Vikan - 28.02.1980, Síða 4

Jónas Kristjánsson skrifar um íslensk veitingahús
Tímamót
r
i
veitinga-
mennsku
Laugaás er ódýrt veitingahús, sem
býður upp á vandaða matreiðslu og
þægilegt umhverfi. Þetta nýja veitinga-
hús að Laugarásvegi 1 markar ásamt
Horninu í Hafnarstræti mestu framför
siðustu ára í veitingamennsku
íslendinga.
Til skamms tima urðum við að velja
milli fremur dýrra en fyrsta flokks
vinveitingahúsa eins og Holts og Sögu
annars vegar og hins vegar ódýrari en
fimmta flokks steikarbúla, mettaðra
feitibrælu.
Nú eru hins vegar að koma til skjal-
anna lítil veitingahús eins og Laugaás og
Hornið, sem eru ódýrari en steikar-
búlurnar, veita þó sómasamlega þjón
ustu til borðs og bjóða upp á mat, er
veitir fyrsta flokks húsunum hættulega
samkeppni.
Barnahorn, bravó!
Laugaás er litil stofa, sem tekur ekki
nenia um það bil 40 manns i sæti.
Innréttingar eru bjartar og hreinlegar,
en dálitið kuldalegar. Veggir eru hvitir
og trégrindur gular, en i loftum er lítt
áberandi rauður litur.
Athyglisverðar steinflísar með
innbrenndum jurtum eru lagðar í borðin
til að hlífa þeim fyrir brennheitum
pönnum og diskum, sem gestir borða úr
suma réttina. Jurtaskreytingin er
skemmtilegt smáatriði, sem lyftir
veitingahúsinu.
Laugaás hefur fetað út á sömu. góðu
brautina og Esjuberg að hafa sérstakt
barnahorn, þar sem ungviðið getur
dundað sér við kubba og bækur, meðan
foreldrarnir Ijúka við kaffið eftir matinn.
Þetta framtak er sérstaklega lofsvert.
Mataráhugamenn hafa deilt um gildi
tónlistar í veitingasölum. Sumir segja, að
lágvær og þægileg tónlist bæti melting-
una. Hinir eru þó sennilega fleiri, sem
vilja fá frið frá tónlist, meðan þeir eru að
borða.
Hornið í Hafnarstræti kaus að hafa
tónlist af bandi að tjaldabaki. 1 Laugaási
er liins vegar engin tónlist. Þessi verka-
skipting er ágæt, því að hvort tveggja
þarfaðvera til. í þágu valfrelsisgesta.
Kokkar í sal
Fullkomin þjónusta er ekki veitt í
Laugaási. Menn panta við diskinn og
taka sér þar hnifapör, handþurrkur og
drykkjarföng. Siðan fá menn matinn inn
á borð til sin, alveg eins og á venjulegu
veitingahúsi.
Gestir fá því mikilvægasta þátt
þjónustunnar. Eftir að þeir eru sestir til
borðs, þurfa þeir ekki að standa upp til
frekari útréttinga. Þeir þurfa heldurekki
að óttast, að höfuðréttur kólni, meðan
súpan er sopin.
4 Vikan 9- tbl.
Matreiðslumennirnir annast þjónust-
una sjálfir að nokkru leyti. Það hefur
þann kost, að gestir fá tækifæri til að
spjalla við þá um matinn og forvitnast
um, hvernig hann verður til. Mín
reynsla er, að erfitt sé að trúa því, sem
þjónar segja um slik mál.
Að visu finnst mér, að gestir ættu ekki
að þurfa að bera sjálfir hnifapör og glös
til borðs. Ég held, að það mundi ekki
auka fyrirhöfn starfsliðs að ráði, þótt
gestum yrði gert það til geðs að færa
þeim þessa hluti að borði.
Sómi sjávarrétta
Á matseðli dagsins eru að jafnaði
fjórir eða fimrn réttir og er súpa innifalin
í verðinu. Þar fyrir utan er sérstakur
fastamatseðill með 24 réttum, auk
ýmissa hamborgara, pizza og samloka.
Þetta er meira en fullnægjandi fjöl-
breytni.
Sjávarréttum er sýndur mikill sómi,
bæði á matseðli dagsins og fasta-
seðlinum, likt og á veitingahúsinu
Horninu. Það þykja mér gleðileg tíðindi,
þvi að svo fer fyrir flestum matfróðum,
að fiskur verður þeim smám saman
hugstæðari en kjöt.
Ég heimsótti Laugaás með ráðgjöfum
mínum bæði i hádegi og að kvöldi til að
deila reynslunni með lesendum Vikunn-
ar. 1 bæði skiptin var fullt og fjörugt hús.
Um kvöldið var mikið af hjónakornum
og heilum fjölskyldum.
Létt vin er ekki á boðstólum í Lauga-
ási og verða ekki á næstunni.
Eigendurnir vilja biða átekta og fylgjast
með, hvernig reynslan verður í öðrum
veitingahúsum. sem hugsanlega eru að
fá leyfi til veitinga léttra vína.
Karfi
Pönnusteiktur, nýr karfi, bakaður í
ostasósu, var á matseðli dagsins i
hádeginu. Ég rak auðvitað upp stór
augu. enda hef ég ekki áður séð slika
dirfsku i veitingamennsku hér á landi.
