Vikan - 10.12.1981, Blaðsíða 37

Jólasmásaga
Mamma myudi skilja samheldni
þeirra en ég held að hún myndi ekki
skilja þetta með jakkann og ég lái henni
þaöekki.
París er ekki eins og ég bjóst við. Við
byrjum á að fara upp á Montparnasse að
leita að hótelinu sem einhver mælti með
og er ótrúlega ódýrt.
Þau hin tala um hve ótrúlega ódýrt
það sé svo ég held mér saman um að mér
finnist það hálfógeðslegt. Þetta er mjög
há bygging og við erum efst uppi og
verðum að þramma alla leiðina upp í
hringstiga sem brakar og brestur í og
maður heldur að hann sé að hrynja í
hverju þrepi.
Herbergið virðist vera úr pappa og
það eru pínulitlar svalir fyrir utan
frönsku gluggana, járngrind umhverfis
og svimandi langt niður á götuna fyrir
neðan.
Útsýnið er serlega rómantískt, yftr
húsþök og kirkjuturna, en það er
eitthvað subbulegt við staðinn.
Ég býst við að rúmfötin séu skítug. í
herberginu er einkennileg lykt sem ég
kann ekki skil á og mér líður hálfilla ...
Ég fyrir mitt leyti er ósköp fegiit að
við stöldrum ekki lengi við að skoða út-
sýnið. París að kvöldi dags er sérlega
fögur. Fallegu, gömlu byggingarnar eru
perlugráar og gylltar í skini götuljós-
anna, brýrnar yíir Signu og nakin trén
eru jafntignarleg og sagt hefur verið.
Við lærum fljótlega að rata. Við
komumst að þvi að það er ódýrt að
borða í Latinuhverfinu og að það er
þægilegt að ferðast með Metró (það er
neðanjarðarlestinni) og ódýrt að auki.
Við erum allt of siðprúð til að það
hvarfli að okkur að skreppa á nektar-
sýningar þrátt fyrir glitrandi auglýsing-
arnar, þær tilheyra öðru tímaskeiði. Við
finnum dansstað á Place du Teríe, það
kostar engin ósköp, og ekki ’neldur rauð-
vínið sem við drekkum, tórilistin er þræl-
góð og þarna eru engir Englendingar.
Svona á lífið að vera. Gestirnir ei u ungir
Frakkar.
Þegar við förum út og heim á hótel
mætum við fólksstraumnum sem er að
koma frá miðnæturmessu í Sacré-Coeur,
Madeleine og Notre Dame og öllum litlu
kirkjunum á Vinstribakkanum.
Ég veit að herbergið bíður eftir mér.
Mig langar til að vera úti alla nóttina.
En við verðum að koma okkur upp á
hótel fyrr eða síðar.
Við tökum með okkur rauðvín upp á
herbergi og sitjum og kjöftum fram
eftir öllu. Hvort sem það er af þreytu
eftir viðburðaríkan dag, áhrifum vínsins
eða lélegu úthaldi þá rúlla ég útaf ein-
hvern tíma nætur og opna augun aftur á
jóladagsmorgun.
Við vöknum til lífsins með stórum
bollum af sterku kaffi og rúsínukökum
og ég kemst á þá skoðun að það hafi
verið vitleysa að ákveða að gefa hvert
öðru ekki jólagjafir. Það er eitthvað ekki
eins og það á að vera.
Ég held að við séum öll fegin þegar
við förum af hótelinu. París er einkenni-
lega tóm og yfirgefin þennan morgun
— auð stræti, hvorki bílar né menn á
ferli. Ég bjóst við að göturnar umhverfis
Sorbonne væru yfirfullar af stúdentum.
Ég ímyndaði mér að við gætum samein-
ast hópi þeirra á kaffihúsunum við
Boulevard St. Germain. En hvar er allt
fólkið? Þeir einu sem sjást eru fáeinir
utangarðsmenn.
Ég hafði heyrt talað um umferðina í
Paris, hvað allir keyrðu geðveikislega
umhverfis Place de la Concorde, en það
sjást aðeins örfáir bílar á hringsóli á
þessu griðarstóra torgi.
• Á Champs Elysées eru gangstéttar-
kaffihúsin öll auð. Hvar er allt fólkið?
Það byrjar að renna upp fyrir okkur
að allir hafi farið heim — allir stúdent-
arnir, allir hressu, ungu Parísarbúarnir.
Frakkar eru að halda jól með fjölskyld-
um sínum.
Siðan fer að rigna, kalt og hráslagalegt
vetrarregn. Það kemur upp smávanda-
mál vegna jakkans eina. Við eyðum þess
vegna ekki löngum tíma í ráf milli sögu-
legra bygginga eða í vangaveltur yfir
byggingafræði Pompidou-safnsins og
stöldrum aðeins smástund á barnaleik-
vellinum við fótskör Eiffelturnsins.
Við ætlum í Louvre en það er lokað,
þannig að við reikum upp eftir Rue de
Rivoli, leitum skjóls undir húsvegg eða
skoðum rándýran varninginn í búðar-
gluggunum.
Síðan förum við inn á enn eitt kaffi-
húsið og pöntum hádegismat. Við erum
fremur fámál og verðum að bíða lengi,
lengi eftir matnum. Ég er næstum búin
að gleyma hvað ég pantaði þegar matur-
inn loksins kemur.
Það reynist vera kótiletta með engu
og sýnist ákaflega einmana þarna á
diskinum. Ég legg samt í hana og hún
Demantar
djásn náttúrunríar í gullskarti
frá
Kjartani Ásmundssyni
gullsmid
Adalstrœti 8

90. tbl. Vlkan 37