bjuggu þau þar alla tíð síðan og
deildu heimili með ömmu okkar,
Rannveigu S. Bjarnadóttur, þar til
hún dó 1987. Þegar afi okkar, Ari Páll
Hannesson, féll frá fyrir aldur fram
árið 1955 tóku Tommi og Frænka að
sér að hjálpa ömmu að halda áfram
búrekstri, þótt hugur hvorugs þeirra
stæði til landbúnaðarstarfa. Tommi
stundaði jafnframt vinnu við trésmíð-
ar á Selfossi, enda trésmíðameistari
að mennt. Við systkinin fjögur nutum
þess í uppvexti okkar að dvelja á
heimili þeirra mánuðum saman ár-
lega. Þegar margir eru samankomnir
og fjöldi barna getur orðið æði há-
vaðasamt og hefur verið mikið álag
fyrir Tomma að koma þreyttur heim
úr vinnu af smíðaverkstæðinu á
kvöldin inn í það heimilishald.
Sem börnum þótti okkur Tommi
alltaf afar áhugaverður, ekki síst fyrir
tækin og tólin í smíðahúsinu og
skúrnum. Við vorum t.d. orðin ansi
stálpuð þegar við áttuðum okkur á því
að algengt mælitæki trésmiða sem
Tommi hafði alltaf í vasanum héti
ekki Tomma-stokkur! Hann var þús-
undþjalasmiður, vandvirkur og fór af-
ar vel með alla hluti og var einstak-
lega snyrtilegur í allri umgengni.
Hann hélt bílum sínum við af mikilli
natni og kunnáttu. Síðasti Saabinn
sem er að minnsta kosti 20 ára er enn
í notkun og var með mikilli ánægju
færður barnabarni í afmælisgjöf á 17
ára afmælisdaginn fyrir réttu ári síð-
an. En Saabinn er ekki gamall miðað
við Rússann sem enn er gangfær
hálfrar aldar gamall, upphaflega
blæjubíll en Tommi smíðaði á hann
afar vandað hús og málaði blátt og
hvítt. Tommi naut ferðalaga og tók
vel eftir því sem fyrir augu bar, ekki
síst því sem öðrum kannski yfirsást.
Alltaf tóku Frænka og Tommi okkur
systkinunum eins og sínum eigin
börnum og vorum við væntanlega
jafn frek til þeirra eins og okkar eigin
foreldra. Þetta hafa okkar börn tekið
upp eftir okkur og litið á Frænku og
Tomma nánast sem annað par af
ömmu og afa, enda þau sérstaklega
barngóð og umburðarlynd þótt stund-
um gangi mikið á eins og hér á árum
áður. Eftirlæti við börn kom Tomma
þó í koll þegar hann fótbrotnaði eftir
túr á hjólabretti 67 ára gamall á hlöð-
ugólfinu í Stóru-Sandvík. Hann átti
eftir að verða fyrir fleiri áföllum og
sjúkrahúslegum en honum tókst allt-
af með jákvæðni sinni og glaðlyndi að
komast aftur á fætur og njóta dag-
anna. Í einni sjúkrahúslegunni varð
einhverjum að orði „Tommi rís alltaf
upp aftur“, því miður verður það ekki
hérna megin í þetta sinn.
Margs er að minnast en upp úr
stendur kannski umhyggja hans fyrir
Frænku og tryggð við Stóru-Sand-
víkurheimilið sem hann yfirgaf aldrei.
Við systkinin og fjölskyldur okkar
kveðjum Tomma með söknuði og
þökkum honum fyrir allt og allt. Við
samhryggjumst Frænku, Ara, Rann-
veigu og Magga og fjölskyldum
þeirra innilega á kveðjustundinni.
Ari Páll, Kristrún, Sigurður og
Jónína Guðrún, Kristinsbörn.
Maður verður ekki gamall fyrr en
maður hættir að leika sér. Þessi
fleygu orð sagði Tommi gamli eitt
sinn við mig og finnst mér mikill
sannleikur í þeim. Í raun er það rang-
nefni að kalla hann Tomma gamla, því
að hann var svo ungur í anda – enda
hætti hann aldrei að leika sér. Í þessu
sambandi er mér mjög minnisstætt
atvik sem átti sér stað fyrir einhverj-
um árum hérna í sveitinni. Við krakk-
arnir vorum að leika okkur á hjóla-
bretti úti í hlöðu. Tommi gamli átti
leið hjá og fannst þetta heldur spenn-
andi sport. Hann vildi endilega prófa,
sem hann gerði. Vildi ekki betur til en
svo að þegar hann steig á brettið datt
hann og fótbrotnaði! Við krakkarnir
fengum auðvitað áfall og ætluðum
strax að sækja hjálp. En Tommi vildi
alls ekki að við næðum í Siggu enda
var það ekki beint „töff“ fyrir gamlan
mann að fótbrotna á hjólabretti. En
okkur krökkunum þótti hann sko al-
gjör töffari, það þora sko ekki allir á
hjólabretti, hvað þá gamlir menn.
