Vikan - 14.12.1978, Qupperneq 23

kollinum kannski hættar að
starfa? Aktu svo sem tuttugu
metra áfram og stoppaðu þar,
þ.e.a.s. ef þar er nægilega slétt
fyrir hjólhýsið. Skilurðu mig?”
Ralph kinkaði kolli, sektar-
legur á svip. Svo ók hann
tuttugu metra áfram. Hann
gekk úr skugga um að hjólhýsið
stæði á jafnsléttu og það væri
ekki í vegi fyrir annarri umferð.
Svo gekk hann enn einu sinni
að dyrunum.
„Viltu vera hérna,” spurði
hann auðmjúkur.
„Já,” svaraði Prímúla, stutt í
spuna.
„Ertu viss um að þú viljir ekki
að ég aki lengra...”
„Enga ósvífni. Við verðum
hér. Svo ættirðu að hunskast af
stað eftir mat. Og flýttu þér!
Lokaðu dyrunum, ég kæri mig
ekkert um dragsúg.”
Ralph lokaði dyrunum. Svo
spennti hann hjólhýsið frá
bílnum, settist undir stýri og ók
að næsta veitingastað.
Klukkustundu síðar var hann
orðinn ekkjumaður. Hann hafði
skilið hjólhýsið eftir á ómerktum
mótum tveggja járnbrautaspora.

— Síðast þegar ég bað um
launahækkun, þá sagðirðu, að ég yrði
að bíða eftir hentugum tíma,
herra.
50. tbl. Vlkan 23