Vikan - 28.02.1980, Side 25

kór og veltu sér á jörðinni. Skógurinn
tók undir með þeim og fjöllin, en sólin
var að hverfa á bak við Sauðadalsfjall og
sendi þeim nokkra glampa í kveðju-
skyni.
„Jæja, skreppum þá í búluna,” sagði
Hrólfur eftir góða stund.
Viddi sagðist treysta sér best til að
keyra.
,.Við geymum búsið á meðan,” sagði
Brandur.
Það var samþykkt og þeir fóru í kapp
niður að jeppanum. Viddi sleit niður
efsta girðingarstrenginn og Hrólfur
þann næsta. Jeppinn rauk i gang.
Búlan var ferðamannasjoppa rétt fyrir
innan þorpið og þar unnu nokkrar
almennilegar stelpur úr Reykjavík. Þeir
létu hvina duglega i flautunni. þegar
Viddi renndi jeppanum upp að dyrum.
Inni var einhver slatti af fólki, sem þeir
ruddust fram hjá til þess að komast að
afgreiðsluborðinu.
„Þrjár pulsur með öllu nenia
steiktum, Sigga sæta,” kallaði Hrólfur
og lagðist hálfur upp á afgreiðsluborðið.
Sú, sem hann ávarpaði svo, sagði
honum að slappa af og hélt áfram að
afgreiða hallærislegan Ameríkana,
Hrólfi til mikillar gremju.
„Gefðu skít í Kanadjöfulinn," sagði
hann æstur. „Ég verð að fá þessar þrjár
pulsur á stundinni. Ætlarðu að láta
mann drepast úr hungri?”
Hún ansaði honum ekki, svo honum
óx reiðin. Hann sá að Brandur hafði
fengið samlokur og kók hjá Ellu og
veifaði til þess að vekja athygli hennar á
sér. Þýsk kelling varð óvart fyrir honuni
i öllum hamaganginum og var næstum
rokin um koll. Hún sagði eitthvað við
hann, áreiðanlega skammaryrði.
„Vertu ekki að þvælast fyrir mér,
nasistatúða," orgaði hann. „Ég afgreiði
mig hérsjálfur.”
Hann var byrjaður að veiða pylsurnar
upp úr pottinum, þegar Sigga kom og
sagði honum að hypja sig. Hann neitaði
auðvitað, en þá kom sjoppueigandinn og
henti honum út. Brandur og Viddi
fylgdu í kjölfarið. Viddi var með stóran
pakka af súkkulaðikexi. Þeim fannst
ekki borga sig að berja karlinn. Hann
var krypplingur hvort sem var. Jeppinn
þeyttist eftir veginum i átt til skógar.
Þeir römbuðu aftur á búsið sitt,
fleygðu sér niður, teyguðu drukkinn og
ropuðu skál fyrir misheppnaðri búluferð
og hallærislegum sjoppugálum. Brandur
forsöng af kappi.
„Verst að hafa ekki hljóðfæri," sagði
hann. „Það væri sko fútt í að troða orgel
eða eitthvað í svona stuði."
„Ætli sé nokkurs staðar orgel, nema
þá í kirkjunni á Hóli." sagði Viddi og
hló.
„Já, það er orgel í kirkjunni,” sagði
Brandur reifur. „Við getum kannski
notað það. Kirkjur standa opnar öllum
kristnum mönnum, er það ekki?”
Hrólfi fannst ekki annað koma til
greina og lagði til að þeir færu á staðinn
til þess að ganga úr skugga um, hvort
það reyndist rétt vera. Þeir voru
auðvitað hressir með það og skelltu
drjúgum slurk í sig. Það var farið að
lækka óþarflega mikið í brúsanum, en
leiðin að Hóli var stutt. Brandur rifjaði
upp nokkra sálma, sem höfðu bætandi
áhrif á Vidda í hlutverki bílstjóra. Þeir
sáuengin Ijósá Hóli.
„Presturinn hlýtur að vera sofnaður,"
sagði Viddi, „en svona sveitakirkja er nú
varla læst." '
Þeir stigu út úr jeppanum og örkuðu
beint að kirkjunni. Hún var læst.
Hrólfur skók hurðarhúninn.
„Ég fatta ekki af hverju hún er læst,”
sagði hann. „Við neyðumst til að vekja
prestinn."
„Já, inn í kirkjuna skulum við, fyrst
við erum á annað borð komnir hingað."
sagði Brandur.
Þeir börðu að dyrum ibúðarhússins.
Það leið dálítil stund, áður en þeir
heyrðu umgang og dyrunum var lokið
upp. Hundur gelti, þeir buðu gott kvöld
og spurðu eftir kirkjulyklinum.
„Hvað viljiði með hann, piltar
minir?" Þetta var vist presturinn, sem
þeir börðu augum. Hann var allroskinn
ogorðinn raddlitill af bænalestri.
„Við þurfum að skoða kirkjuna,"
sagði Hrólfur.
„Það er ekki hægt á þessurn tíma
sólarhrings," sagði presturinn. „Þið
verðið að koma að degi til.”
„Við teljum okkur til kristinna manna
og höfum fullan rétt til þess að nota
kirkjuna, þegar við þurfum á henni að
halda," sagði Viddi. „Skilurðu það,
gamli minn?"
En presturinn vildi ekkert skilja.
„Veriði ekki með neina vitleysu,
drengir,” sagði hann óðamála og fórnaði
hálfpartinn höndum.
„Eiginlega hef ég mestan áhuga á
orgelinu,” sagði Brandur. „Ég er
sérfræðingur í kirkjuorgelum."
Presturinn hristi höfuðið ráðþrota.
„Fariði heim til ykkar, strákar. Ég
hleypi ykkur aldrei inn i heilagt hús i
þessu ástandi sem þiðeruð."
„Ég vissi ekki að guð væri svona
kreddufullur," hrópaði Hrólfur. en
presturinn skellti hurðinni og hlustaði
ekki á neitt rugl framar.
Þeir ræddu málið.
Labbakútarnir
eftir Bud Blake
9. tbl. Vikan 25