Sjómannablaðið Víkingur

Árgangur

Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1945, Blaðsíða 30

Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1945, Blaðsíða 30
baki við Púnverjum. Róm hreppir forræði á Sikiley. Og nú er eins og hin makráða þjóð kippist við af sársauka, og öfl, sem blundað höfðu með henni, vakni til stórkostlegra átaka. Hvert mik- ilmennið af öðru kemur nú fram á sjónarsviðið. Hamilkar Barka brýtur innanlandsuppreisnir á bak aftur og heldur síðan tii Spánar og heyir þar sigursæla landvinningastyrjöld, sem á fáum ár- um getur bætt upp tap Sikileyjar, Sardiníu og Korsiku. Hasdrubal, tengdasonur hans, heldur starfi hans áfram. Hér fara Púnverjar fram með meiri mildi en þeim var áður tamt, og leita friðsamlegrar og vinsamlegrar samvinnu við Pyreneaskagaþjóðír. Hér er einnig ráðið ráð- um sínum án þess að spyrja stjórnarvöldin í Karþagó um hvað eina. Það sést meðal annars af því, að herinn á Spáni velur sér sjálfur for- ingja, er Hasdrubal fellur frá. Það er sonur Ha- milkars, — Hannibal, hverjum hermanni sínum fremri í sérhverri hermannlegri íþrótt, maður, sem ekki verður jafnað við neina aðra en Alex- ander mikla, Cæsar eða Napóleon. Ævintýra- ljómi sveipar för hans með her og fíla yfir f jalla- baksveg Vestur-Alpa til ítalíu. Ógn lýstur Róm- verja andspænis sigrum hans. Það er engu lík- ara en að nýr lífsmáttur hafi vaknað með þessu úrættaða stórveldi, sem Róm hafði gert sér vonir um að koma á kné. En þó verður reyndin þessi, sem eftirminnilegast birtist í orðum Maharbals, ricldaraliðsforingja Hannibals: „Þú kannt að sigra, en þú kannt ekki að neyta sigursins." En um Róm má segja um þessar mundir, að svo mikil var hennar gifta, að hún kunni blátt áfram að neyta ósigursins! — og fyrir svo mikilli giftu hlaut jafnvel Hannibal að fara halloka. Friðarkostirnir, er Róm setti Karþagó eftir 2. púnversku styrjöldina, áttu að binda Karþagó á bekk smávelda um aldur og ævi. Afhending skattlanda, herskipa og fíla, herkostnaðar- greiðsla og loks blátt bann við því að heyja styrjöld án vil.ja og vitundar Rómverja, virtist mundu nægja til þess. En Rómverjum hugkvæmdist ekki í það sinn að banna Púnverjum að verzla og sigla, og þess vegna lif ðu þeir' enn nokkur uppgangsár. Hanni- bal fékk tækifæri til að sýna, að hann var engu síðri þjóðarleiðtogi í friði en ófriði. En umbóta- viðleitni hans braut í bága við hagsmuni auð- kýfinganna. Fjandskapur þeirra varð honum að fótakefli, svo að hann átti ekki annars úrkosti en að flýja land. Tilraun hans í útlegðinni til að mynda hernaðarbandalag þeirra ríkja við Miðjarðarhaf, er stóð stuggur af Rómverjum, var sjálfsagt of langt á undan tímanum til þess að komast í framkvæntd. Hann tók þá inn eitur til þess að lenda ekki Irfandi í hendur f jendum sínum. Hversu nriklu iiefði slíkur maður getað komið til leiðar, ef staðið hefði á bak við hann samtaka og þróttmiki! þjóð? En eftir var síðasta glíman, þriðja púnverska styrjöldin, er Karþagó verst rómverskri umsát í þrjú ár. Loks hafði þessu sérgóða og sundur- lynda fóiki hugkvæmzt að standa allt sem einn rnaður til varnar. Loks urðu þeir, sem lengstum höfðu látið aðra berjast fyrir sig, að taka sjálfir íi] vopna. Gulli prýddir salir hofa og halla sortn- uöu nú af smiðjureyk og bergmáluðu hamars- högg, þar sem járn var dengt og sverð og spjót voru hert á afli, svo að hver sem vettlingi gat valdið, fengi vopn í hönd. Farðaðar og glysi hláðnar hefðarkonur og stássmeyjar létu spinna bogastrengi úr tinnusvörtum lokkum sínum. Þrælar fengu fyrirheit um frjálsra manna kjör. ef þeir berðust með húsbændum sínum. Sílspikaðir letimagar roguðust kófsveittir með grjót og tré í virki og vígvélar. Heil sjö-hundruð- þúsund-manna borg varðist og barðist! — En of seint. Að vísu ekki of seint til þess að skilja eftir, rétt undir lokin, bjartan blett í sögu þjóðar, sem eftirtíminn hefur lengstum átt örðugt með að finna verulegar málsbætur. En of seint til þess að bjarga lífi sínu, þjóðerni og frelsi. Eftir hungur og hörmungar var uppgjöfin óumflýjanieg. Með báli og brandi og æðisgengnum hryðju- verkum veitist rómverski herinn eins og hol- skefla yfir borgina. Aðeins 50 þúsundir af íbú- um hennar komust lifandi í hendur Rómverjum til þess eins að lenda á þrælatorg og hverfa síðan inn í skuggatilveru hinna týndu og gleymdu í undirheimum rómversks þjóðfélags. [Aðaldrögin að þessari ritgerð yoru flutt sem út- varpserindi í des. 1941 í erindaflokkinuin „ÞjóiVir, sem týndust". — Hö/.] Leiðréttingar. í fréttayfirlitinu í síðasta blaði var skýrt frá því, að Braga heitinn Jensson hefði tekið út af b/v Helgafelli. Þetta er rangt. Eins og kunnugt er, tók hann út af b/v Karlsefni. í fyrirsögninni að grein Péturs Sigurðssonar um- mælingar í . Húnaflóa hafði misprentazt ártalið, stóð 1934 í staðinn fyrir 1943. Þetta leiðréttist hér með. 70 VÍKINGUR

x

Sjómannablaðið Víkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sjómannablaðið Víkingur
https://timarit.is/publication/335

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.