Vikan - 28.02.1980, Qupperneq 11

ekkert athugavert við það! Svo má nú
bæta við, og það er allrar athygli vert, að
með þessu fyrirkomulagi sem er við lýði
hér á landinu erum við að búa til
þjóðfélag þar sem börnin fara kornung á
vöggustofur, síðan á barnaheimili, svo á
skólaheimili og enda að lokum á
elliheimili. Ég veit ekki hvernig þetta
endar enda skiptir það mig litlu máli
persónulega þar sem ég verð löngu
dauður áður en sér fyrir endann á þessu.
Jón G. Sólnes og eiginkona hans, Inga
Pálsdóttir. eiga fimm börn og þau hafa
ekki þurft að alast upp á vöggustofum,
barnaheimilum og hvað þá elliheimilum.
Inga vann á símstöð þegar þau Jón
kynntust en hætti því strax og börnin
voru orðin tvö.
— Það munaði um tekjur hennar á
þessum árum, segir Jón, en börn eiga að
alast upp heima hjá sér. Ef fjölskyldu-
böndin rofna þá er lítið eftir.
Inga Pálsdóttir er dóttir lögreglu-
manns í Reykjavík, fæddist og ólst upp á
Skólavörðustignum, í slömminu eins og
fleira gott fólk, eða svo segir Jón sjálfur
og bætir við: — Móðir hennar sauð
slátur í fangelsinu. Það var einhver sú
Ijúfasta og elskulegasta kona sem ég hef
fyrirhitt á lífsleiðinni. Svo hlær hann
hrossahlátri.
— En hvernig ætli sé að vera gift
Jóni?
lnga: — Það er aldeilis ágætt að vera
gift honum Jóni og ég er eiginlega fegin
að hann er ekki lengur á þingi. Þá er
hann minna í burtu.
Jón: — Sérðu ekki að hún hefur dottið
í lukkupottinn?
lnga: — Aftur á móti getur oft verið
stormasamt í kringum svona nienn sem
eru sístarfandi og hreinskiptnir. Ég neita
þvi ekki að stundum hefur verið storma
samt í lukkupottinum hjá okkur.
— Er þaðsatt, Jón?
— Já, það er allt i vitleysu i þessu
landi. Ekki vegna þess að Íslendingar
séu eitthvað vitlausari en aðrar þjóðir —
nema síður sé. Hitt er aftur á móti áber-
andi hversu mikilli minnimáttarkennd
við erum haldnir — minnimáttarkennd
sem brýst út í illkvittni og öfund og gæti
þess vegna verið arfleifð af gamalli
kúgun.
Kannast lesendur við þessa eiginleika
í fari islensku þjóðarinnar? Ætli það
ekki!
Nú er tími til kominn að kveðja Jón
G. Sólnes, þennan roskna öldung sem
kleif toppinn af eigin rammleik,
manninn sem segir að jafnaðarstefnan
sé andstæð lífinu sjálfur.
Það fer vist ekki á milli mála að Jón G.
Sólnes er hreinræktaður hægrimaður —
ef hægt er að nota það hugtak. En eru
það ekki þeir sem eru róttækastir i
samfélagi okkar eins og málum er háttað
í dag?
E.J.
hvorki góðir timar né vondir vara að
eilifu. Þess vegna hef ég trú á þvi að það
eigi eftir að birta upp hjá okkur aftur
þrátt fyrir tímabundin vandræði. Öll
okkar vandamál eru heimatiibúin og að
sjálfsögðu þarf að breyta ýmsu ef betur á
aðfara.
— Einhverju sérstöku?
— Já, t.d. vinnutíma fólksins i
landinu. Hér miðast allt við að öll störf
hefjist klukkan 7-8 á morgnana og Ijúki
klukkan 4-5 á daginn. Öll vinna á að fara
fram á þessum tíma. Ef við aðeins
hefðum sveigjanlegan vinnutíma og
afnæmum þann mikla mun sem er á
eftir- og helgidagavinnu þá væri hægt að
hækka dagvinnuna stórkostlega þannig
að vinnuvikan gæfi sæmilegt af sér.
Við erum með svo óskaplega mikið af
dýrum tækjum sem ekki eru nýtt nema
að takmörkuðu leyti. Okkur liggur á
aukinni framleiðni og henni getum við
náð með sveigjanlegum vinnutima. Það
getur hentað mörgum vel að byrja að
vinna klukkan 5 á daginn og vinna svo
frameftir. A meðan menn enn eru ungir
og í skóla þá hentar það mörgum betur
að byrja að vinna klukkan 10 á kvöldin
og vera að fram til 4 um nóttina. En
vinnutaxtar og vinnutilhögun í okkar
þjóðfélagi er þannig að þetta er ekki
mögulegt. Það á að vera leyfilegt að
vinna hvenær sein er sólarhringsins —
„Við erum að búa til þjóðfélag
þar sem börnin fara kornung á
vöggustofur, svo á barnaheimili,
sfðan á skólaheimili og enda svo
á elliheimili."
9. tbl. Vikan II