Vikan - 28.02.1980, Síða 24

Smásaga
HELGISPJÖLL
Smásaga eftir Aðalstein Ásberg
Sigurðsson
Þcir brutust þrir inn í kirkjuna. Sá
fjórði, Láki, var svo ótrúlega heppinn
um þetta leyti að eiga kærustu, sem
hann heimsótti, ef hann átti fri. Það var
bara verst, hvað þeir fengu sjaldan fri.
Skólabyggingin gekk alveg ótrúlega
hægt og Runólfur, verkstjórinn. var vist
alveg að flippa á akkorðinu. En þeim var
sama og vildu gjarna láta hann finna
fyrir mistökunum, fíflið. Kannski voru
1 þei’ bvi fegnastir að fá að hætta.
’ ,ð var frábært veður þetta kvöld og
iö hel'ði ckki verið þriðjudagur, hefði
v ,ð i besta lagi. Ln það var nú einu
I si briðjudagur og helvítið hann
1 R ;.tur vissi hvað hann söng, þegar
han., H þá vinna allar helgar. engaf svo
íi i eitt .völd i miðri viku. l>eir voru samt
ák.ei tii i þvi að láta það ekki á sig fá.
þvi bruggið var loksins tilbúið. Viddi
náði i dálitla lögg af því, áður en |teir
, hættu að vinna, og það var alveg
i dúndurgott. Láki lét sig meira að segja
I hafa það að fá sér bragð og hélt að
kærustunni þætti það ekki verra. Svo
var hann auðvitað rokinn. uni leið og
þeir hættu að vinna.
Þegar þeir voru bara þrir eftir, sóttu
þeir bruggið. stálu jeppanum og keyrðu
út úr þorpinu. Á leiðinni sungu þeir
„Det var brennivin í flasken" og voru
kampakátir. Hrólfur var viðstýrið.
„Það er örugglega skógræktargirðing
ekki langt héðan." sagði Viddi og hann
hafði rétt fyrir sér.
l>eir höfðu varla ekið nema tvo eða
þrjá kílómetra. þegar umrædd girðing
kom i Ijós. Hrólfur sveigði út af veginum
við fyrsta tækifæri og stöðvaði jeppann
viðgirðinguna.
„Er þetta ekki ágætt?" spurði hann.
Hinir samþvkktu og ruku út. Brandur
tók brúsann með sér. Þeir vippuðu sér
yftr girðinguna og hltipu ærslafengnir inn
á milli rytjulegra birkitrjánna. Það var
ennþá dálitið sólskin. „l>etta er prima
pleis," sagði Brandur og lagði frá sér
brúsann. „Er ekki fint að vera hér?"
Þetta var skjólgóður staður, svo [x’ir
samþykktu. Það skipti lika ntestu máli.
Auk þess borgaði sig ekkert að álpast
lengra.
Myndskreyting: Gestur Guðmundsson
„Djöfull erum við töff, strákar,” sagði
Viddi og hló. „Nú skal maður sko láta
það renna."
„Þú crt strax orðinn pissfullur.
helvítis ormurinn,” veinaði Hrólfur og
frussaði. Honum leið iskyggilega vel.
„Að lifið sé skjálfandi . .” byrjaði
Brandur og þeir tóku undir fullum hálsi.
Hann var snillingur, Brandur. gaulari af
guðs náð, eiginlega sígaulari. þvi hann
þagnaði svosjaldan.
„Það vantar ekkert nema píurnar.
litlu sætu piurnar.” sagði Hrólfur og
brosti. „Kannski við hittum Rauðhettu
á leið til ömmu sinnar i skóginum."
Þeir hlógu allir.
„Við getum ráðist inn i búluna á eftir
og tékkaðá þeint þar,"sagði Viddi. „Það
er ekkert vit í öðru."
„Syngiði strákar! Reynið að nota
raddbandaræflana!"
Brandur var kominn út í miðju á
Himins bláum boga og stefndi að öllum
likindum Áfram veginn. að þvi loknu.
Þeir svolgruðu stórum. kyrjuðu þetta i
24 Vikan 9. tbl.