Fréttablaðið - 05.12.2004, Síða 23

SUNNUDAGUR 5. desember 2004 23
pakkningum til útlanda,“ segir
Sigurbjörg og skellir upp úr. Hún
segir látlausa eftirspurn eftir
landi í Selvogi og peningafólk vilji
eignast hreiður við suðurströnd-
ina, sem og sumarbústaði, enda
nóg landrými þótt flest sé í eigu
Strandarkirkju.
„Hér er látlaust spurt um land
og lóðir. Strandarkirkja á stórar
jarðir og hefur ekkert við þær að
gera, þótt hún eigi sinn rétt á reka
og dúntekju. Ölfushreppur gæti
haft miklar tekjur af landleigu
hér og fasteignagjöldum, og hvers
vegna ekki að fá fólk hingað eins
og upp í Grímsnes og á Laugar-
vatn? Hér er nóg landrými sem
má græða upp og líður ekki sá
dagur yfir sumartímann að hér sé
spurt um land. Fólk er í leit að
kyrrð og hefur auga á þessum
stað vegna náttúrufegurðar, ná-
lægðar við hafið og þess að það
getur stundað vinnu héðan. Hér
hefur enginn verið málsvari
þeirra sem hrópa og kalla á land
og þessu þarf að koma á fram-
færi, en fólk fær ekki lóðir vegna
þess að yfirvaldið er svo aftarlega
á merinni að fara ekki út í
deiliskipulag strax.“
Sigurbjörg sér fyrir sér fram-
tíðarparadís í Selvogi og bendir á
jörðina Vogsósa, sem Strandar-
kirkja á, sem fínasta golfvöll
þegar fram líða stundir. Þá þykir
fiskur úr Hlíðarvatni, sem Strand-
arkirkja á líka, einn sá besti á
landinu vegna hreinleika og er
laus við moldarbragð.
„Það þarf ekki að segja mér
annað en að hér megi finna heitt
vatn í jörðu og nóg er af kalda
vatninu. Héðan er stutt í Bláa
lónið, eða tuttugu mínútna akstur
þegar vegurinn er í lagi, en ann-
ars er hann oftast svo hryllilegur
að ég get sett í skál hráefni í
pönnukökur og hrært á leiðinni
með hristingnum. Það er ótrúlegt
að yfirvöld vilji bjóða ferðafólki
upp á þetta en útlendingar á hjól-
um hristast lengi eftir að hafa
hjólað á þvottabrettinu. Ég vil fá
fólk í Selvoginn og mig dreymir
um að gera Þorkelsgerði að far-
fuglaheimili. Þá mundi ég flytja
sjálfa mig ofar í landareignina og
jafnvel selja lóðir úr landi mínu,
en meðan ekki er búið að ákveða
hvar Suðurstrandarvegur á að
fara gerir maður fólki ekki svo illt
að selja því land.“
Nýtt Kúagerði í Selvogi
Sigurbjörg hefur stórar áhyggjur
af nýja Suðurstrandarveginum,
sem hún segir að verði mikið um-
hverfisslys og auk þess hættuleg-
an mannfólkinu.
„Þeir ætla með nýja veginn
yfir ósinn og það er sorglegast af
öllu því suðurströndin er þvílíkt
útivistarsvæði og gersemi og
ástæðulaust að eyðileggja það.
Þegar sá skaði er skeður spyr
enginn um land hér framar. Veg-
urinn mun sleikja ströndina og
liggja ofan í bæjunum Vogsósum
og Strandarkirkju en með tilkomu
hans verður allur friður hér fyrir
bí. Ég hef lagt til að vegurinn fái
að vera á sínum gamla stað og yfir
versta kaflann, þar sem stundum
verða skriður, verði byggður
stokkur eins og gert er fyrir vest-
an. Rökin sem vegamálastjóri
hafði voru að dýrt yrði að gera
stokk, en þá sem sagt kostar brúin
ekki neitt! Ef brúin fer yfir ósana
mun Ölfushreppur tapa stórfé á
hugsanlegum fasteignagjöldum af
sumarbústaðabyggð. Með brúnni
mundu þeir búa til annað Kúa-
gerði, nema hálfu verra, og ætla
ekki að hika við það. Þetta verður
stórhættulegur vegur því þarna
er alltaf brim og þarf ekki nema
eins stigs frost til að ísing verði
og fljúgandi hálka sem enginn bíll
ræður við. Ég vil því sjá kross
reistan strax því þeir eiga eftir að
drepa marga og einmitt ungt fólk
sem keyrir hraðast. Þetta er
sorgleg ákvörðun hámenntaðra
manna, sem sýslumaðurinn segir
að hljóti að vita hvað þeir eru að
gera. Strandarkirkja hefur gefið
leyfi til að fara með veginn yfir
jarðeignir sínar og ósana og það
er skömm þegar hægt er að moka
hlíðina í burtu og með því komin
grjótnáma af efni í veginn.“
Sigurbjörg segist vera eins og
Sigríður í Brattholti þegar hún
barðist fyrir því að Gullfoss yrði
ekki virkjaður því ósinn megi alls
ekki brúa. „En það er náttúrlega
of einfalt fyrir þessa kerfiskalla
að ein kelling sé að gaspra þetta.
Ég mun láta öllum illum látum og
hef heitið á séra Eirík í Svörtu-
björgum að þeir fari aldrei yfir
ósinn. Ég vil sjá skólarútur koma
að ósnum, því þar er rennislétt og
fágæt fjara, og leyfa börnunum að
hafa meðferðis föt til skiptanna
svo þau geti látið ölduna elta sig.
Þarna er ægisandur og dýrlega
fagurt æðavarp og mikið af sér-
stökum hellum sem færu undir
veginn og skemmdust að eilífu.
Mig dreymir um að fá Ómar
Ragnarsson í heimsókn og sýna
honum klappirnar og ósinn áður
en náttúruspjöllin eru orðin að
veruleika.“ ■
ÚR LISTAGALLERÍI SIGURBJARGAR
Í BRAGGANUM FÍNA Sigurbjörgu er
margt til lista lagt og kemur víða við í list-
sköpun sinni. Hún handmálar kerti, býr til
keramikmuni, málar á það sem náttúran
geymir, býr til jurtakrem fyrir soriasis-sjúkl-
inga og teiknar myndir af andlitum sem
hún veit ekki hvaðan koma.
Síðan kemur fólk í
braggann og veit ekki
hvaðan á sig stendur veðrið
þegar það sér mynd af sjálfu
sér í galleríinu, eins og það
hafi verið dregið hingað.
,,