Hann Tommi gamli var góður mað-
ur og hann hjálpaði pabba t.d. mikið
eftir skilnað hans og mömmu. Tommi
var alltaf að hvetja pabba til að fara á
ball eða gera eitthvað annað
skemmtilegt. Pabbi tók nú eitthvað
dræmt í það í byrjun, en Tommi gafst
ekki upp fyrr en pabbi lét undan
þrýstingi og fór á ball. Þá var Tommi
mikið glaður. Tommi hafði líka mik-
inn áhuga á garðræktinni hjá pabba
og kom iðulega við í rófuhúsinu þegar
við pabbi vorum að raga. Tommi var
alltaf til í spjall og mér fannst vit í öllu
sem hann sagði. Hann hafði miklar
skoðanir á hlutunum og fylgdist vel
með öllu sem gerðist, hvort sem það
var í þjóðfélaginu eða hérna í sveit-
inni. Já, Tommi var mikill karakter og
verður hans sárt saknað. Mikill er
missir Siggu, enda voru hún og
Tommi afar samrýnd hjón, alveg fyr-
irmyndarhjón.
Margs er að minnast, margs er að
sakna. Elsku Sigga og fjölskylda,
ykkur votta ég mína dýpstu samúð.
Guð veiti ykkur styrk í ykkar miklu
sorg.
Jóhanna Sigríður Hannesdóttir.
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 9. JÚLÍ 2005 37
MINNINGAR
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
ástkærrar eiginkonu minnar, móður okkar og
systur,
ÞORBJARGAR SIGURÐARDÓTTUR,
Hveramörk 2,
Hveragerði.
Sérstakar þakkir til þeirra Helga Sigurðssonar,
krabbameinslæknis og Kristínar Skúladóttur, hjúkrunarfræðings.
Guðmundur Guðmundsson,
Karl Valur Guðmundsson,
Sigurður Hrafn Guðmundsson,
Bjarki Þór Guðmundsson,
Andri Geir Guðmundsson
og systkini hinnar látnu.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
KRISTJÁN GÍSLASON
frá Neskaupstað,
síðast til heimilis á Seyðisfirði,
lést sunnudaginn 26. júní.
Jarðarförin hefur farið fram í kyrrþey.
Gísli Kristjánsson, María Valgarðsdóttir,
Baldvin Kristjánsson, Halla Júlía Andersen,
Páll Kristjánsson,
Snjólaug Kristjánsdóttir, Jón Karl Ragnarsson,
Finnur Kristjánsson, Þórunn Gunnarsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Steinsmiðjan MOSAIK
Hamarshöfða 4 • 110 Reykjavík • sími 587 1960 • www.mosaik.is
MIKIÐ ÚRVAL AF LEGSTEINUM
OG FYLGIHLUTUM
Sendum myndalista
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
ástkærs sonar okkar, stjúpsonar, bróður og
barnabarns,
ARENTS PJETURS EGGERTSSONAR,
Sindragötu 4,
Ísafirði.
Berglind Sveinsdóttir, Pálmi Ó. Árnason,
Kristrún Sif Gunnarsdóttir,
Jóna Sigurlína Pálmadóttir,
Sveinn Jóhann Pálmason,
Ingibjörg Kristjánsdóttir,
Sveinn Jóhannsson,
Eggert Hjartarson, Gríma Huld Blængsdóttir,
Lára Ósk Eggertsdóttir,
Gunnar Smári Eggertsson,
Laura Claessen.
Innilegar þakkir fyrir samúð, vinarhug og nær-
veru við andlát og útför kærs eiginmanns,
föður, tengdaföður, sonar og afa,
GUÐMUNDAR BERGSTEINS
JÓHANNSSONAR
læknis,
Birkigrund 2, Selfossi.
Jósefína Friðriksdóttir,
Helga Salbjörg Guðmundsdóttir, Sigurður Torfi Guðmundsson,
Helga Jónsdóttir
Hrafnkell, Bergsteinn og Þórhildur Sif.
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
KRISTMUNDUR JÓHANNESSON
bóndi að Giljalandi,
Haukadal,
Dalasýslu,
lést aðfaranótt fimmtudagsins 6. júlí sl.
Jarðarförin auglýst síðar.
Sigríður Bjarnadóttir,
Sigurbjörg Kristmundsdóttir, Pétur Guðsteinsson,
Bjarni Kristmundsson, Áshildur Eygló Björnsdóttir,
Hallur Kristmundsson, Aðalheiður Hanna Björnsdóttir,
Jóhanna Gísladóttir, Fernand Lupion,
afabörn og langafabarn.