Fréttablaðið - 27.01.2007, Page 98

Í tískuheiminum er almennt talið að aðalborgirnar séu fimm:
Fyrsta má nefna hina stórbrotnu og valdamiklu New York með allri sinni
gífurlegu orku. Þá hina kreatívu höfuðborg Bretaveldis, London, með
sínu unga og sjóðandi heita hæfileikafólki.
Hin skipulagða Tókýó sem á síðustu áratugum hefur fært okkur magn-
aða fatahönnuði með allt önnur sjónarmið og allt öðruvísi fegurðarímynd-
ir en þekkst hefur í vestrænum heimi.
Mílanó sem gegnum tíðina hefur skapað og sett heitustu trendin. Fyrst
með Armani og Versace, seinna með Prada, Gucci og Dolce&Gabbana.
Og svo París. Tískuborgin sem gnæfir yfir allar hinar. Um aldir hefur
hún verið heimavöllur hinnar allra róttækustu þróunar í hátískuklæðn-
aði. Sé gengið niður götu í París sjást þess þó engin augljós merki að þar
slái hjarta heimstískunnar. Frakkar eru síst þekktir fyrir ofsafenginn
klæðnað og virðast frekar búa að smekklegum en íhaldssömum fataskáp.
Þó er það þannig að það er Parísartískan sem fær hjarta tískuunnenda til
að slá hraðar. Hvar annars staðar myndi tískuelítan taka eins ólíkum
hönnuðum og hinum öfgafulla og léttúðuga Christian Lacroix og hinni
minimalísku Ann Demeulemeester jafn fagnandi? Annars vegar býr
París yfir hönnuðum eins og Azzedine Alaïa, af mörgum talinn einn hinna
síðustu sönnu kventískuhönnuða og til margra ára eitt best geymda
leyndarmál borgarinnar. Hins vegar geymir París listamenn eins og Jean
Paul Gaultier, skemmtikraft af guðs náð sem býr til föt á meistaralegan
hátt af ástríðufullu stjórnleysi. Og þá eru ótaldir tískuhönnuðir á borð við
John Galliano, Valentino, Balenciaga, Karl Lagerfeld og auðvitað Yves
Saint Laurent. Vissulega ekki allt saman Frakkar en það er ekki
aðalatriði. Hversu ólíkir sem þessir hönnuðir kunna að vera þá eru þetta
einfaldlega bestu hönnuðir í heiminum. Og hvort sem það kemur
hæfileikum þeirra við eður ei þá er það París sem sameinar þá alla.
Margir þessara tískuhönnuða hafa verið lengi í bransanum og eru orðnir
stór hluti af tískuheiminum sem stofnun. Það gæti því verið auðvelt að
gleyma því að hver og einn þeirra hefur á sinn hátt átt ríkan þátt í
framvindu tískunnar og framförum og einnig í að ögra fyrirfram
ákveðnum hugmyndum okkar um hvað má og hvað má ekki í klæðaburði.
París, ó París
Það voru ekki aðeins svörtu sokkabuxurnar, stuttu kjól-arnir, stóru eyrnalokkarnir
og löngu tregafullu gerviaugnhár-
in. Edie Sedgwick öðlaðist frægð
á því að vera algjörlega hún sjálf,
svipað og gangandi listaverk.
Klæðaburður hennar var líkt og
framlenging af henni sjálfri og við
fyllumst innblæstri af stíl hennar
enn í dag.
Nú verður frumsýnd í Banda-
ríkjunum kvikmynd byggð á ævi
Edie Sedgwick, The Factory Girl,
með Siennu Miller í aðalhlutverki,
og því er ekki úr vegi að rifja upp
einstakan, allt að því kynlausan
stíl einnar frægustu Warhol-
súperstjörnunnar. Edie Sedgwick
lifði glamúrlífi á ystu nöf í selskap
Andy Warhol og félaga um miðjan
sjöunda áratuginn. Með platínu-
ljósan drengakoll og þykkar dökk-
ar línur á augnlokunum, skil-
greindi hún áreynslulaust hið
svokallaða „mod-look“. „Baby-
doll“ kjólar í anda Givenchy, sem
á þessum tíma lagði sig fram um
að frelsa hönnun sína undan höml-
um kvenímyndarinnar, fóru vel á
ofurgrönnum líkama Edie. Og
þvert á hina kynlausu, nánast snið-
lausu kjóla skartaði hún kvenleg-
um glamúr eyrnalokkum í yfir-
stærð og háum hælum. Svo leiðin
að heitasta 60’s útlitinu er ekki svo
flókin. Lykilatriði er að eignast
einfalda, stutta kjóla, áberandi
skartgripi, þá sérstaklega fallega
eyrnalokka, einlitar sokkabuxur
og þykkan blautan augnbýant!
Edie Sedgwick gekk meira að
segja svo langt að hafa ekki fyrir
því að hreinsa augnmálninguna á
kvöldin, hun bætti bara ofan á á
morgnana! Sumir hafa bara ekki
tíma fyrir smáatriði. En þessu
mælir maður kannski ekki með til
lengri tíma...
Hrífst af galdraskikkjum
Femme Fatale