Tíminn - 28.03.1982, Side 26

Tíminn - 28.03.1982, Side 26
Sunnudagur 28. mars 1982 26 undanrenna Neyðarurræði Arfs Kelta — enn bætast við þættir af okkar manni í undirheimum ■ Nótt við Hlemmtorg og myrk- ur nema i þremur húsum. Fri- múrarahöllin viö Skúlagötu var böðuð ljósum og þaöan barst glasaglaumur út i næturkyrrðina, skuggar af brugðnum sverðum flöktu um gluggana. Kanaútvarp- ið var stillt á hæsta i fjárhættu- spilaklúbbnum Ásnum við Hverfisgötu, en á skrifstofu Eli- asar Bjarkasonar, rannsóknar- lögreglumannsins knáa, beint á móti rikti dauðaþögn. Elias sat með uppbrettar ermar og blaðaði gegnum skýrslubúnka, Jónas að- stoðarmaður hans reyndi að staúta sig fram úr lögreglusam- þykktinni og Keynir, annar að- stoðarmaður.starði álkulega út i loftið og hugsaði ef til vill sitt. Allt i einu rufu hvellar hring- ingar kyrrðina, rauður simi á borði Eliasar hringdi án afláts. „Takt’ann, Reynir”, sagði Elias Bjarkason. „Þetta er fikni- efnasiminn.” Reynir andvarpaði. „Er þetta ekki bara einn vitleysingurinn enn með veðurfréttirnar og Orð dagsins? Ég er nú eiginlega far- inn að sjá eftir þessu”. En hann tók upp tólið, ræskti sig og sagði meö skrækri kvenmannsröddu: „Þetta er sjálfvirk hljóðritun upplýsinga um fikniefnamál i næstu sjö minútur, og hefst með hljóðmerki. Ef óskað er að tala lengur en i sjö minútur þarf að hringa aftur. BtP!” Hás, loðin rödd var á hinum endanum. „Sko... ég get ekki þagað yfir þessu lengur, sem heiðarlegur borgari, þá finnst mér þaö vera skylda min að... Hmmm.” Röddin þagnaði. Reynir glotti út i annaö og deplaöi auga til Eliasar Bjarkasonar. „Nú fáum við veðurfréttirnar”, hvislaði hann, en þar skjátlaðist honum. „Sko, þetta er pabbi hans Arfs Kelta”, byrjaði röddin á nýjan leik. „Þið þekkið hann vist, hann Arf, þvi er nú verr og ég sem er heiðarlegur maður, og meira að segja meðhjálpari i sókninni, og þó ég og við hjónin höfum reynt að innprenta drengnum guðstrú og góða siði, þá er eins og unga fólkið nútildags vilji ekkert með svoleiðis hafa og og og...” Röddin var orðin grátklökk. Svo tók hún sig á: „En sko, við hjónin vitum ekk- ert hvað við eigum aö gera. Hann er alveg hættur að koma heim til sin og er meira að segja hættur að koma i laufskálann, er vist að fara að kaupa Hljómskálann i staöinn segir hann, og svo er eitt- hvað skrýtið við þetta fyrirtæki þeirra, Svörtu svipuna, og ég held að þessi neskaffi sem þeir flytja inn sé ekkert kaffi.” „Nú?” datt upp úr Reyni. „Ha?” sagöi röddin hissa. „Halló, er einhver þarna?” en nú hafði Elias slæmt þungri hendi fyrir þverrifuna á Reyni. Röddin hélt þvi áfram: „Ja, sko, ég held að þetta neskaffi sé eitthvað bölvað hars, eða marjúanna, þeir eru ábyggilega i dópi og ég...” Reynir leit á klukkuna, sjö ínínútur búnar. Hann skellti á. Siminn hringdi strax aftur. Reynir tók upp tólið og byrjaði aftur með sömu skræku kven- mannsröddinni: „Þetta er sjálf- virk hljóðritun upplýsinga um fikniefnamál i næstu sjö minútur og hefst með hljóðmerki...” Arfur Kelti lagöi simtólið niður skjálfandi hendi. Þeir voru að brjóta upp hurðina. „Arfur, komdu út! Leiknum er lokið!” kallaði ismeygileg rödd sem Arfur kannaðist mæta vel við. Kóngur undirheima var upp risinn, hann var með fjölda manns fyrir utan og Arfur heyröi að þeir hlógu og gerðu að gamni sinu um hvað þeir myndu gera við hann, Arf Kelta, þegar þeir næðu honum út. Arfur hafði séð þann kost vænstan að kæra sjálfan sig fyrir luðruglunni, sem hvort sem er var þegar á hælunum á honum fyrir innflutning á skjaldbökum með draugaveikifrænda. Ef hannhefði nú bara látið vera að hleypa þessum asna, Skarfi bróður, i málið! Þetta var ábyggiléga allt honum að