Fréttablaðið - 27.01.2007, Síða 92

Heyrðu okkur vantar
alveg stórkostlega að fá
að minnsta kosti einní
liðið sem hefur meiri
hæfileika í fótbolta en
Yoko Ono. Gætir þú
hugsað þér að
spila með okkur?
Ég að
skipta um
lið?
Já? Þú meinar! Það
hefur aldrei neinn
beðið mig um að
skipta um lið áður!
Ég skal gera það en ég
vil fá frítt gos i hverjum
leik og þið skaffið
mér nýja skó og sér
búningsklefa !
Engin
skipti?
Nei! Við náðum
ekki saman um
greiðslur!
Palli má ég fá lánaðan
ferðageislaspilarann úr
töskunni
þinni?
Ef þú lofar að
fara mjög vel
með hann!
Jæja hver var
það sem var
með flugu í
súpunni sinni?
Leyndarmálið að baki hugleiðslu er
að tæma hugann. Hausinn verður
að vera tómur af hvers konar
hugsun!
Það er varla svo erfitt
fyrir þig.
Um leið og ég get
hætt að hugsa um
túnfisk þá er það
komið!
Nei!
Konur hugsa til framtíðarinnar. Karlmenn hugsa til framtíðarinnar.
Enn hvað ég er glöð að börnin okkar
munu alast upp saman.
Guð, ég er þvingaður til að umgangast þessi
fjögur næstu átján árin.
Ömmur
mínar
þykja mér
afar glæsi-
legar
konur. Mig
langar til
að verða
eins og
þær þegar
ég verð
eldri. Þykjast vita allt best og deila
visku minni með jafn glæsilegum
tilþrifum og þær. Nú þegar hef ég
reynt að tileinka mér tilkomumikl-
ar handahreyfingarnar sem þær
hafa báðar tileinkað sér þegar þær
eru með sígarettu í hönd. Þær geta
allt og vita allt, hvort sem það
tengist vinnumarkaði, pólitík, upp-
eldismálum, matreiðslu eða handa-
vinnu. Alltaf eru þær fullar sjálfs-
öryggis.
Stundum hef ég séð svipaðar
konur gera sundæfingar í Vestur-
bæjarlauginni við tóna laga á
borð við Undir bláhimni. Mikið
öfunda ég þessar konur. Svona
heppin held ég að ég og aðrar
konur á mínum aldri séu ekki.
Oft hef ég minnst á þann viðbjóð
sem gagntók mig þegar ég sá
þvengbrók í fyrsta sinn. Þá hélt
ég að þetta væri tískubóla sem
myndi springa innan skamms því
enginn myndi láta hafa sig í jafn
heimskuleg og óþægileg föt. Ég
hef ekki spádómsgáfu, það er
alveg deginum ljósara. Miðaldra
konur og grunnskólastelpur
klæða sig í þetta blygðunarlaust.
Það veit ég að ömmur mínar
hefðu aldrei látið plata sig í svona
ófögnuð sem þessar brækur eru.
Þær hefðu heldur aldrei látið
fylla helgustu og vanhelgustu lík-
amsparta sína með taugalamandi
efnum og plasti. Þeim var nefni-
lega innrætt að vera sáttar við
sjálfar sig en láta ekki traðka á
sér.
Það verður ekkert grín síðar
meir að fá það fólk, sem nú er sagt
upp á sitt besta, inn á stofnanir. Ég
er líka sannfærð um að maður geti
ekki elst með reisn tattúveraður,
stöffaður af fyllingum auk þess
sem mig grunar að strengjanær-
buxur eigi ekki eftir að halda blei-
unni á sínum stað.