Þetta var frábær matur, alveg
mátulega litið steiktur og ntjúkur sem
rjómi. Einnig voru góðar hvítu kartöfl-
urnar, sem fylgdu, hæfilega lítið soðnar.
Hrásalatið var vel sómasamlegt, sem og
hreðkurnar, en súpan var hversdagsleg
grænmetissúpa. þykkt með hveiti.
Verðið er 2.200 krónur með súpunni.
Ýsa
Soðin ýsuflök með rækjusósu voru á
sama matseðli dagsins. Þau voru góð,
þótt þau jöfnuðust ekki á við karfann.
enda trúlega soðin dálitið of lengi.
Ýsunni fylgdi sama meðlæti og sama
súpa og getið er hér að framan.
Verðið er 2.200 krónur með súpunni.
Sjávarréttir
Sjávarréttir, bakaðir í ostasósu, voru á
fastaseðlinum. Þeir voru bornir frarn i
sjóðheitri leirpönnu. Þar mátti finna
djúpsjávarrækju, litlar rækjur, ýsu,
kræklinga og dósasveppi. Allt var þetta
mjög gott, nema djúpsjávarrækjan.
sem hafði verið geymd of lengi.
Verðið er 1.750 krónur sem forréttur.
Pizza
Pizzan var ágæt. þótt hún næði ekki
gæðum pizzunnar á Horninu. Brauðið
var hæfilega þunnt, dálitið hart, líklega
of lengi hitað í ofninum. Þessi pizza var
með kræklingum og rækjum. en ýmsar
aðrar fyllingar eru einnig á boðstólum.
Verðið er 2.100 krónur.
Lambalæri
Laugaáss-lambalærissneið var borin
fram á sjóðheitum diski. Þetta var
hápunktur heimsóknarinnar, einstak-
lega ljúfur réttur. Sneiðin var
nákvæmlega rétt matreidd, ljósrauð i
sáriðog með örlitlum votti af blóði.þegar
hnífi var þrýst á hana. Enda var kjötið
bæði meyrt og bragðmikið.
Lambalærissneiðin var borin fram i
eigin safa og bökuð i ostasósu, óhóflega
mikilli. Með fylgdi smáskorið hrásalat,
lítillega sítrónuvætt, svo og franskar
kartöflur. mjög lítið steiktar og ljósar. án
lyktar af aldraðri oliu. Bæði salatið og
kartöflurnar voru sómasamleg.
Verðið er 3.850 krónur.
Turnbauti
Turnbauti með bearnaise sósu var
einnig sérdeilis vel heppnaður, mjög litið
steiktur, meyr og góður. Honum fylgdi
sama hrásalat og kartöflur, sem getið er
hér að framan. Ennfremur beamaise
sósa, sem var þynnri, léttari og betri en
ég á að venjast hér á landi.
Sem betur fer fylgdi ekkert dósa-
grænmeti turnbautanum og ekki heldur
öðrum réttum, sem prófaðir voru í
Laugaási. Eini maturinn úr dós voru
sveppir, er voru í mjög hóflegum mæli í
meðlæti kjötréttanna.
Verðið er 5.950 krónur.
Eftirréttir
Laugaás er stikkfri í eftirréttum,
býður aðeins upp á is, i þremur útgáfum.
Væri þó með einföldum hætti unnt að
auka fjölbreytnina með t.d. ferskum
ávexti dagsins. ostsneið dagsins eða
jafnvel kraumís dagsins.
Kaffi
Kaffið var sómasamlegt, en ekki
merkilegt. Venjulega kostar það 350
krónur. En panti menn einn bolla án
ábótar eftir mat. kostar hann ekki nema
175 krónur. Það er athyglisverð
tillitssemi við fjárhag matargesta.
Ódýrt og gott
Meðalverð sjö forrétta i Laugaási er
1.000 krónur, sextán aðalrétta 3.600
krónur og þriggja eftirrétta 700 krónur.
Ef pizzur á 2.100 krónur og hamborgar-
ar á 1.100-1.600 krónur væri talið með
aðalréttum. mundi meðalverð þeirra
vera 3.400 krónur.
Þriggja rétta máltíð. sem hvorki felur i
sér pizzur né hamborgara, mundi þvi
kosta 5.300 krónur. Að kaffi meðtöldu
mundi meðalmáltið í Laugaási kosta um
5.500 krónur.
Laugaás er því í sama verðflokki og
Homið, töluvert ódýrari en Esjuberg og
Askur og helmingi ódýrari en
vinveitingahúsin. Bæði Laugaás og
Hornið hafa einstaklega gott hlutfall
verðs og gæða.
Munur þessara tveggja staða, fyrir
utan tónlistina, sem áður er getið. er sá,
að Laugaás hafði heldur betri
matreiðslu, en Hornið heldur betri
þjónustu og skemmtilegra umhverfi.
Einstaklega vel matreiddur turnbauti,
lambalærissneiðar og karfi eru dæmi um |
fyrsta flokks matreiðslu í Laugaási. Með |
slikum réttum vantaði ekkert nema glas
af léttu vini til að gera máltíðina frá-
bæra.
Með Laugaási og Horninu er kominn
visir að hinum iitlu og vönduðu veitinga-
stofum, sem einkenna svo mjög matar-
gerðarlist í útlöndum. Og i Laugaási elda
og þjóna eigendurnir sjálfir, eins og i
heimsins fremstu veitingahúsum.