kenna! Og þarna sat Skarfur og las i bók eins og ekkert hefði i skorist. „Gerðu eitthvað, fjandakornið!” veinaði Arfur. Skarfur leit upp úr bókinni. „Ertu hræddur? Ótti i handfylli ryks,” mælti hann skáldlega. Ég hringi i Uxa, datt Arfi skyndilega i hug. Uxi kemur og bjargar mér. „A-a-a-alfreð?” stamaði Uxa- skalli i simann. „Er h-h-hann ko- o-ominn aftur? Hurðu, héddna, ég þarf að hlaupa, má ekki ver að þvi að tala við þig, ég var héddna búinn að lofa að halda i hespu fyrir Almannagjá, hún er að fara prjóna lambhúshettu.” Það heyrðist smellur, Uxaskalli hafði lagt á. Þá heyröi Arfur að dyrnar mölvuðust. Elias Bjarkason hafði kallað út allt tiltækt lið. Þrir lögreglubilar með vælandi sirenur komu þjót- andi vestur Hverfisgötu og inn i Hafnarstrætið, þeir bremsuðu með miklu iskri fyrir utan húsið þar sem var aðsetur Svörtu svip- unnar hf. Fimmtán vörpulegir lögregluþjónar stukku út og rudd- ust upp á aðra hæð, þar sem skrif- stofurnar voru, fremstir i flokki fóru Elias sjálfur og Jónas, en Reynir hafði orðið eftir til að passa simann. Það var enginn á skrifstofunni. Hurðin hafði sýnilega verið brotin upp og merki um átök voru aug- ljós. Siminn hafði verið rifinn úr sambandi, skrifborðið var möl- brotið. A gólfinu lá opin bók og Elias fiskaði hana upp: Die Welt als Wille und Vorstellung, eftir einhvern Skópenháaer. „Elias,” sagði Jónas, sem hafði farið i gegnum skjalaskáp Svörtu svipunnar. „Það eru öll skjöl horfin. Hér er ekki neitt!” Djöfullinn!” hvæsti Elias Bjarkason og menn hans hrukku við. Þeir voru ekki vanir þvi aö yfirmaður þeirra tæki svo sterk- lega til orða. „Hér hefur einhver orðið á undan okkur. Við höfum ekkert hér að gera.” Framlágir týndust löggumenn- irnir út i bila sina aftur. Elias skipaöi tveimur þeirra að halda vörð á skrifstofunni, en sjálfur ákvað hann að rölta upp i Þing- holt. Þar þekkti hann þrýstna ekkju sem hann heimsótti stund- um þegar honum var þungt i skapi. Hann var ekki kominn nema út að næsta horni þegar hann rakst utan i litinn, pervisinn og refsleg- an mann sem birtist allt i einu eins og upp úr jöröinni. Það lék glott um varir hans og i munnvik- inu dinglaði logandi sigaretta. Elias hrökk við þegar hann bar kennsl á manninn, sem sagði ró- lega: „Nei, Elias! Langt siðan við höfum sést. Og hvað ert þú að gera hér svona seint? Ertu að leita að einhverju?” Elias ætlaði ekki að svara hon- um en svo hreytti hann út úr sér: „Passa þú sjálfan þig, Alfreð Alfreðsson!" Siðan bretti hann upp á jakka- boðunginn og skálmaði burt. Fyrir aftan sig heyröi hann háðs- legan hlátur óma i nóttinni. framhald sslsIISp Stortíöindi fýrir húsbyggjendur Meö nýrri aðferð við að setja upp milliveggi og klæðningu á loft og útveggi má vinna verkið á helmingi skemmri tíma og þriðjungi ódýrara en með hefðbundnum hætti. Hver hefur efni á að láta hjá líða að kynna sér kosti MÁT-kerfisins? - Hvernig efni í grindur sparast um allt að helming og gerekti og efni kringum hurðir að fullu. - Hvernig vinna sparast bæði við uppsetningu og málun, lagningu á rafrörum og ísetningu á hurðum. - Hvernig líming og negling verður að mestu ónauðsynleg og sparast því efnið og auðvelt verður að breyta og nota viðinn að nýju. - Hvernig hljóðeinangrun verður betri og auðveldari. Þar skiptir líka máli að enginn eining í MÁT-kerfinu vegur meira en 14 kg. og að auðvelt er fyrir einn að setja einingarnar saman. Láttu ekki hjá líða að koma og kynna þér hvað hér er að gerast. Gerum tilboð í uppsetningu. Framleiðandi: H M4T ii s- Unubakka 18-20 Þorlákshöfn Sími 99-3900 tÐNVERK HF BYGGING AÞJÓNUSTA NÓ ATÚN117 SÍMI 25945

x

Tíminn

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.