Sjómannablaðið Víkingur


Sjómannablaðið Víkingur - 01.07.1954, Blaðsíða 25

Sjómannablaðið Víkingur - 01.07.1954, Blaðsíða 25
KTINNI „Heiðraði herra. Varðandi umkvörtun yðar út af því að skáldsaga yðar hafi ekki verið lesin til enda, vil ég taka þetta fram: Ef ég er svo óheppinn, að lenda á fúleggi, þá finnst mér engan veginn nauðsynlegt eða skylt að borða það allt". * Stúdent nokkur fátækur var í fæði hjá sjálfum sér að öðru leyti en því, að hann keypti hádegisverð á mat- sölustað. Hann reyndi að spara sem mest, og þó að hann væri stór og matlystugur reyndi hann að borða sem minnst á kvöldin og morgnana, til þess að hafa þeim mun meiri lyst við hádegisverðarborðið. Hann hafði þann vana, að koma einum tíma of seint í mat, settist oftast að borði, þegar aðrir gestir höfðu lokið máltíð sinni. Að lokum varð matsölukonan þreytt á þessu og sagði, er stúdentinn kom einu sinni sem oftar síðastur allra: — Þér hafið einkennilegan sið. í stað þess að koma klukkan tólf og borða fyrir einn, komið þér klukkan eitt og borðið fyrir tólf. * Steini litli er á fimmta árinu. Honum þykir gaman að vaka fram eftir á kvöldin. Einhverju sinni tekur faðir hans að sér að svæfa hann, sezt á stól við rúmið og fer að segja honum sögur. Eftir nokkra stund verður allt hljótt þar inni, og mömmu verður hughægra. Hún dokar þó enn við stundarkorn, opnar síðan svefnher- bergishurðina gætilega og hvíslar: — Er hann nú sofnaður? Á gólfinu stendur Steini litli á náttfötunum og hvíslar: — Já, hann er sofnaður. * Presturinn: — Síðast, þegar ég sá yður, Sveinn minn, þá varð ég glaður, því að þá voruð þér ódrukkinn, en í dag gerið þér mig hryggan. Sveinn (góðglaður): — Það gengur svona, prestur minn, skiptist á skin og skúrir hjá okkur báðum. Um daginn voruð þér glaður, en ég hryggur, nú eruð þér hryggur, en ég glaður. * Við brezka þingið er sérstakur þingprestur. Ein- hverju sinni var gestur staddur á áheyrendapöllum þingsins og spurði einn dyravarða, hvort starf þing- prestsins væri í því fólgið, að biðja fyrir þingmönn- um. Dyravörðurinn svaraði: — Hann kemur hingað í þingið, lítur yfir hópinn og biður svo fyrir fósturjörðinni. * Þorsteinn bóndi var eitt sinn spurður, hvers vegna hann hefði látið báða syni sína ganga menntaveginn, en hvorugan taka við búinu, sem var hið mesta myndar- bú. „Það kom nú ekki til af góðu", sagði Þorsteinn gamli. „Það vildi hvorugur þeirra að skepnu koma — nema soðinni". * Eitt sinn var vinnumaður á bæ, og þótti honum hús- móðir sín nokkuð aðsjál í matgjöfum. Langaði vinnu- mann til að rétta hlut sinn í því efni. Einn morgun, er hann sat að morgunverði, verður honum að orði: — Ég er víst farinn að tapa sjón, ég get varla grillt smjörið ofan á brauðinu. Húsfreyja anzaði engu, og liðu svo nokkrir dagar. Tók vinnumaður eftir því, að betur var brauðið smurt en áður. Dag einn segir húsfreyja: — Jæja, er sjónin ekki að lagast aftur? — Jú, svo er guði fyrir að þakka, svaraði vinnumað- ur. — Ég er farinn að sjá til botns í kaffibollanum mínum. Jens J. Benediktsson Jens kaupmaður Benediktsson, sonur Boga á Staðar- felli, var kaupmaður á Skutulsfjarðareyri, en átti og kaupstað í Vestmannaeyjum. Jens hafði og verið kaup- maður í Kaupmannahöfn. Hann var mikill ágætismaður í hvívetna. — Hilaríus sonur Eyjólfs prests Kolbeins- sonar átti Þórunni Guðmundsdóttur frá Bolungarvík. Þau bjuggu að Hafrafelli í Skutulsfirði. Hilaríus var vorið 1830 formaður fyrir Jens kaupmann í hákarla- legum, á skipi því er Rauðifjörður hét. Það var hið ágætasta siglingaskip og vel gjört. Hilaríus var afla- maður mikill, stór vexti og herðabreiður, glaðlátur og kurteis, ör að fé, en heldur hugsi um hag sinn, ef hann var við 81. — Veðri var svo farið, að rak á norðan veður hart, svo allir leystu er í sátur voru komnir. Undiralda var mikil. Komust allir af með heilu nema Hillaríus með sínum mönnum 8. Hafa margir til getið að hann færizt á uppsiglingunni. — Jens kaupmaður varð vel við skaða sínum. Gaf hann ekkjum þeirra manna, er týndust, upp skuldir allar og margt fleira, og fórst að öllu sem drengilegast. Jens kaupmaður fór utan síðan og lét þá byggja skipið Heklu norður á Pinnmörk, en er það kom til Hafnar, lét hann skreyta það mjög. Var aftan á lyft- ingunni úthöggvin Hekla og ljón og björn að hliðum jökulsins, en Þór stóð í stafni með hamarinn Mjölni í fullri mannslíkan. Algullnar voru líkneskjur þessar. — Pétur Sigurðsson í Flatey var utan og í Höfn þenna vetur, er Hekla var skreytt. Fann hann Jens oft að máli og gekk hann þá oft um gólf á þiljum skiþsins og kallaði sér skemmtilegast þar að vera. En það var síðan fyrsta ferð Heklu út til íslands, að Jens fór á henni; tók hann þá sótt í hafi, tók land í Vestmanna- eyjum, var sjúkur í land fluttur og andaðist litlu síðar; varð mjög harmdauður þeim, er til hans þekktu. Handrit í Lbs. VI Kl N G UR 151

x

Sjómannablaðið Víkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sjómannablaðið Víkingur
https://timarit.is/publication/335

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.