Vikan - 28.02.1980, Page 35

að kossar þínir eru eins og
daggarfersk dögg á döggvotum
rósablöðum, sem ...
Sparigrís! Hvílík málnotkun.
Daggarfersk dögg á döggvotum .
. nei, þetta var óþolandi. Alveg
gj örsámlegá ‘óþolandi.
— Hættu. Ef þú hættir ekki
strax...
Ég.jfóð á fa^tur og ætlaði að
-þrífa bréfið úr höndum hennar
en hún varð fyrri til og settist á
það.
— Vertu rólegur . . . bangsi,
sagði hún og benti mér að setjast
aftur. Svo dró hún annað bréf úr
stórum bunka og tautaði fyrir
munni sér:
— Það eina sem hjarta mitt
girnist! Svei mér þá.
Ég bar reyfarann upp að aug-
unum og gaf þar með til kynna
að ég óskaði ekki eftir frekari
truflunum. Hún lét mig í friði í
tæpar tvær mínútur. Svo
byrjaði hún aftur:
— Hér kemur annað.
Hlustaðu nú. Þetta er ekki síður
spennandi: — Ástarþakkir fyrir
bréfið, minn allra ástfólgnasti
sparigrís. Ég sakna þín og elska
þig innilega. Og þakka þér fyrir
gleymméreina. Ég geymi hana
við hjarta mitt, það hjarta sem
slær aðeins fyrir þig eina og þráir
heitast komu sunnudagsins svo
að eigandi þess megi þrýsta þér
að brjósti sínu, jxkja liljuhvítan
háls þinn kossum og hvísla
viðkvæmum ástarorðum í litlu,
sætu eyrun þín ...
— Nú er nóg komið. Ég nenni
ekki að hlusta á allt þetta röfl.
Ég er búinn að segja þér að hver
einasti maður verður einhvern
tíma í lífinu og notfæra sér svona
vitleysu ef hann á að hafa von
um að ná sér í kellingu til að elda
fyrir sig, búa um rúmið sitt,
stoppa í sokkana sína ... En svo
við snúum okkur að öðru,
hvaðan koma eiginlega öll þessi
gömlu, asnalegu bréf?
— Það skal ég svei mér segja
þér, minn heittelskaði, heimski
bangsapabbi, gamli, rykfallni
draumaprinsinn minn ...
Og svar hennar olli þvi að ég
missti reyfarann á gólfið, pípuna
úr munni mér og hét því með
sjálfum mér að láta aldrei
framar sjá mig úti á götu, nema
þá kannski á nóttunni í
kolsvartamyrkri. Þvi ég vildi
ekki fyrir nokkra einustu muni
hætta á að nágrannarnir sæju
mig.
Og hér kemur svar hennar í
allri sinni hræðilegu grimmd:
— Ég fann þau þegar ég var
að taka til i geymslunni og svo
náði Sören litli í þau og notaði
þau til að leika bréfbera. Hann
henti þeim inn um bréfalúguna
hjá næstu tólf nágrönnum
okkar. Ég var að koma frá því
að ná í þau til þeirra.
Þýð. J. Þ.
9. tbl. Vikan 35